Chapter 250: เธอคือใคร?

Chapter 250: เธอคือใคร?

หลันซิหยู่นั้นก็ใช้งานการขยายโดเมนของเธอในทันที และเริ่มต้นที่จะตรวจสอบว่าต้นกำเนิดของเสียงรบกวนคืออะไร

“ผู้รอดชีวิตหลายคนกำลังมาทางนี้”หลันซิหยู่พูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

มันไม่ใช่เรื่องประหลาดที่มีผู้รอดชีวิตอยู่ในเมือง แต่ทันใดนั้นเอง...

“พวกเขาะจะดึงดูดกลุ่มซอมบี้มา ดังนั้นพวกเราควรที่จะช่วยพวกเขา”เจียงลู่ฉีพูดขึ้น

หลันซิหยู่พยักหน้าและหลังจากนั้นเธอก็คำตัดสินของเจียงลู่ฉีไปยังซูชางฉิงผ่านความสามารถของเธอ ซูชางฉิงนั้นจะเพิ่มการป้องกันกับนักวิทยาศาสตร์ให้แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น

ผู้คนส่วนมากในค่ายนั้นกำลังหลับอยู่ ดังนั้นพวกเขาจึงตื่นขึ้นเนื่องจากเสียงอันแปลกประหลาด

ทันใดนั้นเอง ศาสตราจารย์ฉินก็ตื่นมาด้วยเช่นกัน เธอนั้นกุมมือเซี่ยวหนานแน่นพร้อมกับการแสดงออกที่ดูกังวล

“เกิดอะไรขึ้น?”เธอถาม

“ไม่มีอะไร คุณไม่จำเป็นที่จะต้องกังวลไป กัปตันเจียงจะจัดการกับมันเอง”หลี่ยู่ซินปลอบประโลมเธอ

หยิงนั้นขับรถมินิบัสไปหา!

รถมินิบัสนั้นทำให้เกิดเสียงคำรามขึ้นและมันก็เลี้ยวอย่างฉับพลันและพุ่งตรงไปยังทิศทางในเมือง มันมีรถที่ถูกละทิ้งไว้มากมายในถนนหลัก แต่มันก็ไม่ได้ไกลไปจากเมืองสักเท่าไหร่ พวกเขาก็สามารถได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาก พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่พึ่งจะดังขึ้นนั้นก็หายไปในทันที พวกเขาสามารถที่จะจินตนาการถึงชะตากรรมอันเลวร้ายของผู้รอดชีวิตได้

ศาสตราจารย์ฉินนั้นรีบปิดหูของเซี่ยวหนาน ในความเป็นจริงนี่เป็นครั้งแรกที่เธอออกมาจากเกาะเชนไฮ่ และเธอไม่เคยพบซอมบี้มาก่อนหน้านี้เนื่องจากว่าเธอจดจ่อในการวิจัยพืชพรรณอยู่ เธอนั้นไม่สามารถที่จะอดทนใจเย็นได้นานหลังจากได้ยินเสียงกรีดร้องอันสิ้นหวังของผู้รอดชีวิต…

เพียงเวลาไม่นาน เจียงลู่ฉีก็เห็นกลุ่มซอมบี้ที่อยู่ด้านหน้า ซอมบี้พวกนั้นคล่องแคล่วมากในตอนกลางคืนและสายตาของพวกมันก็สว่างขึ้นด้วยความหิวโหย ซึ่งมันทำให้มันดูเหมือนกลุ่มหมาป่าที่หิวโหย

ด้าหนน้ากลุ่มซอมบี้นั้นมีคนสองคน คนสองคนนี้วิ่งกันอย่างบ้าคลั่ง แต่ระยะห่างที่ไกลระหว่างพวกเขาและซอมบี้นั้นใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งที่ล้มลงไปและเขาก็รีบตะโกน “ช่วยผม! ช่วยผมด้วย!”

อย่างไรก็ตาม โชคร้ายที่สหายผู้รอดชีวิตของเขานั้นไม่เพียงแต่ช่วยเขา แต่เธอนั้นเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นไปอีก

เพียงเวลาไม่นาน รถมินิบัสก็พุ่งไปถึง

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”เธอคือหยานฟางเฟย เมื่อเธอเห็นรถมินิบัส เธอนั้นรู้สึกน่าตื่นตาใจ อย่างไรก็ตาม รถมินิบัสก็เมินเฉยแก่เธอและพุ่งเข้าไปในกลุ่มซอมบี้ เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว หยานฟางเฟยก็ตกตะลึง

[ฉันควรทำอะไรดี?]หยานฟางเฟยมึนงงอยู่ชั่วขณะ แต่เธอก็ฟื้นสติได้อย่างรวดเร็วและยังคงวิ่งต่อไป เนื่องจากเธอรู้ว่ากองทัพอยู่ในทิศทางนั้น! ถึงแม้ว่าหยานฟางเฟยนั้นเกือบเหนื่อยล้าแล้ว เธอไม่กล้าที่จะหยุด เธอนั้นสามารถได้ยินเสียงคำรามของรถมินิบัสได้ ดังนั้นเธอจึงหันกลับไป เธอก็ไม่ได้คาดคิดเลยว่ารถมินิบัสนั้นฆ่าซอมบี้พวกนั้นไปหมดแล้ว! และมันกำลังขับกลับมา!

[มัน…เป็นไปได้ยังไง?] เธอมีเวลาที่ยากลำบากที่จะยอมรับความเป็นจริง

“หยุด! หยุด!”เมื่อเห็นรถมินิบัสเข้ามาใกล้ หยานฟางเฟยก็โบกมือของเธออย่างรวดเร็ว

รถมินิบัสนั้นหยุดอยู่ด้านหน้าเธอ เพียงไม่นานรถมินิบัสก็หยุดลง เธอนั้นก็รู้สึกโล่งอกในทันที เมื่อเธอไปถึงประตู มันก็เปิดขึ้นด้วยตัวของมันเอง “ฉันไม่สามารถวิ่งหนีได้อีกต่อไปแล้ว คุณมีน้ำให้ฉันไหม?”หยานฟางเฟยนั้นหอบ และหลังจากนั้นเธอก็สังเกตว่ามันเป็นบ้านเคลื่อนที่หรูเลิศ! มันมีทั้งโซฟา เตียง และโต๊ะ! และด้านบนโต๊ะนั้น…ยังมีโค้ก? แล้วหลายขวดอีกด้วย?

หยานฟางเฟยนั้นไม่สามารถอดทนรอที่จะขึ้นไปบนรถได้ แต่ก็มีชายที่ยืนบังประตูทางเข้าอยู่

เธอมองขึ้นไปและพูด “ทำไม…”เธอไม่สามารถพูดได้เกินสองคำ มันเหมือนกับว่าเธอนั้นพบเจอกับผี!

เจียงลู่ฉีนั้นยืนปิดกั้นทางเข้าและมองมายังเธอ

“รอก่อน”เจียงลู่ฉีพูด

แต่หยานฟางเฟยก็ไม่ตอบเขา และเธอก็กรีดร้องเสียงดังออกมา “มันเป็นเธอนี่เอง!”

“เงียบซะ!”เจียงจู้อิงหยุดเธอในทันที

หยานฟางเฟยนั้นไม่สนใจเกี่ยวกับเจียงจู้อิง แต่เธอจ้องไปยังหลี่ยู่ซิน “เธอชื่อหลี่ยู่ซินใช่ไหม?”

“เธอคือ…”หลี่ยู่ซินจ้องไปที่หยานฟางเฟยและพยายามระบุตัวตนเธอ “เธอคือหยานฟางเฟยงั้นเหรอ?”หยานฟางเฟยนั้นสกปรกจนเธอไม่สามารถที่จะจำเธอได้ในการมองครั้งแรก

เจียงลู่ฉีมึนงงอยู่ชั่วขณะ [หยานฟางเฟย?] เขารู้จักหยานฟางเฟยที่มาจากครอบครัวที่ร่ำรวย

“ฉันเอง!”หยานฟางเฟยพูดอย่างตื่นเต้น แต่เธอก็สังเกตหลี่ยู่ซินที่กำลังประหลาดใจอยู่นั้นมีสภาพที่ดีมาก หยานฟางเฟยรู้สึกโกรธเคืองและเธอสงสัยว่าทำไมหลี่ยู่ซินถึงสามารถมีชีวิตที่ดีกว่าเธอได้ยังไง….

เมื่อเปรียบเทียบกับรูปร่างที่สะอาดของหลี่ยู่ซินนั้น เธอก็ดูเหมือนแมวจรจัดที่ออกมาจากท่อน้ำ

“เจียงลู่ฉี?”หยานฟางเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่เธอก็ไม่สามารถจำเขาได้เลยแม้แต่น้อย

“หลี่ยู่ซิน เธอสามารถหยิบน้ำให้ฉันดื่มไหม? ฉันกระหายน้ำมาก”เธอนั้นต้องการดื่มโค้กที่อยู่บนโต๊ะนั่น

มันห่างจากเธอแค่เพียงหนึ่งหรือสองเมตร แต่เจียงลู่ฉีก็พูดว่า “รอก่อน!”