Chapter 239: การเปลี่ยนแปลงของหลี่ยู่ซิน

Chapter 239: การเปลี่ยนแปลงของหลี่ยู่ซิน

ในเวลาเดียวกันกับตอนที่เขาตื่นนั้นเอง หลี่ยู่ซินนั้นก็มีความทรงจำกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้าเธอไม่ถูกช่วยเหลือและความฝันนี่ไม่ใช่ความจริง เธอจะหลุดพ้นจากมันได้ยังไง?

หลี่ยู่ซินนั้นอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ไม่ได้สติ เมื่อเธอนั้นฝึกงานที่โรงพยาบาล มีชายคนหนึ่งในสภาพโคม่า เธอนั้นยืนอยู่หน้าห้องพยาบาลและมองผ่านหน้าต่าง และจ้องไปที่ชายที่กำลังนอนอยู่ด้านใน ชายคนนี้ไม่ได้ตื่นขึ้นมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว! หรือว่าเขากำลังฝันอยู่? นั่นมันไม่ใช่การคิดในแง่ดี ในความเป็นจริง มันก็ทำให้หลี่ยู่ซินรู้สึกเลวร้าย ชายที่นอนอยู่นั้นจะต้องใช้อุปกรณ์ของโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิต ใครจะไปรู้ว่าเขานั้นกำลังฝันอยู่? บางทีเขาอาจจะติดอยู่ในกล่องและหวังไว้ว่าใครบางคนอาจจะสามารถช่วยเขาออกมาได้

...

เจียงลู่ฉีรู้สึกโล่งอกหลังจากที่หลี่ยู่ซินนั้นเปิดตาขึ้นมาได้

“เจียงลู่ฉี…”หลี่ยู่ซินกระซิบ

เจียงลู่ฉีก็รีบลุกขึ้นและถาม “ฉันอยู่ที่นี่ มีอะไรเหรอ ยู่ซิน? บอกฉันเถอะ”

หลี่ยู่ซินพูดอย่างอ่อนแอ “นายปลุกฉันขึ้นมา ขอบคุณนะ”ในความฝันของเธอ เธอสามารถที่จะได้ยินเสียงของเจียงลู่ฉีตลอดเวลา

“มันไม่ใช่ฉันที่ปลุกเธอขึ้น”เจียงลู่ฉีพูดและหลังจากนั้นเขาก็หันหัวไปทางหลันซิหยู่ เนื่องจากเธอนั้นอ่อนล้ามากเกินไป ใบหน้าของหลันซิหยู่นั้นซีดขาวและตาสีเทาของเธอนั้นก็ดูมืดมัวอย่างมาก เธอนั้นใช้แรงทั้งหมดในการช่วยเหลือหลี่ยู่ซิน สิ่งที่เจียงลู่ฉีพูดนั้นเป็นเรื่องจริง เธอนั้นเป็นคนที่เลียนแบบเสียงของเจียงลู่ฉีเพื่อช่วยหลี่ยู่ซินให้ตื่นขึ้น

อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่จำเป็นที่จะต้องพูดเรื่องนี้ออกมา ดังนั้นหลันซิหยู่ก็ส่ายหัว เพื่อเตือนเจียงลู่ฉี เขาก็รู้ว่าเธอนั้นต้องการที่จะพูดอะไร และหลังจากนั้นเขาก็หยุดพูด

เมื่อเธอตื่นขึ้น หลี่ยู่ซินรู้สึกมีความสุขที่เห็นเจียงลู่ฉีนั้นไม่เป็นไร มันเป็นเรื่องที่เด่นชัดว่าสัตว์ประหลาดตัวนั้นถูกฆ่าไปแล้ว แต่หลังจากนั้นเมื่อเธอคิดเกี่ยวกับซงเฉียนเหวินที่เป็นผู้บริสุทธิ์นั้นก็ทำให้หลี่ยู่ซินเชื่อว่าซงเฉียนเหวินนั้นเป็นเหยื่อ

“ปู่และแม่ของฉันอยู่ที่ไหนกัน? พวกเขานั้นคงกังวลกับฉันมากเลยใช่ไหม?”หลี่ยู่ซินรีบถามขึ้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอหยุดพูด เธอก็เห็นเจียงจู้อิงและหลันซิหยู่มองมาที่เธอด้วยท่าทางที่ตึงเครียด

“ยู่ซิน เธอรู้สึกอย่างไรบ้าง?”เจียงลู่ฉีไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่ก็ถามขึ้นอย่างฉับพลัน หลี่ยู่ซินมึนงงอยู่ชั่วขณะ แต่เพียงเวลาไม่นานเธอก็จำบาดแผลของเธอได้ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเธอที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ทำไมละ? มันเป็นไปได้ยังไง?

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ทำไมเธอถึงตื่นขึ้นและสามารถที่จะพูดได้กัน? มันไม่น่าเชื่อ หลี่ยู่ซินนั้นพบว่าเธอนั้นไม่รู้สึกถึงบาดแผลใดๆเลย! เธอนั้นไม่ได้สนใจเจียงลู่ฉี เธอแตะไปที่บาดแผลของเธอและหลังจากนั้นก็พยายามที่จะลุกขึ้นนั่ง เธอนั้นมีบาดแผลที่ร้ายแรงตรงหน้าอกของเธอ แต่เสื้อของเธอนั้นก็ย้อมไปด้วยเลือดในขณะที่บาดแผลนั้น เลือดหยุดไหลแล้ว หลี่ยู่ซินนั้นก็แตะไปที่แผลและเธอก็รู้สึกว่าแผลของเธอปิดสนิทแล้ว [หรือว่ามันจะเป็น…การรักษา? เป็นไปได้ยังไงกัน?]

ไม่มีใครที่สามารถผ่าตัดเธอได้และเมื่อดูเลือดจำนวนมากที่เสียไป แต่บาดแผลของเธอก็เริ่มที่จะรักษาด้วยตัวของมันเอง มันเป็นไปได้ยังไงกัน?

หลี่ยู่ซินนั้นยังคงมีความคิดที่สับสนมากมายในหัวของเธอ แต่เธอก็รีบหันไปมองดูรอบๆและมองไปที่คนอื่น เธอพบว่าพวกเขานั้นมองมาที่เธออย่างเงียบงัน ในความเป็นจริง ตั้งแต่ที่เธอสลบไปจนเธอตื่นขึ้นมา นั้นเป็นเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆเท่านั้นเอง

เมื่อสัตว์ประหลาดนั้นพยายามที่จะเคลื่อนย้ายไปในร่างกายของเธอ เจียงลู่ฉีก็สังเกตว่าบาดแผลของเธอนั้นเริ่มรักษาตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหลี่ยู่ซินนั้นกำลังฝัน มันก็รักษาเร็วมากขึ้นไปอีก

เจียงจู้อิงตรวจสอบร่างกายของหลี่ยู่ซินและเธอก็พบว่าบาดแผลของหลี่ยู่ซินนั้นเลือดหยุดไหลแล้วและบาดแผลนั้นกำลังเริ่มที่จะฟื้นตัวอีกด้วย

ความเร็วในการฟื้นตัวนั้นทำให้เจียงลู่ฉีตกตะลึง

เขานั้นกำลังสงสัยว่าสถานการณ์ของหลี่ยู่ซินนั้นเกิดขึ้นหลังจากผ่านเรื่องทั้งหมดนั่นมา

ความสำเร็จต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด พวกเขานั้นจ่ายไปมากกับสัตว์ประหลาดตัวนั้น ดังนั้นพวกเขาจึงได้ผลลัพธ์ที่ดีกลับมา บางทีหลี่ยู่ซินอาจจะได้รับความสามารถพิเศษทั้งหมดของสัตว์ประหลาดนั่นมา แต่มันเป็นเพียงแค่การคาดเดาอย่างหนึ่งของเจียงลู่ฉี สุดท้ายแล้วมันเป็นครั้งแรกที่เรื่องแบบนี้ได้เกิดขึ้น

พวกมีพลังเหนือธรรมชาตินั้นจะกลายพันธุ์ตั้งแต่ช่วงเริ่มต้นของวันโลกาวินาศ เจียงลู่ฉีนั้นไม่รู้ว่าเมื่อคนหนึ่งนั้นติดเชื้อไวรัสของสัตว์กลายพันธุ์นั้นพวกเขาจะสามารถกลายพันธุ์เป็นพวกมีพลังเหนือธรรมชาติได้หรือเปล่า

“ยู่ซิน ใจเย็นก่อนนะและฟังฉัน…”เจียงลู่ฉีบอกทุกสิ่งทุกอย่างกับหลี่ยู่ซิน

ใบหน้าของหลี่ยู่ซินนั้นซีดขาวหลังจากที่เจียงลู่ฉีพูดจบ แต่เธอก็รู้สึกขอบคุณมากที่หลันซิหยู่นั้นช่วยเธอ

“เธอรู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยนไปในร่างกายของเธอไหม ยู่ซิน?”เจียงลู่ฉีถาม

หลี่ยู่ซินเงียบไปชั่วครู่หนึ่งและหลังจากนั้นเธอก็ส่ายหัว “ไม่ ฉันรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย…เล็กน้อย…”

“ดี”เจียงลู่ฉีพยักหน้า และเขาก็เชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างนั้นปกติ

“เธอรู้สึกว่าวิสัยทัศน์ของเธอนั้นชัดเจนขึ้นไหม? หรือว่าเธอรู้สึกถึงอารมณ์ของพวกเราไหม?”หลันซิหยู่ถาม

หลี่ยู่ซินนั้นพยายามอยู่ครู่หนึ่งและหลังจากนั้นเธอก็ส่ายหัวอีกครั้ง “ไม่...ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย”เธอรู้สึกผิดหวังกับตัวเอง

“ไม่ต้องกังวลไป สุดท้ายแล้วมันเป็นกรณีพิเศษ เธอยังคงมีชีวิตอยู่ นั่นคือเรื่องที่สำคัญที่สุด”หลันซิหยู่พูด

เจียงลู่ฉีพยักหน้าแต่เขาก็ยังรู้สึกว่าหลี่ยู่ซินนั้นแตกต่างไปจากแต่ก่อน บางทีมันอาจจะเป็นแค่จินตนาการของเขา