Chapter 257: เขตเย่

Chapter 257: เขตเย่

สิ่งที่ซูฉางชิงเห็นผ่านกล้องส่องทางไกลนั้นไม่ใช่แผ่นดินที่ฉิบหาย ในทางตรงกันข้าม มันก็ยังมีกำแพงเมืองใหม่ที่พึ่งสร้าง และสิ่งที่ไม่น่าเชื่อที่สุดนั้นก็คือกำแพงที่สร้างขึ้นด้วยหินและมันไม่ใช่ขนาดเล็กๆ!

“มันมีกำแพงเมืองนั้นล้อมรอบเขตเย่! มันเหมือนกับว่ามีผู้รอดชีวิตจำนวนมากอยู่ที่นั่น”เสียงของฉูซางฉิงผ่านออกมาจากวิทยุสื่อสาร

เมื่อได้ยินคำพูด เจียงลู่ฉีก็ตกตะลึง จากระยะทางที่ห่างไกล เขาก็สามารถเห็นกำแพงเมืองโดยปราศจากการช่วยเหลือของกล้องส่องทางไกล กำแพงสูงหกเมตรนั้นเป็นที่ดึงดูดสายตา

ในโลกที่ล่มสลายเช่นนี้ พวกเขานั้นขาดเครื่องจักรก่อสร้างและมันก็เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากในการหาวัสดุก่อสร้างด้วยเช่นกัน มันเป็นเรื่องที่เด่นชัดว่า จากขนาดของกำแพงล้อมรอบนั้นก็สามารถตัดสินได้เลยว่ามีผู้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติที่มีความสามารถในเขตเย่ นอกจากนี้ ที่พักอาศัยดั้งเดิมส่วนมากนั้นมีไว้เพื่ออาศัยอยู่ ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องง่ายในการสร้างฐานทัพ

นี่ทำให้เจียงลู่ฉีรู้สึกโล่งอก สุดท้ายแล้วเขานั้นก็มีความทรงจำมากมายในการอาศัยอยู่ในเขตเย่

“ซิหยู่”เจียงลู่ฉีเรียกหลันซิหยู่อย่างนุ่มนวล

“โอเค”หลันซิหยู่พยักหน้า เธอนั้นขยายโดเมนของเธอจนไปถึงกำแพงในทันที และปกคลุมไปทั่วพื้นที่บริเวณด้านหลังกำแพง

“มันมีคนจำนวนมากที่อยู่ด้านหลังกำแพง ประมาณสี่ถึงห้าร้อยคน ท่ามกลางกลุ่มคนนั้นมีผู้ที่มีพลังเหนือธรรมชาติห้าคน…”เจียงลู่ฉีนั้นรายงานทุกสิ่งที่หลันซิหยู่รับรู้จากพลังของเธอแก่ซูฉางชิง

กำแพงเมืองนั้นปิดกั้นถนนหลักที่ไปยังจุดหมายของพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงจะเข้าไปในฐานเพื่อที่จะเดินทางต่อ ขบวนรถติดเกราะนั้นก็เก็บกวาดรถที่ปิดกั้นถนน และหลังจากนั้นพวกเขาก็มาถึงกำแพงเมืองในเวลาไม่นาน

ด้านในกำแพงนั้น…

“บอสซัน! บอสซัน! บอสซัน! มีผู้คนติดอาวุธจำนวนมากกำลังมาทางพวกเรา! พวกเขามีแม้กระทั่งรถติดเกราะ!”มีชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น

ด้านในฐาน ใครก็ตามก็จะเห็นพระราชวัง ซึ่งมันเป็นโครงการก่อสร้างพระราชวังที่ถูกสร้างมาช่วงราชวงศ์หมิงและชิง แน่นอนว่ามันเหมือนกับเป็นการก่อสร้างที่น่าลำบากใจ เนื่องจากว่าระดับประสิทธิภาพของสถาปนิกนั้นมันอยู่ในระดับต่ำ แม้ว่ามันจะเป็นแบบนั้นก็ตาม มันก็ยังเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อที่จะบอกว่ามีพระราชวังแบบนี้อยู่หลังจากวันโลกาวินาศ กำแพงของพระราชวังนั้นล้อมรอบพระราชวังและมันก็แบ่งเป็นห้องโถงด้านหน้าและห้องโถงด้านหลัง แม้ว่าด้านนอกของกำแพงพระราชวังนั้นก็ยังมีลำคลองยาวสิบเมตรไหลรอบๆพวกมัน

“รถติดเกราะ?”บอสซับที่สวมชุดคลุมสีเหลืองสว่างและเป็นชายวัยสี่สิบปี ถ้ามันเป็นค่ายผู้รอดชีวิตค่ายอื่นละก็ พวกเขาก็คงตื่นเต้นมากที่กองทัพนั้นมาถึง อย่างไรก็ตาม เมื่อบอสซันนั้นได้ยินข่าวใหม่ เขานั้นกลายเป็นกระวนกระวายและตื่นตระหนก

“เชี่ยย เขตเย่นั้นเป็นสถานที่เล็กๆ ทำไมกองทัพจึงเลือกที่จะมายังที่นี่!? เหี้...เอ้ย!”บอสซันนั้นถอดชุดคลุมออกและสวมชุดยูนิฟอร์ม และเขาก็พุ่งไปตรงกำแพงพร้อมกับชายคนนั้น

ด้าบนกำแพง...

พวกเขานั้นก็สามารถเห็นรถกองทัพแปดคันตั้งแถวกัน คันแรกนั้นก็คือรถติดเกราะรุ่น92 ตรงกลางของขบวนนั้นมีรถมินิบัสที่แปลกประหลาด และจุดสิ้นสุดของขบวนรถนั้นมีรถบรรทุกขนาดใหญ่ตามมา

เมืองของถนนนั้นเต็มไปด้วยฝุ่นดิน ดังนั้นเมื่อขบวนรถขับผ่าน มันก็ทิ้งไว้เพียงหมอกฝุ่นไว้ด้านหลัง

ใบหน้าของบอสซันนั้นเปลี่ยนแปลงไปหลังจากที่เห็นฉากนี้ มันมีอย่างน้อยยี่สิบคนด้านในขบวนรถ ตามพื้นฐานของกองทัพแล้ว เขานั้นหวาดกลัวว่ากองทัพนั้นจะมาเที่ยวและไม่ยอมกลับ เมื่อกองทัพนั้นมีความคิดเกี่ยวกับฐานทัพของเขานั้น พวกเขาจะสามารถหยุดได้ยังไงกัน?

ฐานทัพของบอสซันนั้นเต็มไปด้วยอาหาร! เขาต้องการที่จะสร้างแผ่นดินที่เหมาะกับการเพาะปลูกขึ้น และปฏิบัติกับเขตเย่นั้นเหมือนอาณาจักรของเขา โชคร้ายที่เขาไม่เคยได้คาดคิดเลยว่ากองทัพนั้นจะมาถึง

ในเวลานั้นเอง รถติดเกราะก็มาถึงกำแพง

ซูฉางชิงนั้นก็เห็นชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บนด้านบนกำแพง ดังนั้นเขาตะโกนพร้อมกับไมโครโฟน “เปิดประตู”

“บอส พวกเราจะทำไงดี?”

บอสซันก็หายใจเข้าลึกๆ ถึงแม้ว่าประตูเมืองนั้นจะดูหนา รถติดเกราะก็สามารถทำลายมันพังลงได้อย่างง่ายดาย บอสซันถอนหายใจและหลังจากนั้นเขาก็ออกคำสั่ง “เปิดประตูและแจ้งเตือนให้คนอื่นเอาอาหารและน้ำมันไปซ่อนทั้งหมด!”

เมื่อประตูได้ถูกเปิดออก ขบวนรถก็ผ่านมันเข้าไป

พูดตามธรรมชาติแล้วนี่เป็นพื้นที่บ้านเกิดของเจียงลู่ฉี อย่างไรก็ตามบ้านของบรรพบุรุษของเขานั้นถูกทิ้งไว้นั้นหายไปและมันก็หายไปและเปลี่ยนกลายเป็นคูเมือง

“นี่มัน..”เจียงลู่ฉีตกตะลึง เขานั้นไม่เข้าใจเกี่ยวกับกระบวนการของผู้รอดชีวิต ทำไมพวกเขาถึงสร้างพระราชวังขึ้นมากัน? นอกจากนี้แล้ว พระราชวังนั้นยังใช้พื้นที่ของแผ่นดินจำนวนมาก....สลัม พื้นที่พักอาศัยปกติ รวมไปถึงพระราชวังที่น่ามหัศจรรย์ พวกมันนั้นเป็นเรื่องยากที่จะเห็นความแตกต่าง

เจียงลู่ฉีนั้นรู้สึกผิดหวังอย่างมาก

“พี่ชาย พี่ไม่คิดว่าพระราชวังรวมทั้งกำแพงเมืองนั้นมันแปลกงั้นเหรอ? รากฐานของเมืองนั้นก็เป็นเพียงแค่ก้อนหินขนาดใหญ่โดยปราศจากปูนซีเมนต์แค่นั้นเอง..”เจียงจู้อิงพูดขึ้นมาอย่างฉับพลัน

เมื่อได้ยินคำพูดของน้องสาวของเขา เจียงลู่ฉีนั้นก็พบถึงความไม่ชอบพามากล มันค่อนข้างแปลก เนื่องจากว่าพวกเขานั้นไม่สามารถที่จะทำแบบนั้นได้โดยปราศจากการช่วยเหลือของเครื่องจักรทันสมัย ไม่ต้องพูดถึงพวกมีพลังเหนือธรรมชาติที่เกี่ยวข้องด้วยเลย...

อย่างไรก็ตาม ระยะห่างระหว่างคนร่ำรวยและคนจนในเขตเย่นั้นทำให้เจียงลู่ฉีรู้สึกไม่สบายใจ

เมื่อเขาเห็นคนจำนวนมากที่หิวโหย หรือผู้พักอาศัยที่ผิวแห้งและมืดคล้ำจากการโดนแดด เขาก็รู้สึกเหมือนกับว่ามีใครบางคนนั้นหยิบเข็มขึ้นมาแทงหัวใจของเขา คนบางคนของพวกเขานั้นดูมีความสุขมาก คนบางส่วนนั้นก็ดูตื่นเต้นอย่างมาก แต่คนส่วนมากนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและหวาดกลัว

[ฉันหวาดกลัวว่าคนส่วนมากที่นี่จะหิวจนตาย นี่มันเลวร้ายจริงๆ]เจียงลู่ฉีพูดกับตัวเอง

ด้วยความเป็นจริงนั้น เขตเย่ที่เป็นเขตการเกษตร โดยตามธรรมชาติแล้ว เขตนี้นั้นมีอาหารเพียงพอที่ให้ผู้คนพวกนี้กินอยู่เป็นเวลายาวนาน แต่ความจริงนั้นแตกต่างออกไป...

เจียงลู่ฉีครุ่นคิดเกี่ยวกับการปรากฏที่น่าสงสารของผู้รอดชีวิต แต่มันก็มีชายวัยกลางคนที่สูงขึ้นก็เดินมาหาพวกเขาและขัดจังหวะพวกเขาโดยเสียงตะโกนที่กระตือรือร้น “ยินดีต้อนรับสู่เขตเย่ เพื่อนรัก..”