บทที่ 77 พื้นที่ลี้ลับ

บทที่ 77 พื้นที่ลี้ลับ

"พื้นที่ลี้ลับขนาดเล็กงั้นหรือ?"

หยางชิวจื่อขมวดคิ้วหันหน้ามา

"การที่พื้นที่แห่งความตายที่มีพลังปีศาจคละคลุ้งจะก่อตัวขึ้นนั้น มีเงื่อนไขที่เข้มงวดมาก ปัจจัยสำคัญอันดับแรกคือต้องมีซากสิ่งมีชีวิตจำนวนมากทับถมกัน และปัจจัยที่สองคือต้องใช้เวลาบ่มเพาะยาวนานหลายปี" หลี่จิ้งเริ่มอธิบาย

"ในทะเลมีสิ่งมีชีวิตมากมายนับไม่ถ้วน มีห่วงโซ่อาหารที่สมบูรณ์ ไม่ว่าสัตว์ชนิดใดตายไป ก็จะย่อยสลายกลายเป็นสารอาหารและอาหารของสิ่งมีชีวิตอื่นในทะเล เว้นแต่จะมีสิ่งมีชีวิตในบริเวณนั้นตายพร้อมกันจำนวนมาก และมีเงื่อนไขบางอย่างที่ทำให้สัตว์ทะเลอื่นๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ หากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ในเขตชายฝั่ง กรมประมงคงจะรู้ภายในวันเดียวและเข้าไปตรวจสอบจัดการ ส่วนทะเลลึกผมไม่กล้าฟันธง แต่ในเขตชายฝั่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีปัจจัยครบทั้งสองข้อที่จะก่อให้เกิดพื้นที่แห่งความตาย"

เขาพูดต่อ "ยิ่งไปกว่านั้น หากพื้นที่แห่งความตายที่มีพลังปีศาจคละคลุ้งมีสภาพที่เอื้อต่อการเกิดปีศาจ ก็จะไม่เกิดแค่หนึ่งหรือสองตัว อาจเป็นร้อยพันหรือหมื่นตัวก็ได้ ช่วงพลบค่ำเป็นเวลาที่ปีศาจและวิญญาณร้ายคึกคักที่สุด ถ้าในเขตชายฝั่งมีปีศาจมากขนาดนั้น คนที่จมน้ำตายอย่างประหลาดสองวันนี้คงไม่ใช่แค่สองคน และจนถึงตอนนี้ เราก็เจอปีศาจแค่ตัวเดียว"

หยางชิวจื่อฟังหลี่จิ้งพูดจบก็สูดหายใจเฮือก พลางลูบคางพึมพำ "พูดแบบนี้ก็มีเหตุผลอยู่ ถ้าในทะเลตรงนี้มีพื้นที่ลี้ลับขนาดเล็กอยู่จริงๆ อย่างที่นายว่า และในนั้นมีพื้นที่แห่งความตายที่เหมาะกับการเกิดปีศาจ ก็เป็นไปได้ที่อาจมีปีศาจหลุดออกมาจากมิติพื้นที่ลี้ลับโดยบังเอิญ"

พูดจบ หยางชิวจื่อกัดริมฝีปากแดงๆ เงยหน้าขึ้นพูด

"งั้นฉันจะติดต่อผู้บัญชาการรายงานสถานการณ์ เรื่องนี้เกินขอบเขตอำนาจของสำนักตรวจการ การรายงานขึ้นไปทีละขั้นก็ยุ่งยากเกินไป ถ้าจะยืนยันว่ามีพื้นที่ลี้ลับขนาดเล็กเกิดขึ้นจริงหรือไม่ ต้องแจ้งให้คนของสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์นำอุปกรณ์ตรวจจับมิติมาตรวจสอบ และถ้ายืนยันว่าเป็นพื้นที่ลี้ลับจริง ก็ต้องติดต่อกรมจัดการภัยพิบัติให้ส่งทีมสำรวจมาด้วย"

ขณะพูด เธอก็หยิบมือถือออกมาโทรศัพท์ เดินออกไปทิ้งท้ายว่า "วางใจได้ ฉันจะไม่แย่งผลงานนายหรอก ถ้าเป็นจริงอย่างที่นายคาดการณ์ว่ามีพื้นที่ลี้ลับขนาดเล็กเกิดขึ้น แค่การคาดการณ์นี้ก็พอให้เธอได้รางวัลเป็นล้านแล้ว"

รางวัลหลายล้าน!

สีหน้าหลี่จิ้งเปลี่ยนไปเล็กน้อย

แต่พอคิดอีกที เขาก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรมาก

พื้นที่ลี้ลับ หมายถึงมิติย่อยที่แยกตัวออกจากโลกปัจจุบัน บางครั้งจะเชื่อมต่อกับโลกนี้ผ่านช่องทางบางอย่าง

รูปแบบการมีอยู่ของมันคล้ายกับมิติย่อยที่สร้างขึ้นจากหินกั้นอาณาเขต

แต่ต่างกันตรงที่มิติเหล่านี้มีความมั่นคงและใหญ่โตกว่า โดยทั่วไปจะมีระบบนิเวศที่สมบูรณ์อยู่ภายใน

พื้นที่ลี้ลับมีทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็ก ทั้งสองแบบมีความแตกต่างกันหลายอย่าง

พื้นที่ลี้ลับขนาดเล็กโดยทั่วไปจะมีพื้นที่ภายในไม่ใหญ่มาก แต่พื้นที่ลี้ลับขนาดใหญ่จะเป็นโลกกว้างใหญ่ไพศาล

นอกจากนี้ เมื่อพื้นที่ลี้ลับขนาดใหญ่เชื่อมต่อกับโลก ทางเข้าที่ปรากฏจะทำให้เกิดปรากฏการณ์ผิดปกติ

ทำให้พบได้ง่าย

แต่พื้นที่ลี้ลับขนาดเล็กนั้นต่างออกไป ทางเข้ามักจะปรากฏโดยไม่มีร่องรอยให้เห็น

จุดเหมือนกันของทั้งสองแบบคือ ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่ลี้ลับขนาดใหญ่หรือเล็ก เมื่อทางเข้าปรากฏขึ้น จะมีระยะเวลาจำกัด หลังจากผ่านไประยะหนึ่งก็จะตัดการเชื่อมต่อกับโลก

ถ้าไม่สามารถกลับมาก่อนที่ช่องทางเชื่อมต่อจะปิด ก็จะไม่มีทางกลับมาได้อีกเลย

พื้นที่ลี้ลับที่เชื่อมต่อกับโลกปัจจุบันหลายครั้งก็มี แต่ช่วงห่างของการปรากฏมักจะเป็นหลายสิบปีหรือเป็นร้อยปีขึ้นไป

นักสำรวจที่หลงในพื้นที่ลี้ลับมีไม่น้อย

เพราะด้วยเทคโนโลยีในอดีต ไม่สามารถประเมินความเสถียรของช่องทางเชื่อมต่อได้อย่างแม่นยำ

ไม่มีใครกล้ารับรองว่าช่องทางจะหายไปเมื่อไหร่ จะรู้ก็ต่อเมื่อช่องทางกำลังจะพังทลายแล้วเท่านั้น

คนที่เข้าไปลึกเกินไปในพื้นที่ลี้ลับและไม่ได้ออกมาทันเวลาส่วนใหญ่ก็จบชีวิตลง

จนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยมีใครที่หลงในพื้นที่ลี้ลับกลับออกมาได้

พื้นที่ลี้ลับอันตรายมาก แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่รู้จักและทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์

วัตถุวิญญาณต่างๆที่หายากในโลก ในพื้นที่ลี้ลับจะพบได้ทั่วไป

บ่อยครั้งมักจะพบวัตถุวิญญาณที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อนซึ่งมีประโยชน์อันน่าพิศวง รวมถึงสัตว์ประหลาดหายาก

บางครั้งในพื้นที่ลี้ลับขนาดใหญ่อาจเคยมีอารยธรรมที่ไม่มีใครรู้จักอยู่ สามารถค้นพบร่องรอยและสิ่งที่หลงเหลือจากอารยธรรมเหล่านั้นได้จากการสำรวจ

เมื่อพบพื้นที่ลี้ลับ จะต้องให้ความสำคัญเป็นพิเศษ

ทรัพยากรและความเป็นไปได้ที่มันจะนำมาให้นั้นประเมินค่าไม่ได้

การพบพื้นที่ลี้ลับขนาดเล็ก ยิ่งพบเร็วหนึ่งวันก็อาจได้ผลตอบแทนมากขึ้น

เพราะทางเข้าพื้นที่ลี้ลับมีระยะเวลาจำกัด ถ้าพลาดไปก็คือพลาดไปจริงๆ เสียใจก็ไม่ทัน

อย่างที่หยางชิวจื่อพูด ถ้าการคาดการณ์ของหลี่จิ้งถูกต้องและพบพื้นที่ลี้ลับขนาดเล็กจริง เงินรางวัลหลายล้านก็ต้องได้แน่นอน

มองดูทะเลกว้างนอกแนวชายฝั่ง หลี่จิ้งรู้สึกกังวลใจ

การได้เงินรางวัลเป็นเรื่องดีแน่นอน

แต่ถ้ามีพื้นที่ลี้ลับอยู่จริง เขาคงไม่มีโอกาสเข้าร่วมการสำรวจ

พื้นที่ลี้ลับไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลของสำนักตรวจการ ยิ่งไม่เกี่ยวข้องกับแผนกผู้ช่วยตรวจการ

การตรวจสอบความเสถียรของช่องทางเชื่อมต่อเป็นหน้าที่ของสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์

ส่วนการสำรวจเป็นหน้าที่ของทีมสำรวจที่จัดตั้งโดยกรมจัดการภัยพิบัติ

หน่วยงานทั้งสองไม่ได้อยู่ภายใต้การบริหารท้องถิ่น แต่อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลโดยตรง มีระดับสูงกว่าสำนักตรวจการมาก

เมื่อทีมสำรวจของกรมจัดการภัยพิบัติสำรวจพื้นที่ลี้ลับและประเมินระดับอันตรายแล้ว สำนักตรวจการและแผนกผู้ช่วยตรวจการจึงจะมีโอกาสเข้าไปมีส่วนร่วม

ภายใต้เงื่อนไขนี้ ถ้าช่องทางเชื่อมต่อไม่เสถียรพอหรือเป็นพื้นที่ลี้ลับขนาดใหญ่ ก็จะมีการเรียกทีมสำรวจจากภาคเอกชนด้วย

สิ่งที่ได้จากการสำรวจจะเป็นของผู้สำรวจ

ในด้านนี้ประเทศหลงอวี่ก็ค่อนข้างเปิดกว้าง

ยังไงสุดท้ายของก็ต้องหมุนเวียนเข้าสู่ตลาด เมื่อหมุนเวียนแล้วก็จะช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจในประเทศ ยกระดับการฝึกฝนของประชาชน และเพิ่มรายได้ผ่านภาษี

อย่างไรก็ตาม พื้นที่ลี้ลับที่อาจมีอยู่ในทะเลตรงนี้มีระดับอันตรายสูงมาก

ถึงขั้นมีปีศาจหลุดออกมา ในนั้นจะต้องมีพื้นที่แห่งความตายแน่นอน

ปีศาจนั้นอันตรายมาก

และในพื้นที่แห่งความตายก็ไม่ได้มีแค่ปีศาจเท่านั้นที่อันตราย

หลี่จิ้งในฐานะผู้ช่วยตรวจการแทบจะไม่มีโอกาสเข้าไปเลย อย่างมากก็แค่ยืนดูอยู่ข้างนอก

สิ่งที่ได้จากการสำรวจเป็นเรื่องรอง

พื้นที่ลี้ลับแม้จะเต็มไปด้วยสมบัติ แต่ไม่ใช่ว่าจะเก็บหินก้อนไหนขึ้นมาก็เป็นของมีค่า ต้องดูดวงด้วย

สิ่งที่เขาให้ความสำคัญจริงๆ คือปีศาจที่มีแถบพลังชีวิตและสามารถเพิ่มแต้มประสบการณ์ได้!

ปีศาจไร้รูปร่างไร้ตัวตน วิธีปกติไม่สามารถทำร้ายได้

แต่ในขณะเดียวกันก็ฆ่าง่ายมาก แค่พบตัวก็สามารถใช้วิชาสายฟ้าที่เป็นหยางแท้ฆ่าได้อย่างง่ายดาย

ในเมื่อต้องยืนดู หลี่จิ้งก็อยากจะเข้าไปยืนดูข้างใน

ขณะที่กำลังกังวล หยางชิวจื่อก็โทรศัพท์เสร็จเดินกลับมา

"เรียบร้อยแล้ว ฉันรายงานตรงถึงผู้บัญชาการแล้ว ท่านจะแจ้งสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และกรมจัดการภัยพิบัติ เดี๋ยวท่านผู้บัญชาการจะมาที่นี่ด้วยตัวเอง ท่านอยากพบเธอ"

"พบผม?" หลี่จิ้งตกใจ

"อืม" หยางชิวจื่อยิ้มเบาๆ พูดว่า "ในโทรศัพท์ฉันพูดถึงนายในแง่ดีไม่น้อยเลยนะ ไม่ต้องขอบคุณไปหรอก"

"..." หลี่จิ้งขมวดคิ้ว

การพบผู้บัญชาการสำนักตรวจการเขตเป่ยเฉิง เขาไม่ได้รู้สึกอะไร

ผู้บัญชาการระดับสูง การได้พบหนึ่งครั้งไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะเป็นประโยชน์กับเขา

ในอนาคต เขาจะต้องเป็นผู้ตรวจการ

มีหัวหน้าแผนกระดับสูงเช่นหยางชิวจื่อพูดถึงในแง่ดี แถมได้ทำความรู้จัก อนาคตเมื่อเข้าทำงานก็จะมีประโยชน์มากมาย

แต่ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่ารอยยิ้มของหยางชิวจื่อดูแปลกๆ...