บทที่ 21: การหล่อเลี้ยงอุปกรณ์ด้วยพลังวิญญาณ

บทที่ 21: การหล่อเลี้ยงอุปกรณ์ด้วยพลังวิญญาณ

หลี่จิ้งตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังก้องในหูของเขา

เขาเคยคิดหลายวิธีที่จะเปิดใช้ช่องอุปกรณ์บนแถบสถานะ

หนึ่งในนั้นรวมถึงการที่เขาได้รับวัตถุบางอย่างที่สามารถถูกตรวจสอบได้ว่าเป็นไอเทมโดยแถบสถานะ

ดาบเหล็กมาตรฐานของผู้ช่วยผู้ตรวจการที่ปรากฏต่อหน้าเขาสามารถเปิดใช้งานแถบสถานะได้ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก แต่มันก็ค่อนข้างกะทันหัน

สิ่งที่เขาไม่เคยคาดถึง

การนำไอเทมลงทะเบียนในแถบสถานะนั้นไม่ได้เป็นเพียงการลงทะเบียนธรรมดา

หลังจากลงทะเบียนแล้ว ไอเทมนั้นจะได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยพลังวิญญาณในร่างกายของเขา และจากนั้นจะปรับปรุงความทนทาน ความแข็งแกร่ง และคุณภาพของอุปกรณ์ ซึ่งมีผลคล้ายกับ“การเลี้ยงอุปกรณ์”

ฟังก์ชั่นนี้อย่างกับมีโปรแกรมโกงเลย

การหล่อเลี้ยงอุปกรณ์ ผู้ฝึกตนทั่วไปก็สามารถทำได้เช่นกัน

แต่ไม่ใช่ว่าอุปกรณ์ทุกชนิดจะสามารถนำเข้าสู่ร่างกายเพื่อหล่อเลี้ยงได้

หากต้องการใช้ความแข็งแกร่งของตัวเองเพื่อหล่อเลี้ยงอุปกรณ์และทำให้มันเติบโต

อย่างแรกเลย อุปกรณ์นั้นจะต้องมีศักยภาพในการเติบโต

อุปกรณ์ที่มีศักยภาพในการเติบโต อย่างน้อยก็ต้องเป็นอุปกรณ์ระดับล้ำค่าขั้นที่ 8 ขึ้นไป

ระดับของอุปกรณ์ในโลกนี้

แบ่งออกเป็น 5 ประเภทคือ: อุปกรณ์ระดับทั่วไป อุปกรณ์ระดับล้ำค่า อุปกรณ์ระดับวิญญาณ อุปกรณ์ระดับเซียน และอุปกรณ์ระดับเต๋า

ในบรรดา 5 ระดับ ยังแบ่งออกเป็น 10 ขั้น

อุปกรณ์ระดับล้ำค่าขั้นที่ 8 ถือเป็นอุปกรณ์ชั้นยอด และยากต่อการหลอม

ราคาเริ่มต้นไม่ต่ำกว่าสิบล้าน

หลังจากมีอุปกรณ์ระดับล้ำค่าขั้นที่ 8 แล้ว ผู้ฝึกตนจะต้องสร้างสายสัมพันธ์กับและประทับจิตวิญญาณของตัวเองลงไป จากนั้นจึงจะสามารถเก็บมันไว้ในร่างกายและหล่อเลี้ยงด้วยจิตวิญญาณในทุกๆ วัน

การลงทะเบียนอุปกรณ์ทำให้หลี่จิ้งสามารถหล่อเลี้ยงอุปกรณ์ได้โดยตรง โดยไม่ต้องทำอะไรมาก

นี่ไม่เพียงแค่ความสะดวก

สิ่งสำคัญคืออุปกรณ์ระดับทั่วไปยังสามารถพัฒนาได้ในมือของเขา

เมื่อมองไปรอบๆ หลี่จิ้งก็พูดในใจ “ลงทะเบียน”

“ลงทะเบียนสำเร็จและได้รับดาบเหล็กมาตรฐานของผู้ช่วยผู้ตรวจการ ระดับทั่วไปขั้นที่ 4”

“ด้วยความแข็งแกร่งของพลังจิตวิญญาณในปัจจุบัน จะใช้เวลาอีก 27 วันในการอัปเกรดเป็นขั้นที่ 5”

เสียงแจ้งเตือนสองครั้งดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และดาบเหล็กมาตรฐานก็หายไปจากมือของหลี่จิ้ง

ในสายตาของคนอื่น ดาบเหล็กก็ถูกใส่เข้าไปในพื้นที่เก็บของ

แต่ในความรู้สึกของหลี่จิ้ง ดาบเหล็กนั้นถูกย่อขนาดลงหลายเท่า ปรากฏขึ้นในหน้าผากของเขา ซึ่งเป็นที่ที่มีการไหลเวียนของพลังวิญญาณบรรจบกันอย่างหนาแน่นที่สุด

เจ้าของ: หลี่จิ้ง

แต้มประสบการณ์: 310/747

ระดับ: 8

แต้มทักษะ: 1

พลังวิญญาณ: 72

อุปกรณ์ : ดาบเหล็กมาตรฐาน (อุปกรณ์ระดับทั่วไปขั้นที่ 4 19%)

ทักษะติดตัว: ห้วงฉับพลัน, ชุดวิญญาณคุ้มกาย (5/5), หลีกนภา (5/5)

ทักษะใช้งาน: ฝ่ามือสายฟ้า (5/5)

เมื่อดูแถบสถานะแล้ว หลี่จิ้งรู้สึกเบื่อหน่ายในขณะนี้

อุปกรณ์มาตรฐานที่แผนกผู้ช่วยผู้ตรวจการให้มา ก็ไม่สามารถคาดหวังสูงได้

แต่มันเป็นเพียงอุปกรณ์ระดับทั่วไปขั้นที่ 4 พูตามตรงก็ออกจะโทรมไปหน่อย

อุปกรณ์ระดับทั่วไปขั้นที่ 4 สามารถซื้อได้ในราคาประมาณ 100,000 หยวน

อย่างที่คาดไว้ สำนักตรวจสอบมีอนาคตมากกว่า...

สำนักตรวจสอบแจกจ่ายกระบี่บินแบบผลิตจำนวนมาก แม้จะไม่ได้ถึงขั้นอุปกรณ์ระดับล้ำค่าขั้นที่ 8

แต่อย่างน้อยก็เป็นถึงอุปกรณ์ระดับล้ำค่าขั้นที่ 4-5 ซึ่งดีกว่ากระบี่บินทั่วไปอยู่แล้ว

เมื่อคิดว่านี่เป็นของฟรี ตัวเองก็ไม่สามารถขออะไรได้ หลี่จิ้งก็สงบลง

อย่างไรก็ตาม การที่สามารถลงทะเบียนอุปกรณ์เพื่อหล่อเลี้ยงอุปกรณ์ได้ อย่างน้อยก็ยังมีพื้นที่สำหรับพัฒนา

ที่เหลือก็ค่อยๆดูแลกันไป

แล้วค่อยคิดค้นวิธีเพิ่มความแข็งแกร่งของพลังวิญญาณแลเพิ่มประสิทธิภาพของการหล่อเลี้ยงอุปกรณ์ต่อไป

อีกด้านหนึ่ง

กงอู่เห็นว่าทั้ง 9 คนได้เลือกอุปกรณ์มาตรฐานของตนแล้ว เขาก็โบกมือแล้วหยิบโต๊ะออกมา และหยิบชุดเครื่องแบบพร้อมป้ายชื่อออกมา 9 ชุดอย่างต่อเนื่องและจัดวาง

“นี่คือเครื่องแบบของพวกนาย คนละชุดตามชื่อบนป้ายชื่อ บัตรประจำตัวและเครื่องมือสื่อสารของพวกนายอยู่ในกระเป๋าชุด โปรดเก็บไว้เอง”

ขณะที่เขาพูดเขาก็เล่าต่อไป

“ระหว่างปฏิบัติหน้าที่ต้องพกบัตรประจำตัวติดตัวและสวมอุปกรณ์สื่อสารรูปทรงคล้ายกระดุมตลอดเวลา ในอุปกรณ์สื่อสารมีการตั้งค่าช่องสื่อสารไว้ 11 ช่อง ได้แก่ช่องสื่อสารของพวกนาย 9 คน ช่องสื่อสารของฉัน และช่องลาดตระเวน สามารถใช้ปราณวิญญาณในการเลือกช่อง เพื่อรับมือกับสถานการณ์ต่างๆสามารถติดต่อกันหรือแจ้งฉันได้ หากเกิดเหตุฉุกเฉินให้ติดต่อช่องลาดตระเวนโดยตรงเพื่อขอความช่วยเหลือจากสำนักตรวจสอบ”

กงอู่หน้าดูเคร่งขรึมขณะเฝ้าดูคนทั้ง 9 คนก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับเครื่องแบบของพวกเขา

“จากนี้ไป พวกนายได้เป็นผู้ช่วยผู้ตรวจการอย่างเป็นทางการแล้ว”

“โดยส่วนตัวแล้วฉันชอบพูดล้อเล่น คุยกันขำๆ แต่ในฐานะหัวหน้าโดยตรงของพวกนาย ฉันหวังว่าจะไม่มีคนเอาเรื่องงานมาล้อเล่น”

“งานของผู้ช่วยผู้ตรวจสอบนั้นค่อนข้างสบาย แต่ก็ยังถือเป็นตำแหน่งราชการในระบบ ขอให้ทุกคนปฏิบัติหน้าที่ของตนเองอย่างจริงจัง และอย่าทำให้ชื่อเสียงผู้ช่วยผู้ตรวจการเสื่อมเสีย”

หลังจากพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการแล้ว กงอู่ก็มองไปที่กลุ่มที่ประกอบด้วยหญิงสามคนและชายหนึ่งที่อยู่ตรงนั้น

"พวกเราหน่วยลาดตระเวนทั้ง 9 กลุ่ม มีหน้าที่ลาดตระเวนหลักแถวพื้นที่ชายฝั่งตะวันออกของเขตเป่ยเฉิง จ้าวจุ้นเฟิง กลุ่มของนายชื่อ กลุ่มเซียนล่องฟ้าและนายได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่หัวหน้ากลุ่ม  รับผิดชอบในการลาดตระเวนทางเหนือของชายฝั่งตะวันออก  มีคำถามอะไรไหม?

บุคคลที่ถูกเรียกชื่อนั้นเป็นชายเพียงคนเดียวในกลุ่ม

เขายืดหลังตรง เมื่อเขาได้ยินว่าเขาได้เป็นหัวหน้ากลุ่มเซียนล่องฟ้า

"ไม่มีปัญหาครับ"

กงอู่ได้คำตอบแล้วมองไปที่กลุ่มอื่น

“เติ้งหยิง กลุ่มของเธอชื่อราตรี และเธอเป็นหน้ากลุ่ม รับผิดชอบในการลาดตระเวนทางใต้ของชายฝั่งตะวันออก”

กลุ่มราตรีตรงข้ามกับกลุ่มเซียนล่องฟ้า ประกอบด้วยชายสองและหญิงหนึ่ง

เติ้งหยิง เป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม

เติ้งหยิง ค่อนข้างประหลาดใจเมื่อได้ยินกงอู่เรียกเธอ เธอไม่คาดคิดว่าเธอจะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้ากลุ่ม

มองไปทางซ้ายและขวาที่เพื่อนร่วมงานสองคนในกลุ่มเดียวกันเธอก็ยืนตัวตรงแล้วตอบ

"รับทราบ."

กงอู่พยักหน้า และมองไปที่หลี่จิ้ง

“หลี่จิ้ง กลุ่มของนายชื่อกลุ่มเทียนหวังและมีหน้าที่รับผิดชอบในการลาดตระเวนส่วนกลางของชายฝั่งตะวันออก”

"..."

หลี่จิ้ง.

กลุ่มเทียนหวัง(ราชาสวรรค์)

ฟังดูอหังการและข่มศัตรูอย่างมาก แต่เขารู้สึกไม่สบายใจจริงๆ

เขาคือหลี่จิ้ง

ไม่ใช่หลี่จิ้ง(李靖 ราชาสงครามในสมัยราชวงศ์ถัง)...

……

อุปกรณ์มาตรฐาน เครื่องแบบ เอกสาร ฯลฯ ครบ

รายละเอียดของพื้นที่รับผิดชอบก็มีการกำหนดไว้เรียบร้อย

กงอู่ไม่ได้พูดมากเกินไป เขาเพิ่มรายละเอียดเล็กน้อยในระหว่างการลาดตระเวน จากนั้นก็ให้ทุกคนสวมเสื้อผ้าและไปยังเขตที่รับผิดชอบ

เขตเป่ยเฉิงมีขนาดใหญ่มาก

ครอบคลุมพื้นที่เกือบหนึ่งในสี่ของเมืองเจียงไห่

ชายฝั่งตะวันออกค่อนข้างไกลห่างจากแผนกผู้ช่วยผู้ตรวจการ

จากอาคารผู้ช่วยผู้ตรจการไป ประมาน 300 กว่ากิโลเมตร

การขับรถปกติจะใช้เวลามากกว่าสามหรือสี่ชั่วโมง

หน่วยลาดตระเวนมีอำนาจในการเหาะเหินในเมืองได้ ดังนั้นไม่กี่ร้อยกิโลเมตรก็ไม่ได้ลำบากอะไร

เมื่อเทียบกับการเดินบนพื้นดิน การเคลื่อนที่บนอากาศมีประสิทธิภาพมากกว่ามาก

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หลี่จิ้งและอีกสองคนก็มาถึงเขตที่พวกเขารับผิดชอบ

มาถึงสถานที่แล้ว หลี่จิ้งเลือกที่จะหยุดพักบนอาคารสูงแห่งหนึ่งและหันกลับมามองที่อี้ซิวจู่และลู่หยางเฉิง

“นายสองคนจะพักก่อนไหม?”

"ฉันสบายดี"

อี้ซิวจู่ตอบกลับแล้วหันหน้าไปมองลู่หยางเฉิง

"นายล่ะ?"

"ฉันก็สบายดีเหมือนกัน"

ลู่หยางเฉิงตอบโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นก็รู้สึกมีบางอย่างผิดปกติ เขาก็เงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน

อี้ซิวจู่เย็นชาและไม่สนใจเขามาโดยตลอด

ตอนนี้ริเริ่มที่จะพูดคุยกับเขา แถมยังแสดงออกว่าห่วงใย เกิดอะไรขึ้น?

หลี่จิ้งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และมองไปที่อี้ซิวจู่

เดิมทีเขาไม่ได้สังเกต

ตอนนี้มาคิดดูอีกที ตั้งแต่วันที่อี้ซิวจู่เรียกเขาว่า "พี่หลี่" ก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย

การที่เขาไม่สนใจลู่หยางเฉิง ก็อาจจะเพียงไม่อยากคุยกับเขาเฉยๆ

แต่โดยพื้นฐานแล้ว ดูเหมือนว่านิสัยของเขาจะไม่เลวร้ายนัก เพียงแต่ไม่เก่งในการเข้ากับคนอื่นเท่านั้น?

กลุ่มเทียนหวังยังมีความหวัง!

หลี่จิ้งแอบดีใจและพูดขึ้น

“ภารกิจลาดตระเวนกำหนดให้เราตรวจเช็คพื้นที่ที่เรารับผิดชอบทุกชั่วโมง ขณะนี้ยังไม่ต้องเร่งรีบอะไร การเดินทางครั้งนี้ 300 กว่ากิโลเมตร นายทั้งสองอย่าฝืนไปเลย พวกเราจะพักผ่อนกันก่อน”

ลู่หยางเฉิงเป็นคนที่เข้าใจง่าย

จากสิ่งที่อี้ซิวจู่พูดเมื่อกี้ เขายังเห็นว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้แย่อย่างที่คิด

เมื่อเห็นหลี่จิ้งพูด ลู่หยางเฉิงก็ได้พูดต่อ

“เอาล่ะ มานั่งคุยกันเถอะ พวกเราเหนื่อยมากจากการเดินทางแล้ว ดังนั้นพวกเราพักกันก่อนก็ดี”

ในขณะที่พูด เขาก็หยิบโค้กสามกระป๋องออกมาจากพื้นที่จัดเก็บและยื่นให้อี้ซิวจู่

“โค้กสักหน่อยไหม?”

เห็นลู่หยางเฉิงยื่นโค้กให้ตัวเอง อี้ซิวจู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพยักหน้าโดยไม่ได้ปฏิเสธ

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ลู่หยางเฉิงก็ยืนยันความสงสัยของเขาทันทีและไม่ได้ยืนกรานที่จะคุยกับเขา เขายื่นกระป๋องให้หลี่จิ้ง แล้วพูดติดตลก

“หลี่เทียนหวัง นายก็ดื่มด้วย”

"ขอบคุณ"

หลี่จิ้งยิ้ม หยิบโค้กจากลู่หยางเฉิงแล้วนั่งลง

การเดินทางครั้งนี้ แทบจะส่งผลกระทบต่อเขาเลย

เพราะหลีกนภาของเขาได้นั้นถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว

ข้อดีคือใช้พลังงานต่ำ

การเคลื่อนที่บนอากาศก็เร็วขึ้นมากเช่นกัน

เขาไม่แน่ใจขีดจำกัดความเร็วอยู่ที่เท่าไหร่

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทดลอง

การควบคุมอากาศและลมของอี้ซิวจู่และลู่หยางเฉิงนั้นอยู่ขั้นแรกเริ่มเท่านั้น เขาไม่สามารถละทิ้งสมาชิกในกลุ่มแล้วไปเองได้

หลังจากการเดินทางครั้งนี้ หลี่จิ้งยังค้นพบว่าทั้งอี้ซิวจู่และลู่หยางเฉิงนั้นไม่ธรรมดาเลย

การควบคุมอากาศและลมสามารถเรียนรู้เมื่อถึงขอบเขตที่ 2

อย่างไรก็ตาม ด้วยปราณวิญญาณของขอบเขตที่ 2 ไม่สามารถบินเป็นเวลานานได้

หลังจากเดินทางด้วยกันครึ่งชั่วโมง ทั้งสองก็ไม่มีอาการเหนื่อยอะไรเลย ขอบเขตที่สองทั่วไปไม่สามารถทำแบบนี้ได้

ขณะที่เขากำลังคิดหัวข้อจะคุย ลู่หยางเฉิงพูดขึ้นอย่างลึกลับ

“เหตุการณ์ล่าสุดที่มีการปราบปีศาจอย่างต่อเนื่องเมื่อวานนี้ยังไม่มีความคืบหน้า ทางสำนักตรวจสอบยังอยู่ระหว่างการสืบสวนและยังไม่มีการประกาศอะไรอย่างเป็นทางการ แต่ฉันมีข่าวบางอย่าง พวกนายอาจจะสนใจ”

ขณะที่เขาพูดเขาก็ลดเสียงลง

“พ่อของฉันทำธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องมือตรวจจับทุกชนิด ฉันได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้ในช่วงอาหารค่ำ ในช่วงบ่ายสำนักงานตรวจสอบได้จัดสั่งเครื่องมือล้ำสมัยชุดหนึ่งสำหรับตรวจหามลพิษปีศาจอย่างเร่งด่วนเป็นจำนวนมากและราคาก็ให้มาสูงพอสมควร และต้องจัดส่งสินค้าให้เสร็จในวันพรุ่งนี้ก็พอ”