บทที่ 51 โชคดีเป็นพิเศษ

จ้าวลี่อิ่งรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

แต่ไม่นานเธอก็เริ่มปรึกษากับเฉินผิงเซิงเกี่ยวกับสถานการณ์ในวงการบันเทิงปัจจุบัน

ในตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึงวงการภาพยนตร์ เพราะวงการโทรทัศน์นั้นผูกพันแน่นแฟ้นกับอินเทอร์เน็ตเป็นอย่างมาก

ในเวลานี้ บริษัทยักษ์ใหญ่สามแห่งบนโลกอินเทอร์เน็ตต่างก็พยายามแย่งชิงพื้นที่ในตลาดวิดีโอบนมือถือกันอย่างดุเดือด ซึ่งวิดีโอบนมือถือกลายเป็นสมรภูมิสำคัญที่ทั้งสามบริษัทต้องการครอบครอง

Tencent ลงทุนในวิดีโอเพนกวิน, Alibaba เข้าซื้อกิจการ Youku, ขณะที่ Baidu กำลังสนับสนุน iQIYI อย่างเต็มที่

แพลตฟอร์มวิดีโอที่ได้รับการสนับสนุนจากสามยักษ์ใหญ่นี้ จึงกลายเป็นกำลังหลักในการลงทุนของวงการโทรทัศน์

เมื่อก่อนการสร้างละครโทรทัศน์จะเน้นการขายให้กับสถานีโทรทัศน์ ซึ่งสถานีก็จะทำเงินจากโฆษณา

แต่ต้องย้ำว่าสถานีโทรทัศน์ไม่มีทางยอมทำธุรกิจที่ขาดทุนอย่างรุนแรง นั่นหมายความว่า พวกเขาจะไม่ยอมจ่ายค่าละครในราคาที่สูงเกินความเหมาะสม

ในทางกลับกัน แพลตฟอร์มวิดีโอที่ได้รับการสนับสนุนจาก สามบริษัทใหญ่นั้น กลับคุ้นชินกับการใช้เงินเป็นเครื่องมือ

สำหรับพวกเขา หากสามารถเอาชนะคู่แข่งอีกสองเจ้าได้ การขาดทุนปีละหลายหมื่นล้านหยวนก็ยังถือว่าเล็กน้อย

แทบไม่กระทบกับโครงสร้างหลักเลย

เพราะ BTA นั้น “มีเงิน” จริง ๆ (BTA : Baidu, Tencent, Alibaba)

ผลก็คือ ตั้งแต่ปี 2010 เป็นต้นมา จำนวนตอนของละครโทรทัศน์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ค่าตัวของดาราที่มีฐานแฟนจำนวนมากก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน

กระทั่งมีนักแสดงหญิงที่ไม่มีทักษะการแสดงแม้แต่น้อย กล้าประกาศออกมาว่าค่าตัวของเธออยู่ที่ 90 ล้านหยวน โดยไม่รู้สึกละอายเลยสักนิด

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลจากการแข่งขันของ BTA

พวกเขาไม่เพียงแต่ดันราคาค่าตัวของดาราขึ้น แต่ยังเป็นผู้ปั้นดาราที่มีฐานแฟนขึ้นมาอีกด้วย

ดาราเหล่านี้ ส่วนใหญ่ล้วนมีข้อมูลเท็จมาสร้างภาพ เช่น มีแฟนคลับนับร้อยล้านคน โพสต์ข้อความครั้งเดียวมีการรีโพสต์นับร้อยล้านครั้ง เป็นต้น

ผู้ที่ดูออกก็รู้ดีว่า ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสร้างภาพลักษณ์ความฮิตปลอม ๆ เท่านั้น

เป้าหมายเบื้องหลังก็คือ ปั่นราคาค่าตัว การโฆษณา และค่าจ้างอื่น ๆ

ย้อนกลับไปในช่วงปี 2000 ถึง 2010 ละครโทรทัศน์มักจะมีแค่ 20 ตอนเท่านั้น

30 ตอนก็ถือว่ายาวแล้ว

แต่ละครในปัจจุบัน กลับเริ่มต้นที่ 40 ตอน 50 ตอนกลายเป็นเรื่องธรรมดา

60 ตอนถือเป็นเรื่องปกติ 70 ตอนถึงจะเรียกว่ามาตรฐาน

หากเปรียบเทียบกับละครยุคก่อน ละครในยุคนี้ก็เต็มไปด้วย “ตอนน้ำ” ไม่มีเนื้อหาสาระ

หลายสิบตอนของละคร บางทีก็ดูไปแบบเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ไม่มีอะไรให้ติดตามเลย

ที่เป็นเช่นนี้เพราะผู้ผลิตต้องการขายละครในราคาสูงขึ้น

ในอดีต ไม่มีใครกล้าคิดแบบนี้ เพราะสถานีโทรทัศน์ไม่มีวันโง่พอที่จะซื้อละครที่มีเนื้อหาน้ำ ๆ แบบนี้

ที่น่าสังเกตก็คือ การตั้งราคาขายละครโทรทัศน์นั้นคิดเป็นตอน เช่นเดียวกับค่าตัวของนักแสดง

จ้าวลี่อิ่งอธิบายว่า “พี่เฉิน ตลอดสองปีที่ผ่านมา วงการโทรทัศน์มีปัญหาแบบนี้อยู่ตลอด ผู้ชมส่วนใหญ่ก็บ่นกันเยอะมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะพวกเขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงเงินทุนรายใหญ่จากการแข่งขันของสามบริษัทยักษ์ใหญ่ได้”

พูดกันตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะการแข่งขันอย่างดุเดือดของสามบริษัทยักษ์ใหญ่ในตลาดวิดีโอบนมือถือ วงการโทรทัศน์ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในความวุ่นวายที่ถูกครอบงำโดยดาราที่มีฐานแฟนขนาดใหญ่อย่างทุกวันนี้

ผู้ที่เสียผลประโยชน์มากที่สุด ก็คือกลุ่มผู้ชมละครโทรทัศน์นั่นเอง

เฉินผิงเซิงพยักหน้า “หมายความว่า ถ้าพวกเราสามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์นี้ได้ บริษัทของเราก็จะดังระเบิดใช่ไหม?”

“แน่นอนสิคะ การยึดมั่นในคุณภาพเท่านั้นที่จะอยู่รอดได้ในระยะยาว”

จ้าวลี่อิ่งยังยกตัวอย่างเสริมว่า ช่วงหลายปีที่ผ่านมา กระแสของเกาหลีฮิตมาก

วงการบันเทิงของเกาหลีนั้นมีชื่อเสียงไปทั่วโลก

แม้ว่าจะมีข้อจำกัดเรื่องการเซ็นเซอร์และเนื้อหา แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือแนวทางการผลิตละครของเกาหลี

ที่นั่นให้ความสำคัญกับนักเขียนบทเป็นอันดับแรก เพื่อรับประกันคุณภาพของเนื้อเรื่อง นักเขียนบทมีสิทธิ์เลือกนักแสดงได้อย่างอิสระ

ยังสามารถเปลี่ยนผู้กำกับได้โดยตรงอีกด้วย ซึ่งสิ่งนี้ในประเทศเรานั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย

เพราะในประเทศ ผู้มีอำนาจสูงสุดในกองถ่ายคือนักลงทุน

แม้พวกเขาจะไม่มีความรู้เลย ก็สามารถเลือกนักแสดงนำหญิงได้ตามใจ

ที่เกินเลยยิ่งกว่านั้นก็คือ นักแสดงหญิงบางคนพอไปถึงกองถ่ายก็สามารถสั่งให้คนเขียนบทเปลี่ยนบทได้ตามใจอีกเช่นกัน

นี่ทำให้คนเขียนบทไม่สามารถรับประกันความสมบูรณ์และคุณภาพของบทละครได้เลย

เพราะในกองถ่าย พวกเขาคือผู้ที่มีอำนาจน้อยที่สุด

บทละครดี ๆ มากมาย มักจะถูกเปลี่ยนจนเสียโฉมเพราะนักแสดงที่ได้รับการหนุนหลังจากทุน

เฉินผิงเซิงเองก็เคยลงทุนในละครมาแล้วสองเรื่อง แม้จะเป็นแค่โปรเจกต์เล็ก ๆ

จุดที่ดีที่สุดคือ เขาไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเขียนบทเลย ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่หายากมาก

จ้าวลี่อิ่งจึงเตือนเขาไว้ว่า หากอยากสร้างละครที่ดีจริง ๆ ตำแหน่งของนักเขียนบทคือหัวใจสำคัญ

เรียกได้ว่าเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของละครเลยก็ว่าได้

นี่คือเหตุผลว่าทำไมบทบาทของนักเขียนบทในวงการเกาหลีจึงทรงพลัง และทำให้ละครของพวกเขาน่าดู

ถ้านำละครจากประเทศเรามาเปรียบเทียบกับของฝั่งเกาหลี จะเห็นถึงช่องว่างอย่างชัดเจน

ของฝั่งโน้น ส่วนใหญ่มีแค่สิบกว่าตอนถึงยี่สิบตอน

ทุกตอนมีเนื้อหาน่าสนใจ ในขณะที่ของบ้านเรามักจะมีแค่ช่วงต้นเท่านั้นที่น่าดู กลางเรื่องเต็มไปด้วยฉากยืดเยื้อ

จนกระทั่งตัวประกอบที่ไม่สำคัญเริ่มแย่งซีน

ถึงขั้นเหมือนยัดเยียดอะไรบางอย่างให้ผู้ชมแบบไม่เต็มใจ

เฉินผิงเซิงพูดคุยกับเธอตลอดทั้งช่วงเช้า ก็พอจะเข้าใจภาพรวมของวงการละครในตอนนี้อยู่บ้าง

ในใจก็เริ่มมีแนวคิดบางอย่างแล้ว

“พอถ่าย ‘ตำนานลู่เจิน’ เสร็จ เธอมีแผนต่อไปหรือยัง?”

“มีสิคะ มีแน่นอน”

จ้าวลี่อิ่งกล่าวว่า “ตอนนี้ละครแนวย้อนยุคแฟนตาซีโรแมนซ์กำลังเป็นที่นิยมมาก ฉันเห็นนิยายเรื่องหนึ่งในอินเทอร์เน็ต เป็นเรื่องราวความรักต้องห้ามระหว่างอาจารย์กับศิษย์ เนื้อเรื่องกินใจมาก ถ้าสามารถถ่ายทอดออกมาได้อย่างซื่อตรง น่าจะดึงดูดคนดูได้แน่นอน”

“มีชื่อเรื่องไหม เดี๋ยวฉันลองดู”

“มีค่ะ ชื่อเรื่องว่า ‘ตำนานรักนิรันดร์’”

เฉินผิงเซิงพยักหน้า เขารับหนังสือจากเธอมา แล้วตั้งใจจะใช้ระบบวิเคราะห์ของตัวเองดู

ต้องบอกไว้ก่อนว่า ฟังก์ชันวิเคราะห์การลงทุนในวงการบันเทิงของเขานั้นมีข้อจำกัด

โดยประมาณแล้วจะใช้ได้เพียงวันละครั้งเท่านั้น และในวงการละครมีสุภาษิตว่า “สิบลงทุนเก้าขาดทุน”

ละครดี ๆ จริง ๆ นั้นเป็นทรัพยากรที่หายากมาก

ดังนั้นการใช้ระบบแต่ละครั้งจึงถือว่ามีค่าอย่างยิ่ง

“วิเคราะห์เป้าหมาย: ตำนานรักนิรันดร์”

“กำลังวิเคราะห์เป้าหมาย: กรุณารอสักครู่”

หนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาทีผ่านไป

ปรากฏหน้าต่างสีทองขึ้นเบื้องหน้าอีกครั้ง

“การวิเคราะห์เป้าหมายเสร็จสิ้น”

“ชื่อเรื่อง: ตำนานรักนิรันดร์”

“ระยะเวลาถ่ายทำ: หนึ่งปี”

“เงินลงทุนรวม: หนึ่งร้อยล้านหยวน”

“อัตราผลตอบแทนจากการลงทุน: 1,000% ไม่มีขีดจำกัด เป็นละครระดับมหากาพย์”

อะไรนะ?

นี่มันดวงมหาเฮงโดยแท้

นี่มันสายตาเลือกโปรเจกต์ระดับเทพชัด ๆ

หนึ่งพันเปอร์เซ็นต์ หมายถึงผลตอบแทนสิบเท่าจากเงินลงทุน!

ที่สำคัญที่สุดคือข้างหลังยังบอกว่า “ไม่มีขีดจำกัด” กับ “ละครระดับมหากาพย์”

สองคำนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน

อาจจะผลักดันให้เธอก้าวขึ้นสู่ระดับดาราหญิงแถวหน้าได้เลย?

ถึงขั้นเป็นระดับเดียวกับหยางมี่?

และยังสามารถพา Tengying Entertainment ขึ้นสู่บริษัทบันเทิงระดับแนวหน้าได้ด้วย?

เฉินผิงเซิงไม่สงสัยเลยแม้แต่นิดเดียวว่า ‘ตำนานรักนิรันดร์’ จะสามารถทำทั้งหมดนั้นได้

อะไรคือละครระดับมหากาพย์?

‘ไซอิ๋ว’ เวอร์ชั่นปี 1986, ‘องค์หญิงกำมะลอ’ ปี 1998, ‘คังซีราชันย์’ และ ‘ตำนานรักจิ๋นซี’ เป็นต้น

พวกนี้คือผลงานที่ไม่มีใครสามารถทำลายสถิติได้ในยุคของตน

และตอนนี้ เขาเพิ่งก่อตั้ง Tengying Entertainment ได้ไม่นาน ก็มีโอกาสลงทุนในละครระดับนี้แล้ว

นี่มันโชคชะตาชัด ๆ

ไม่ได้! จะดีใจจนหัวใจวายไปก่อนก็ไม่ใช่เรื่อง

ต้องตั้งสติก่อน

(จบบท)