ตอนที่ 380 เด็กสาวที่โบยบิน ไดอารี่ของ เซี่ยจือ (7)
ตอนที่ 380 เด็กสาวที่โบยบิน ไดอารี่ของ เซี่ยจือ (7)
วันที่ 16 เดือน 12, วันพฤหัสบดี, อากาศแจ่มใส
ฉันคือเซี่ยจือนะ และนี่คือไดอารี่ของ เซี่ยจือ!
กระดิ่งเจอลม...จึงเกิดเสียง
ฉันเจอคุณ...
กวางน้อยในใจ...ก็วิ่งชนไปมา
………
ผลสอบออกมาแล้ว...พระเจ้า!
หูเฟยสอบได้ 710 คะแนนจริงๆ! เขาบอกว่าเป้าหมายคือ 710 เขาก็สอบได้ 710 คะแนนจริงๆ
ไม่ขาดไม่เกินเลยสักคะแนน!
“หูเฟย คุณ...คุณเก่งมากจริงๆ! ยินดีด้วยนะคะ! คุณทำตามเป้าหมายได้แล้ว”
ฉันทั้งดีใจ ทั้งรู้สึกกดดัน
“เสี่ยวจือ คุณก็ทำได้เหมือนกัน เชื่อมั่นในตัวเองสิ”
“อื้ม~” ฉันพยักหน้า พยายามทำใบหน้าให้ดูไม่กังวล
แต่ในใจ...ไม่มีความผ่อนคลายเลยสักนิด!
นานขนาดนี้แล้ว ฉันก็ค่อยๆ เรียนรู้วิธีซ่อนความรู้สึก ไม่แสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้าได้แล้ว
“เพื่อนนักเรียน เซี่ยจือ... 710 คะแนน!”
ตอนที่อาจารย์เว่ยอ่านชื่อและคะแนนของฉันอยู่หน้าชั้น
ฉันที่นั่งอยู่ข้างล่างถึงกับอึ้งจนสติหลุดไปครึ่งค่อนวัน!
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า...ตัวเองจะสอบได้ 710 คะแนน!
นี่...นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง!
มันสูงกว่าที่ฉันคาดไว้มาก! สูงกว่าเยอะเลย!
และ...ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ…
คะแนนของฉันกับเขา...เท่ากันเป๊ะ!
ฉันรู้สึกว่านี่ต้องเป็นลางบอกเหตุอะไรบางอย่างแน่ๆ! (ฉันไม่สนแล้ว! สวรรค์จัดฉากมาแบบนี้ ต้องมีความหมายพิเศษแน่นอน!)
ดีใจมาก...ความทุ่มเทตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ในที่สุดก็ไม่สูญเปล่า
ฉันทำตามสัญญากับเขาได้แล้ว!
ตอนที่ฉันได้เห็นผลคะแนน คนแรกที่ฉันอยากจะบอก...ก็คือเขา
ฉันหันไป...ก็เห็นเขากำลังมองมาที่ฉันอยู่พอดี
ครั้งนี้...เ-ข-า-ยิ้-ม-ใ-ห้-ฉั-น!
หัวใจที่เต้นอย่างกดดันมาตลอดหนึ่งเดือนเต็ม...เพราะรอยยิ้มเดียวของเขา...มันก็กลับมาเต้นอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
พอยิ้มขึ้นมา...ความอ่อนโยนของเขาก็แทบจะล้นทะลักออกมา
เหมือนกับเบียร์ที่ถูกรินลงครึ่งแก้ว แล้วมีฟองสีขาวฟูขึ้นมาอีกครึ่งหนึ่ง ส่งกลิ่นหอมสดชื่นของมอลต์ ความเข้มข้นที่พอดีนั้นสามารถละลายความร้อนรุ่มและอึดอัดทั้งหมดในใจได้
(t^t) ฮืออ~
หูเฟยตัวเหม็น! ในที่สุดคุณก็ยอมยิ้มให้ฉันอีกครั้ง!
แย่แล้ว!
ในวินาทีนี้ฉันรู้เลยว่า...ชาตินี้ทั้งชาติ ฉันคงไม่มีทางหลุดพ้นจากดินแดนแห่งการรักคุณได้อีกแล้ว!
เมฆหมอกถูกปัดเป่า...
มังกรทะยานออกจากหมู่เมฆ...
คำว่า ‘รัก’...
ก็ได้ปรากฏขึ้นบนโลกใบนี้อีกครั้ง(1)
“เสี่ยวจือ ทำได้ไม่เลวเลยนะ!”
“คุณ...คุณก็เหมือนกันคะ!”
………
………
วันที่ 20 เดือน 12, วันจันทร์, อากาศแจ่มใส
ฉันคือเซี่ยจือนะ และนี่คือไดอารี่ของ เซี่ยจือ
คนที่ชอบ...
ควรจะปรากฏตัว...
ในไดอารี่ด้วยตัวอักษรย่อ
………
การสอบย่อยจบลงแล้ว ฉันได้ที่หนึ่งของทั้งห้อง! และหูเฟย ก็เป็นที่หนึ่งร่วมกับฉัน
อาจารย์เว่ยชมเชยพวกเราสองคนใหญ่เลยในคาบประชุมประจำชั้น!
?(?????)? คิกๆ~
แต่ไม่รู้ทำไม...อาจารย์เว่ยเน้นชมฉันเป็นพิเศษ แต่กับ หูเฟย ดูเหมือน...จะไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่
ถึงเวลาเปลี่ยนที่นั่งอีกแล้ว
ครั้งนี้ ฉันแอบวิ่งไปขอร้องอาจารย์เว่ยด้วยตัวเอง หวังว่าจะได้นั่งกับ หูเฟย ต่อ!
“อาจารย์เว่ยคะ...หนูกับ หูเฟย สามารถช่วยเหลือกันและกันในการเรียนได้ ขอร้องล่ะค่ะ...จะได้ไหมคะ…”
ฉันมองดูอาจารย์เว่ยทำหน้าลำบากใจ “เพื่อนนักเรียน เซี่ยจือ เธอนี่ทำให้ฉันลำบากใจนะ!”
“เธอก็รู้ว่า ฉันเป็นคนเที่ยงธรรมมาโดยตลอด และยุติธรรมและซื่อสัตย์กับทุกคนก็มีมาตรฐานเดียวกัน”
“เธอดูสิ ในห้องนี้ฉันเคยยอมให้ใครเลือกที่นั่งเองบ้าง?”
“ค่ะ อาจารย์เว่ย...หนู...หนูรู้คะ!” ฉันก้มหน้าลง รู้สึกละอายใจมากที่ทำอะไรบุ่มบ่ามเกินไป
“แต่…” ทันใดนั้นก็ได้ยินอาจารย์เว่ยเปลี่ยนเรื่อง ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมาทันที
“เห็นแก่ที่เธอจริงใจขนาดนี้ และครั้งนี้ก็สอบได้ก้าวหน้าขนาดนี้…”
“ถ้าเธอสามารถทำให้ หูเฟย ในเดือนนี้...ทุกวันตอนเช้าส่งการบ้านตรงเวลา, ทุกวันไปที่ห้องทำงานของฉันไม่น้อยกว่าสองครั้ง, ทุกวันท่องบทวิจารณ์กวีนิพนธ์โบราณหนึ่งบท, ทุกสัปดาห์เขียนเรียงความตามหัวข้อสองเรื่อง…และสัญญาว่าครั้งหน้าภาษาจีนจะสูงกว่าภาษาอังกฤษ”
“ฉันก็จะตกลง...ให้เธอนั่งกับเขาต่อ!”
“หนูตกลงคะ! หนูตกลง!” ฉันกลัวว่าอาจารย์เว่ยจะเปลี่ยนใจ รีบตะโกนรับปากเสียงดัง
เยี่ยมมาก!
ในที่สุดฉันก็ใช้ความจริงใจของตัวเองทำให้อาจารย์เว่ยประทับใจ จนเขายอมทำเรื่องที่ขัดกับหลักการของตัวเอง ตกลงให้ฉันกับ หูเฟย ได้นั่งด้วยกันต่อ!
(t^t) ฮืออ~
เซี่ยเสี่ยวจือ! เธอนี่มันลำบากจริงๆ!
เรื่องที่ยากขนาดนี้ เธอก็ยังทำได้!!!
ฉันเองก็เกือบจะซาบซึ้งในตัวเองจนร้องไห้แล้ว!
หูเสี่ยวเฟย! คุณจะรู้บ้างไหมว่าเพื่อที่จะให้เราได้นั่งด้วยกันต่อ...เซี่ยเสี่ยวจือ คนนี้ต้องทุ่มเทไปมากแค่ไหน?
“อาจารย์เว่ย ท่านเป็นคนดีจริงๆ ค่ะ!” ฉันมองอาจารย์เว่ยอย่างซาบซึ้ง
อาจารย์เว่ยทำท่าเหมือนผู้ใหญ่ใจดี บนใบหน้ามีรอยยิ้มพลางพูดกับฉันว่า:
“ฮ่าฮ่า เพื่อนนักเรียน เซี่ยจือ ก็ไม่เลวเหมือนกัน!”
“จริงสิเพื่อนนักเรียน เซี่ยจือ เรื่องเปลี่ยนที่นั่งกับเงื่อนไขที่ฉันให้เธอไปน่ะ...เรื่องนี้เธอห้ามพูดออกไปเด็ดขาดนะ”
“อ๊ะ ทำไมเหรอคะ?”
“เอ่อ…ยังไงซะนี่ก็ถือว่าฉันให้สิทธิพิเศษกับเธอคนเดียว ให้คนอื่นรู้แล้วมันจะไม่ดี!”
“อ้อ~ โอเคค่ะ! อาจารย์เว่ย ท่านวางใจเถอะค่ะ หนูจะไม่พูดออกไปแน่นอน!”
ฉันยิ้มมองอาจารย์เว่ย อาจารย์เว่ยก็ยิ้มมองฉัน
………
แน่นอนว่าอาจารย์เว่ยไม่ได้หลอกฉัน เมื่อตารางที่นั่งใหม่ถูกติดออกมา ฉันก็ได้นั่งกับ หูเฟย อีกครั้ง
“หูเฟย ฉันเก่งไหม!” ฉันอดไม่ได้ที่จะอวดกับเขา
“เรื่องอะไร?” เขาดูเหมือนจะยังไม่รู้เรื่องรู้ราว!
อะไรคือเรื่องอะไร?
เราได้นั่งด้วยกันอีกครั้ง เรื่องมันชัดเจนขนาดนี้ คุณถึงกับไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?
นี่เป็นผลงานที่ฉัน เซี่ยเสี่ยวจือ ทุ่มเทอย่างหนักแลกมาเลยนะ คุณ…คุณถึงกับ…
(t^t) ฮืออ~
หูเฟยตัวเหม็น! คุณนี่มันคนเลือดเย็นไร้หัวใจจริงๆ!
………
ตอนกลางคืนกลับบ้าน ฉันก็เอาผลสอบไปบอกคุณพ่อกับคุณอาเล็ก
พวกท่านก็ชมฉันใหญ่เลย!
แต่ฉันจะผ่อนคลายไม่ได้ เพราะฉันรู้ว่า เถา หลิงเอ๋อร์ ครั้งนี้สอบได้ 725 คะแนน ส่วนเทพแห่งการเรียนหลิวสอบได้ 742 คะแนน
(t^t) ฮืออ~
ฉันยังเคยบอกว่าจะไปแข่งกับพวกเขา...แต่ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ ก็คือโดนพวกเขาทุบยับเลย!
ไม่ได้การ! ช่วงเวลาต่อไป ฉันต้องตั้งใจเรียนให้มากขึ้น...และ…
อืมมม……ก็ได้ๆๆ ฉันยอมรับ! ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว!
ถึงแม้เขาจะยังคงน่ารำคาญ ไม่น่ารักเลยสักนิด แถมยังน่ารังเกียจมาก!
แต่จะให้ฉันทำยังไงได้ล่ะ? เขาเก่งขนาดนี้...ฉันก็ชอบสิ!
เหมือนกับที่ ซือซือ พูดนั่นแหละ ชอบใครสักคนมันไม่ได้ผิดกฎหมายสักหน่อย!
ยังไงซะ...ฉันก็แค่แอบชอบเขาก็พอแล้ว!
คิกๆ ตอนนี้ฉันก็ไม่ต้องสับสนแล้ว!
การที่ฉันชอบเขา มันไม่ได้ขัดขวางการเรียนของเราสองคนเลย!
ตรงกันข้าม เขายังสามารถกระตุ้นฉัน ทำให้ฉันได้รับแรงผลักดันและความช่วยเหลือที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น!
ต่อไปนี้...ฉัน เซี่ยเสี่ยวจือ…
ก็จะแอบชอบเขาอย่างเปิดเผยและชอบธรรมแล้ว!
ฉันคิดว่า...คงจะไม่มีปัญหาอะไรหรอกมั้ง!
ฉันก็แค่...แอบคิดถึงเขาสักหน่อยตอนพักผ่อนก็พอแล้ว…
……………
(1)[เมฆถูกปัดเป่าออกไปแล้ว (云已经被剥开) – เป็นบทกวีที่ต่อเนื่องจาก ‘มังกรควรจะซ่อนอยู่ในเมฆ (ในตอนที่ 379)’ แสดงถึงการที่ความรู้สึกที่เคยเก็บซ่อนไว้ในที่สุดก็ได้เปิดเผยออกมา เหมือนกับมังกรที่ปรากฏตัวออกมาจากเมฆ]