Chapter 308: “ร้านอาหาร”

Chapter 308: “ร้านอาหาร”

หลังจากชายพวกนั้นจากไป ขาวน้อยก็ปล่อยเสียงคำรามแหบแห้งออกมา เมื่อได้ยินเสียงคำรามของเขานั้น ฮงยู่ก็เดินเข้าหาเขาในทันทีและพยายามที่จะปลอบประโลมเขา “มันเป็นเรื่องยาก คุณก็รู้นี่ ฉันเข้าใจนะ ฉันขอโทษจริงๆ”

โดยปราศจากซอมบี้ของเธอ ฮงยู่ก็ไม่สามารถที่จะการันตีได้ว่าชายพวกนี้จะเชื่อฟังเธอ เธอนั้นพึ่งพาความหวาดกลัวเพื่อที่จะทำให้สถานะของเธอนั้นคงที่ อย่างไรก็ตาม มันก็เป็นเรื่องยากที่จะปล่อยให้ซอมบี้พวกนี้อยู่ห้องเดียวกันกับคนอื่น

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ขาวน้อยก็ปลดปล่อยเสียงคำรามออกมาอีกครั้ง ใบหน้าของฮงยู่ก็เปลี่ยนเป็นสีขาวและหลังจากนั้นเธอก็จับไปที่หัวของเธอและก็ขมวดคิ้ว

ตาสีแดงเลือดของขาวน้อยนั้นปลดปล่อยเจตนาสังหารอันชั่วร้ายออกมา

ฮงยู่นั้นกุมหัวของเธอแน่น การหายใจของฮงยู่นั้นเริ่มที่จะเร็วขึ้นและใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นหน้าเกลียดก่อนที่ขาวน้อยจะใจเย็นลงในที่สุด

เหงื่อจำนวนมากไหลปกคลุมไปที่ใบหน้าของฮงยู่ เธอหายใจเข้าลึกๆและหลังจากนั้นเธอก็พูด “ฉันรู้ว่าคุณนั้นหิว ฉันจะพาคุณไปยัง ‘ร้านอาหาร’ เอง”

ฮงยู่นั้นเชื่อว่ามันอันตรายมากที่จะพา ‘อาหาร’ กลับไปยังคฤหาสน์ของเธอ ด้วยเหตุนี้นี่เอง เธอจึงวางสถานที่ที่เธอสามารถพาขาวน้อยและซอมบี้ตัวอื่นไปกินได้

ฮงยู่นั้นพาซอมบี้ไปยังโรงจอดรถ และหลังจากนั้นพวกเธอก็เข้าไปในรถSUV

พวกเธอนั้นขับรถไปยังโรงฆ่าสัตว์…

“อาหารนี้จะทำให้คุณพึงพอใจอย่างแน่นอน”ฮงยู่พูดอย่างมีความสุข

เธอเชื่อว่าเจียงลู่ฉีและสมาชิกของเขานั้นจะถูกจับ เมื่อขาวน้อยกินพวกมันไป เขาจะกลายเป็นคนที่ทรงพลังมากยิ่งขึ้น และ พวกเธอนั้นจะไม่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป ในความคิดของเธอ มันจะเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์ ดังนั้นเธอก็ยิ้มให้อย่างน่าเอ็นดูกับฉากที่เกิดขึ้นด้านหน้าเธอ

โรงฆ่าสัตว์ในตอนกลางคืนนั้นเงียบงัน แต่พื้นดินและอากาศนั้นถูกเติมเต็มไปด้วยเลือด เมื่อเห็นรถ SUVของฮงยู่ขับผ่านเข้ามา ยามก็เปิดประตูให้กับเธอทันที

กับความจริงที่ว่า ฮงยู่นั้นชอบมาเยี่ยมในตอนกลางคืนบ่อยๆ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะสงสัยว่าเธอมาทำอะไร พวกเขาก็ไม่มีโอกาสที่จะได้รับรู้มัน

ฮงยู่นั้นหยุดรถSUVอยู่ด้านหน้าประตู และหลังจากนั้นเธอก็พาซอมบี้ของเธอทั้งหมดเข้าไปในสนาม ผู้ชมนั้นสามารถที่จะเห็นได้เพียงแค่ศูนย์กลางของเวทีสนาม ตราบเท่าที่พวกเขาเดินเข้าไปในสนามแล้วละก็ กลิ่นของเลือดมันก็จะยิ่งเข้มข้นมากขึ้น

ซอมบี้นั้นก็กลายเป็นตื่นเต้น แต่ฮงยู่นั้นขมวดคิ้ว เนื่องจากกลิ่นของมันเลวร้ายอย่างมากสำหรับเธอ อย่างไรก็ตาม เธอนั้นก็เป็นคนที่สร้างสถานที่นี้ขึ้นมา ตราบเท่าที่ขาวน้อยของเธอมีความสุข เธอก็มีความสุขด้วยเช่นกัน

ห้องแถวนั้นถูกเปลี่ยนเป็นห้องคุก หนึ่งห้องนั้นแบ่งเป็นหลายส่วนเหมือนกับกรงเล็กๆ นอกจากซอมบี้ สัตว์กลายพันธุ์ และผู้รอดชีวิตบางคนที่ถูกขังไว้ในกรงแล้ว มันก็เล็กมากเกินไป ด้วยเหตุนี้นี่เอง มันจึงยากมากสำหรับพวกเขาที่จะนอนหลับได้

ในสภาพแวดล้อมแบบนี้นั้น แม้กระทั่งคนธรรมดาก็จะกลายเป็นบ้า ผู้รอดชีวิตที่อยู่ในสภาพแวดล้อมนี้จะคลั่งอย่างมาก ดังนั้นหลังจากที่พวกเขาโดนปล่อยตัว พวกเขาก็สามารถที่จะเพิ่มความตื่นให้กับผู้ชมได้

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง มันก็เป็นเรื่องที่ยากจะหลบหนีจากกรงเล็กๆนี่ได้ ซอมบี้บางตัวในกรงนั้นก็ปลดปล่อยเสียงคำรามออกมาทันที เมื่อพวกมันสัมผัสได้ถึงผู้คนธรรมดาทั่วไป

แต่ทุกครั้งที่ขาวน้อยมาเยี่ยมเยียน ซอมบี้พวกนี้จะกลายเป็นเงียบงันในทันที

“ปัง!”

เมื่อฮงยู่ปรากฏตัวขึ้น ชายในกรงขังก็พุ่งเข้ามาหาเธอในทันที

“ผมขอละครับ ปล่อยผมไปเถอะ พี่สาวฮง ท่านหัวหน้า ผม…”ชายคนนี้เริ่มต้นที่จะร้องไห้ เขานั้นถูกขังอยู่ในกรงมาเป็นเวลานานมากแล้ว ดังนั้นสภาพจิตใจของเขาก็เริ่มที่จะเสื่อมสลายลง

ฮงยู่นั้นหยุดอยู่ชั่วครู่หนึ่งและเธอคิดอยู่สักพักหนึ่ง สุดท้ายแล้ว เธอก็จำได้ว่าเขานั้นคือใคร เขานั้นเป็นยามของสนาม แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ในกรงแล้วละก็ ฮงยู่ก็ไม่สามารถที่จะจดจำได้เนื่องจากว่าเขานั้นเป็นแค่แมงเม่าตัวเล็กๆ

ฮงยู่ไม่เสียเวลาของเธอไปกับชายคนนี้ เธอเยาะเย้ยและหันกลับไป

เมื่อเห็นหลังของฮงยู่ ชายที่บ้าคลั่งคนนี้ก็เริ่มที่จะร้องไห้และพยายามที่จะจับไปที่ขาของฮงยู่

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่ระยะใกล้ๆ ฮงยู่ก็แสดงท่าทีขยะแขยงในทันที เธอเปิดปากที่จะด่า แต่รอยยิ้มอันสดใสก็ปรากฏขึ้นมาแทน “โอเค นายเป็นอิสระแล้วในตอนนี้”

ชายคนนี้ประหลาดใจอยู่ชั่วครู่หนึ่ง และหลังจากนั้นเธอก็ตะโกน “ขอบคุณมากครับ พี่สาวฮง! ขอบคุณมากครับ พี่สาว!”

เขานั้นตื่นเต้นอย่างมากและกระวนกระวายใจจนกระทั่งฮงยู่เปิดประตูกรงออกมาและเขาก็สั่นสะท้านไปทั่ว ก่อนที่จะคลานออกมา “ขอบคุณมากครับ พี่สาวฮง! ถ้าพี่ไม่รังเกียจ หลังจากนี้ผมจะรับใช้คุณในอนาคต”

“ไม่ใช่ในอนาคต นายสามารถทำมันได้ในตอนนี้”ฮงยู่พูด

เพียงแค่หลังจากน้ำเสียงอันเย็นเฉียบของฮงยู่หายไป ชายคนนี้ก็พยายามที่จะลุกขึ้นยืน แต่ในเวลานั้นเอง มันก็มีมือจับไปที่หลังของเขาและยกเขาขึ้น

ชายทีน่าสงสารอยู่ในสภาพอันน่าอนาถก็เริ่มที่จะหวาดกลัวและหลอกหลอน หลังจากที่เห็นใบหน้าอันน่าหวาดกลัวด้านหน้าเขา

“อ๊า! ซอมบี้..”

‘ฉึก!”

ขาวน้อยเปิดปากและกัดหัวของชายคนนั้น!

ฮงยู่มองอย่างไม่แยแสกับชายที่พยายามดิ้นรน เลือดของเขาและชิ้นเนื้อนั้นสาดกระจายไปทั่วทุกแห่งหน!

“นั่นเป็นแค่ของเรียกน้ำย่อย ฉันสัญญาว่า คุณจะมีเนื้อชั้นเลิศไว้กินในไม่ช้า”ฮงยู่พูดพร้อมกับรอยยิ้ม