ตอนที่ 356 ดีใจมากที่มีคุณอยู่ข้างๆ ฉัน

“เพิ่งจะได้รับข่าว ครั้งนี้สอบ คะแนนของเพื่อนนักเรียน หูเฟย ถูกตัดสินให้เป็นโมฆะ”

“พรึ่บ”

พอ เซียว เซวียหลี่ พูดจบ ทันใดนั้น ข้างล่างก็เกิดความโกลาหล

“หมายความว่ายังไง?”

“ใช่แล้ว เมื่อกี้ไม่ใช่ว่ายังดีๆ อยู่เหรอ?”

“ข้อสอบก็ตรวจออกมาแล้ว ทำไมถึงจะยังโมฆะได้ล่ะ?”

“ช่วยอธิบายหน่อยสิ?”

ทุกคนต่างก็ไม่เข้าใจ เห็นๆ อยู่ว่าจะมอบรางวัลแล้ว ทำไมถึงได้หยุดกะทันหัน?

เซี่ยจือ ยิ่งตื่นเต้น มองดู หูเฟย อย่างเป็นห่วง

เซียว เซวียหลี่ ยกมือขึ้นกดลงส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ จากนั้นก็อธิบายว่า:

“เนื่องจากเพื่อนนักเรียน หูเฟย สอบภาษาอังกฤษสายเกินห้านาที ไม่ได้เข้าห้องสอบ”

“ตามระเบียบการสอบร่วมกัน คะแนนสอบครั้งนั้นเป็นโมฆะ”

“เนื่องจากในระหว่างการสอบคณิตศาสตร์ เพื่อนร่วมชั้น หูเฟย พกพาอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เข้าห้องสอบ”

“ตามระเบียบการสอบร่วมกัน ยกเลิกคุณสมบัติในการสอบครั้งนี้ของผู้เข้าสอบคนนั้น”

“สรุปก็คือ เพื่อนร่วมชั้น หูเฟย ครั้งนี้สอบร่วมกัน…คะแนนเป็นโมฆะ! อันดับถูกยกเลิก!”

“และโรงเรียนก็จะตรวจสอบอย่างละเอียดว่า เพื่อนนักเรียน หูเฟย มีพฤติกรรมการทุจริตหรือไม่”

“ถ้ามีพฤติกรรมการทุจริต ก็จะลงโทษอย่างเด็ดขาด เพื่อให้บรรยากาศการสอบเป็นไปอย่างถูกต้อง!”

“ข้างต้น เป็นจดหมายจากสำนักงานสอบร่วมกันของเมือง S!”

เซียว เซวียหลี่ อ่านจบ ทั้งห้องก็เงียบกริบ!

………

ไม่นาน ข่าวก็แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียน

หูเฟย ที่เดิมทีเกือบจะกลายเป็นเทพองค์ใหม่ ยังไม่ทันจะได้ขึ้นแท่นเทพ ก็ถูกผลักลงนรกในทันที

ถึงกับขนาดว่า เพราะอาจจะทุจริตในการสอบ ถูกทุกคนรังเกียจ

“เดิมที หูเฟย ทุจริตนี่เอง!”

“ใช่แล้ว มิน่าล่ะถึงได้สอบได้คะแนนเยอะขนาดนี้! วิทย์รวมก็ยังเกินเทพเรียนหลิวอีก”

“ฮือๆๆ บ้านฉันถล่มแล้ว! เดิมทีฉันยังเป็นแฟนคลับหน้าตาของ หูเฟย อยู่เลย ตอนนี้ดีเลย!!!”

“พวกเธอจะพูดแบบนั้นไม่ได้นะ โรงเรียนก็ยังคงตรวจสอบอยู่ พวกเธอจะมาปรักปรำล่วงหน้าได้อย่างไร?”

“เชอะ นี่ต้องตรวจสอบอีกเหรอ? แน่นอนสิ! ถ้าเขาไม่ได้ทุจริต ฉันจะเอาตัวเองไปต้มในหม้อเหล็กเลย!”⁽¹⁾

ในชั้นปีมีข่าวลือต่างๆ นานา ทุกคนก็กำลังพูดถึง หูเฟย

หูเฟย เดิมทีชื่อเสียงอะไรก็ดีมาก!

คนหล่อ กีฬาก็ดี ไม่เจ้าชู้ เรียนก็ไม่เลว มีแฟนคลับมากมาย!

แต่พอเรื่องนี้ออกมา ความคิดเห็นของสาธารณชนก็เทไปทางเดียว

ล้วนเป็นการล้อเลียน เยาะเย้ย ดูถูกเขา

ไม่มีใครเชื่อว่า เขาไม่ได้ทุจริต!

ยังไงซะ คะแนนก็มาอย่างแปลกประหลาดเกินไป!

………

ณ อาคารสำนักงานประจำระดับชั้นปี

อาจารย์ที่ปรึกษาห้องสอง อาจารย์เว่ยเฟิง อาจารย์ประจำภาควิชาต่างๆ ของห้องสอง หัวหน้าฝ่าย หัวหน้าชั้นปี ผู้นำโรงเรียน ท่านผู้อำนวยการเมิ่ง เต๋ออวี่ก็อยู่ที่นี่!

นอกจากนี้ ยังมีคนจากสำนักงานสอบร่วมกัน อาจารย์จากโรงเรียนมัธยมปลายที่หนึ่ง

“ท่านผู้อำนวยการเมิ่ง ผมหวังว่าท่านจะตรวจสอบให้ชัดเจนว่านักเรียนของท่านมีพฤติกรรมการทุจริตหรือไม่”

“ครั้งนี้ส่งผลกระทบที่เลวร้ายเกินไป ในบรรดานักเรียนสิบอันดับแรกของทั้งเมือง ถึงกับมีคนที่ได้มาจากการทุจริต!”

“พฤติกรรมแบบนี้ถ้าไม่ลงโทษ นักเรียนคนอื่นๆ เอาอย่าง งั้นผลลัพธ์จะเลวร้ายขนาดไหน?”

“ต้องลงโทษอย่างเด็ดขาด!” ผู้ตรวจสอบจากโรงเรียนมัธยมปลายที่หนึ่งพูดอย่างชอบธรรม คำพูดนั้นฟังดูรุนแรงยิ่ง

การสอบร่วมกัน ทุกโรงเรียนก็จะมีผู้ตรวจสอบจากโรงเรียนอื่นมาตรวจสอบระเบียบ

ผู้ตรวจสอบที่มาโรงเรียนมัธยมปลายที่สองก็มีอาจารย์จากโรงเรียนมัธยมปลายที่หนึ่ง

เกี่ยวกับเรื่องการสอบของ หูเฟย ครั้งนี้ ผู้ตรวจสอบจากโรงเรียนอื่นก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็มีแต่ผู้ตรวจสอบจากโรงเรียนมัธยมปลายที่หนึ่งที่กัดไม่ปล่อย

ช่วยไม่ได้ สองโรงเรียนแข่งขันกันอย่างดุเดือดมาโดยตลอด เรื่องแบบนี้ แน่นอนว่าจะไม่ปล่อยไปง่ายๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น หูเฟย ยังเป็นคนทรยศของโรงเรียนมัธยมปลายที่หนึ่ง

ตอนนั้นได้ทุนการศึกษาหนึ่งหมื่นหยวนก็หนีไปแล้ว!

ไอ้เด็กเวรนี้มัน!

ท่านผู้อำนวยการเมิ่ง เต๋ออวี่ ไม่พูดอะไร มองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา

“เพื่อนนักเรียน หูเฟย แน่นอนว่าทำผิดระเบียบการสอบ ดังนั้นการยกเลิกคะแนนและผลการสอบครั้งนี้ของเขา พวกเราไม่มีข้อโต้แย้ง”

“แต่เขาตกลงแล้วทุจริตหรือไม่ ตอนนี้เรื่องยังไม่ได้ตรวจสอบให้ชัดเจน ผมหวังว่าทางฝั่งท่านจะไม่ใช่เอาแต่พูดว่าทุจริต ทุจริต!”

“นี่เป็นการไม่ให้เกียรติโรงเรียนของพวกเรา และนักเรียนของพวกเราอย่างยิ่ง!”

ท่านผู้อำนวยการเมิ่ง เต๋ออวี่เป็นคนอ่อนโยนและใจดีมาโดยตลอดอีกทั้งยังเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็น เสือหน้ายิ้ม⁽²⁾

และเรื่องในครั้งนี้เองก็น้อยครั้งที่จะแสดงสีหน้าโกรธ จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยไฟโทสะ!

ท่าทีที่แข็งกร้าวของท่านผู้อำนวยการเมิ่ง เต๋ออวี่ ทำให้อีกฝ่ายรีบปิดปาก!

ในห้องทำงานก็เงียบลงทันที

………

ในขณะนี้ หูเฟย กำลังค่อยๆ เดินไปที่ห้องทำงาน เซี่ยจือ ก็เดินตามอยู่ข้างหลังเขาอย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไร

เมื่อกี้ หูเฟย กับเซี่ยจือ กำลังกินข้าวที่โรงอาหาร ทันใดนั้นเสียงประกาศของโรงเรียนก็ดังขึ้น ให้ หูเฟย ไปที่ห้องทำงานของท่านผู้อำนวยการเพื่อรับการตรวจสอบ

ทันใดนั้น ทุกคนในโรงอาหารก็มอง หูเฟย

คนรอบๆ หูเฟย ก็ถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว เลื่อนที่นั่งไปข้างๆ

ราวกับเป็นโรคระบาด ต่างก็พยายามรักษาระยะห่างจากเขา

เขาราวกับกลายเป็นสัตว์ร้ายที่กินคน กลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน

หูเฟย เหลือบมองทุกคนอย่างเรียบเฉย ใบหน้าไร้อารมณ์ ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจ

คนที่ขยับเมื่อกี้ หลายคนก็เป็นคนที่เขาก็รู้จัก

เจิน จื่อตัน ที่เคยเข้าร่วมการแข่งขันบาสเกตบอลด้วยกัน หรูฮวา ที่เคยส่งจดหมายรักให้เขา ถึงกับมีเพื่อนร่วมห้อง

เขาจากสายตาของทุกคน เห็นสิ่งที่เรียกว่าความเย็นชา

ความเย็นชาก็น่ากลัว แต่ที่น่ากลัวกว่าคือ ทุกสีหน้าที่เย็นชาในตอนนี้ ก็เคยอบอุ่นมาก่อน

“เหอะ!” หูเฟย ยิ้มบางๆ

ในโลกนี้มีสองสิ่งที่มองตรงๆ ไม่ได้ หนึ่งคือดวงอาทิตย์ สองคือใจคน⁽³⁾

ดวงอาทิตย์ร้อน ใจคนเย็น…

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ในขณะนี้เกรงว่าจะต้องสิ้นหวังจนตาย หรือร้องโวยวาย แก้ตัวอย่างบ้าคลั่ง ให้ทุกคนเชื่อเขา

ส่วน หูเฟย ไม่มี…

เดิมทีก็มองทุกอย่างอย่างเรียบง่ายอยู่แล้ว

อย่าได้ไปคาดหวังกับคนอื่นสูงเกินไป เพราะไม่มีใครมีหน้าที่ที่จะต้องเชื่อคุณ

“หูเฟย~”

เสียงหนึ่ง ในตอนที่ทุกคนเงียบ ก็เรียกเขา

“หูเฟย ฉัน...ฉันจะไปกับคุณ”

หูเฟย หันไปเมื่อถูกทุกคนทอดทิ้ง…ก็กลับจะยังมีแต่เด็กสาวโง่ๆ คนหนึ่งที่ไม่กลัวว่าจะโดนร่างแห เรียกชื่อเขาต่อหน้าทุกคน

“ได้สิ เสี่ยวจือ!”

………

เดินมาตลอดทาง สองคนก็ไม่ได้พูดอะไร เซี่ยจือ ตอนนี้ในใจเต็มไปด้วยความกังวล คิ้วที่อ่อนโยนก็ขมวดเป็นปม

เดี๋ยวจะทำยังไง?

อาจารย์จะไม่ใช่ว่าจะลงโทษ หูเฟย อีกใช่ไหม! เขาก่อนหน้านี้ก็ยังโดนภาคทัณฑ์อยู่เลย!

ไม่ ไม่ใช่ บางทีพวกเขาอาจจะคืนความยุติธรรมให้ หูเฟย ก็ได้

งั้นเดี๋ยวฉันจะช่วย หูเฟย ยังไงดีล่ะ?

ฉันจะพูดอะไรได้บ้าง?

ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง หูเฟย ล้วนเป็นเพราะฉันถึงได้เป็นแบบนี้

เซี่ยจือ ในขณะนี้ในใจก็กังวลเรื่อง หูเฟย ไปต่างๆ นานา

เธอกลัวว่า หูเฟย จะอารมณ์ไม่ดี อยากจะปลอบใจเขาสักหน่อย อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไปข้างหน้า

แสงแดดในฤดูหนาวค่อนข้างจะเกียจคร้าน ส่องลงบนตัวเด็กหนุ่มอย่างขี้เกียจ

เด็กหนุ่มสองมือประสานไว้ที่ท้ายทอย หลับตาลงเล็กน้อย เดินไปข้างหน้าอย่างสบายๆ

เซี่ยจือ ทันใดนั้น…

คนอื่นกำลังเป็นห่วงเขา เขากลับไม่มีอะไรเลย เหมือนกับกำลังไปเที่ยวเล่น!!!

เซี่ยจือ จะบ้าตายอยู่แล้ว!

นี่ตกลงแล้วใครควรจะปลอบใครกันแน่?

ในที่สุด ก็มาถึงนอกสำนักงาน

หูเฟยหยุดลง

“เอาล่ะเสี่ยวจือ ถึงแล้ว คุณกลับไปเถอะ จะได้ไม่เสียเวลาเรียน”

“หูเฟย~” เซี่ยจือ เรียกเขา

“เป็นอะไรไป?” หูเฟย ยิ้มบางๆ มองเธอ

เซี่ยจือ มองดูรอยยิ้มบนใบหน้าของ หูเฟย เกือบจะร้องไห้ออกมา “ถึงขนาดนี้แล้ว คุณ...คุณยังจะยิ้มออกมาได้อีกเหรอ?”

เซี่ยจือ อยากจะตี หูเฟย สักทีสองที ตีเขาให้ร้องไห้ไปเลย

ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม ยังจะยิ้มอะไรอีก?

รู้ไหมว่าเรื่องมันร้ายแรงขนาดไหน?

“ทำไมจะยิ้มไม่ได้ล่ะ?” หูเฟย ยิ้มถามกลับ

“ดูสิ ผมแปรงฟันมาหลายปีขนาดนี้ ฟันก็ขาวขนาดนี้ ไม่ยิ้มเยอะๆ เสียดายแย่เลยนะ!”

เผยให้เห็นฟันขาวสองแถวบนล่าง หูเฟย จงใจชี้ให้ เซี่ยจือ ดู

“……”

ทั้งขำ ทั้งโกรธ

เซี่ยจือ แพ้ให้เขาแล้ว! มอง หูเฟย อย่างจนใจ

หูเฟย ลูบหัว เซี่ยจือ ดูสิว่าเด็กน้อยกังวลแค่ไหน!

ใบหน้าที่สวยงามก็ย่นไปหมดแล้ว!

เก็บรอยยิ้ม ก้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาสีดำของ หูเฟย จ้องมอง เซี่ยจือ ตรงๆ

พูดเสียงเบาๆ ว่า: “เสี่ยวจือ ผมมีคำถามอยากจะถามคุณ”

“อื้ม คุณถามมาเลย”

“เสี่ยวจือ คุณ...เชื่อผมไหม?” หูเฟย ค่อยๆ ถาม

“พวกเขาล้วนพูดว่าผมทุจริต ไม่มีใครเชื่อผม”

“ยังจะมารักษาระยะห่างกับผมอีก!”

“แล้วคุณล่ะ? คุณ...ยังเชื่อผมไหม?”

ดวงตาสีดำของ หูเฟย จ้องมอง เซี่ยจือ ตรงๆ

หูเฟย ที่แสดงท่าทีเรียบเฉยต่อเรื่องนี้มาโดยตลอด แสงในดวงตา ในขณะนี้เหมือนกับเปลวเทียนในสายลม ดูเหมือนจะสว่างดูเหมือนจะดับ

สำหรับความคิดเห็นของคนอื่น หูเฟย จริงๆ แล้วไม่สนใจเลย

พวกเขาพูดว่าเขาทุจริตอย่างไร บุคลิกอย่างไร เขาก็ไม่สนใจ

เขาสนใจแต่…ความคิดเห็นของคนตรงหน้านี้เท่านั้น

เธอ…คือความหมายทั้งหมดของเขา!

เซี่ยจือ เงยหน้าขึ้น ครั้งนี้ไม่ได้หลบเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับจ้องมองสายตาของ หูเฟย ตรงๆ

ดวงตาคู่หนึ่งที่ใสราวกับน้ำ เต็มไปด้วยความแน่วแน่:

“หูเฟย ฉันเชื่อคุณ!”

“ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอย่างไร ฉันก็เชื่อคุณ”

“ฉันเชื่อคุณ”

“ฉันเชื่อคุณ”

“ฉันเชื่อคุณ”

เซี่ยจือ กำมือเล็กๆ แน่น ดูเหมือนเพื่อจะพิสูจน์ความในใจของตัวเอง เธอถึงกับพูดซ้ำสามครั้ง ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำไปหมด

เซี่ยจือ ในใจมีเรื่องอยากจะพูดมากมาย อยากจะบอกความเชื่อมั่นและการสนับสนุนที่มีต่อ หูเฟย ทั้งหมดให้เขารู้

แต่เธอปากไม่ตรงกับใจ ทำได้แค่พูดคำที่เรียบง่ายที่สุด

เธอรู้จักนิสัยของ หูเฟย เธอเชื่อ หูเฟย

ทั้งโลกไม่เชื่อเขา เธอก็จะเชื่อเขา!

เธอจะยืนอยู่ข้างๆ หูเฟย อย่างแน่วแน่ ส่งเสียงเชียร์ให้เขา ให้การสนับสนุนที่แน่วแน่ที่สุดแก่เขา

u＾ェ＾u

หูเฟย ยกมุมปากขึ้น ใบหน้าที่หล่อเหลากลับมาแขวนรอยยิ้มอีกครั้ง

พอแล้ว!

ไม่ต้องการคำพูดที่หรูหราอะไร ได้ยินแค่คำตอบที่เรียบง่ายที่สุดของ เซี่ยจือ แค่นี้… ทุกอย่างก็เพียงพอแล้ว!

เขาในตอนนี้รู้สึกแค่ว่า …ในใจอบอุ่นมาก

เหมือนกับไข่ที่ใกล้จะฟักเป็นลูกเจี๊ยบ มีแสงสว่างเส้นหนึ่ง ผ่านรอยแตก ส่องเข้ามาในโลกของตัวเอง!

ความไม่สบายใจและเมฆหมอกทั้งหมด ในขณะนี้ก็หายไปหมด

แสงในดวงตา กลายเป็นแน่วแน่และร้อนแรงอย่างยิ่ง! ชาตินี้ จะไม่หวั่นไหวอีกแล้ว!

ถอนหายใจเบาๆ หูเฟย ทันใดนั้นก็ชี้ไปที่ท้องฟ้านอกระเบียง “เสี่ยวจือ คุณดูสิ วันนี้อากาศดีมาก!”

เซี่ยจือ หันกลับไปมองอย่างสงสัย

ท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว สายลมที่สดชื่น นกที่บินไปมา

ภาพที่สงบสุขและสวยงาม!

“อืม!”

เซี่ยจือ ถูกทิวทัศน์ที่สวยงามตรงหน้าดึงดูด หูเฟย กลับก้มหน้ามองเธอ

ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดี…

แต่ก็ไม่มีอะไรเท่าหนึ่งในหมื่นของคุณ…

ฉันดีใจมากที่มีคุณอยู่ข้างๆ ฉัน…

เพื่อนร่วมชั้น เซี่ยเสี่ยวจือ ที่ฉันรักที่สุด!

…………

⁽¹⁾[ฉันจะเอาตัวเองไปต้มในหม้อเหล็กเลย! (我铁锅炖自己) – เป็นคำสแลงที่ใช้พูดแบบขำๆ และเกินจริง มีความหมายว่า ‘ฉันมั่นใจมาก’ หรือ ‘ฉันพนันได้เลย’]

⁽²⁾[เสือหน้ายิ้ม / หน้าเนื้อใจเสือ (笑面虎) – เป็นสำนวนหมายถึง คนที่ภายนอกดูเป็นมิตร ยิ้มแย้ม แต่ภายในกลับเจ้าเล่ห์และอันตราย]

⁽³⁾[ในโลกนี้มีสองสิ่งที่มองตรงๆ ไม่ได้ (世上有两样东西不可直视) – เป็นประโยคคมคายที่สะท้อนถึงความซับซ้อนและบางครั้งก็เป็นด้านมืดของจิตใจมนุษย์ ซึ่งยากที่จะหยั่งถึงได้]