Chapter 235: อุบัติเหตุ

Chapter 235: อุบัติเหตุ

ทันใดนั้น หลี่ยู่ซินก็รู้สึกเหมือนกับว่าเข็มนั้นแทงโดนมาที่เธอ อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกนี้ไม่ใช่บางสิ่งที่สามารถรับรู้ได้อย่างง่ายดาย ถ้าเธอนั้นไม่ได้ใช้โดเมนจิตใจของเธอ เธอก็ไม่สามารถที่จะสังเกตมันได้เลยแม้แต่น้อย หลันซิหยู่ประหลาดใจ และสัตว์ประหลาดตัวนี้ก็เข้ามาในจิตใจของเธอในทันที เธอนั้นขยายขอบเขตโดเมนของเธอ และเริ่มที่จะค้นหาอย่างกระวนกระวายในระยะหนึ่งถึงสองกิโลเมตร แต่เธอก็สามารถค้นพบได้เพียงกลุ่มสีเทาที่เฝ้าระวังอยู่ ซึ่งมันก็คือซอมบี้ที่เดินเร่ร่อนไปทั่ว

“ฉันรู้สึกถึงพลังของสัตว์ประหลาด ดังนั้นพวกเราควรที่จะระมัดระวัง”เสียงหลันซิหยู่นั้นดังเข้าไปในจิตใจของเจียงลู่ฉี

“อะไรนะ?”เจียงลู่ฉีตกตะลึงกับคำพูดของเธอ ดังนั้นเขาจึงรีบรายงานให้กับหลินเหยาฉานในทันที ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เขาก็กลับไปยังรถMCVของเขาและยกปืนของเขาขึ้น หลินเหยาฉานนั้นก็สั่งให้การป้องกันนั้นแข็งแกร่งขึ้น

ผู้คนนั้นรู้สึกกังวลเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ติดกับดักอยู่ที่นี่ เพื่อที่จะพาผู้รอดชีวิตกลับไป รถติดเกราะนั้นก็ล้อมรอบตึกที่อยู่อาศัยในรูปครึ่งวงกลม นอกจากนักต่อสู้ที่มีหน้าที่สำคัญแล้ว ทหารที่เหลือนั้นก็มุ่งความสนใจไปในการป้องกันซอมบี้ สมาชิกของทีมฉี่หยิงนั้นรวมตัวกันอยู่ในรถMCVของเจียงลู่ฉีทั้งหมด ในช่วงเวลาที่ตึงเครียดเช่นนี้ ทุกคนนั้นจะต้องทำทุกสิ่งทุกอย่างที่พลังของพวกเขาทำได้เพื่อป้องกันตัวเองและเพิ่มความประสิทธิภาพในการต่อสู้ของพวกเขา

บรรยากาศนั้นตึงเครียดขึ้นมาจริงๆ...

ที่จริงแล้ว มันเป็นคำสั่งที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทหารทุกคนนั้นสามารถที่จะเข้าใจมันได้ ไม่มีใครรู้ว่าหลันซิหยู่จะสามารถช่วยพวกเขาได้หรือไม่ ทันใดนั้นเอง เสียงทุกอย่างก็หยุดเงียบลงและมันก็เงียบซักพักหนึ่ง

หลี่ยู่ซินนั้นต้องการที่จะดูแลแม่และปู่ของเธอ แต่เธอนั้นก็กังวลว่าเธอจะขัดจังหวะของเจียงลู่ฉี

เมื่อเวลาผ่านไป มากกว่าสิบห้านาที แต่ก็ยังไม่มีสิ่งใด้เกิดขึ้น

[หรือว่าเธอนั้นทำพลาด?]ผู้คนจำนวนมากเริ่มที่จะคิดแบบนี้ แต่หลินเหยาฉานนั้นก็ไม่ได้ให้คำสั่งใดๆ ดังนั้นก็ไม่มีใครกล้าที่จะผ่อนคลาย

ครึ่งชั่วโมงได้ผ่านไปและผู้คนจำนวนมากขึ้นก็เริ่มที่จะสงสัย มันค่อนข้างมีเหตุผลที่พวกมีพลังเหนือธรรมชาติที่มีความสามารถทางด้านพลังจิตนั้นจะกังวลมากเกินไปและทำพลาดขึ้น

สุดท้ายแล้ว หลินเหยาฉานก็ขมวดคิ้วและก็หยิบวิทยุสื่อสารขึ้น “ส่วนกลางกำลังพูด ส่วนกลางกำลังพูด ทุกฝ่ายให้ความสนใจกับมัน อย่าผ่อนคลาย และพวกเราจะดำเนินแผนอพยพของพวกเราต่อ”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้น….”ในรถมินิบัส ผู้คนหลายคนนั้นปาดเหงื่ออันเย็นเฉียบออก แต่เจียงลู่ฉีก็ยังไม่ได้ออกมาจากห้องยิงปืน เขายังคงมองไปที่รอบข้างอย่างต่อเนื่อง

หลันซิหยู่ก็ปิดตาลง ในความเป็นจริง การใช้พลังของเธออย่างต่อเนื่องนั้นทำให้เธอนั้นปวดหัวและทำให้เธอเหนื่อยล้า

“โชคดีที่มันเป็นการแจ้งเตือนที่ผิดพลาด ฉันนั้นหวาดกลัวจริงๆ”ซงเฉียนเหวินพูด เธอรู้สึกไม่สบายตัวมาก ดังนั้นเธอจึงถอดเสื้อป้องกันของเธอออก

“ฉันหวังว่างั้นนะ พวกเราติดกับอยู่ที่นี่ แต่การวิจัยเกี่ยวกับการกลายพันธุ์ของซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ภายใต้รังสีนิวเคลียร์และสุดท้ายแล้วพวกเราก็ได้ผลลัพธ์บางอย่าง หลังจากที่พวกเรากลับไปยังห้องแล็ปแล้ว บางทีพวกเราสามารถที่จะหาสิ่งต่างๆได้มากขึ้น พวกเราจะต้องกลับไปยังบ้านของเรา”ศาสตราจารย์พูด

ซงเฉียนเหวินพยักหน้า แต่ทันใดนั้นเอง

เธอก็กระโดดเข้าใส่หลันซิหยู่เหมือนกับเสือดาวตัวเมีย เธอนั้นยกแขนของเธอขึ้นและเปิดเผยประกายแสงอันเย็นเฉียบ มันคือ….เข็ม ซึ่งมันกำลังเล็งไปที่คอของหลันซิหยู่

ในเวลานั้นเอง หยิงนั้นกำลังขับรถและเจียงลู่ฉีอยู่บนห้องยิงปืน เจียงจู้อิงนั้นอยู่ด้านข้างของรถมินิบัส ไม่มีใครคาดคิดว่าหายนะจะเกิดขึ้นบนรถมินิบัส นอกจากนี้ เป้าหมายของมันก็คือ…หลันซิหยู่!

เจียงลู่ฉีนั้นมีสัมผัสที่ดีมากกับสิ่งแวดล้อมรอบข้าง แต่มันสายกินไปสำหรับเขาที่จะป้องกันการโจมตีของซงเฉียนเหวิน ถึงแม้ว่าหลันซิหยู่นั้นจะเป็นพวกมีพลังเหนือธรรมชาติทางจิต เธอก็ยังมีสภาพร่างกายที่เป็นคนธรรมดาทั่วไป เธอไม่สามารถที่จะหยุดคู่ต่อสู้ของเธอได้

[ซงเฉียนเหวินถูกควบคุมด้วยสัตว์ประหลาดที่เลวร้ายนั่น?] หลันซิหยู่นั้นก็ตระหนักถึงมันได้อย่างฉับพลัน เธอรู้ว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้นั้นมีสติปัญญา แต่เธอไม่ได้คาดคิดว่ามันจะฉลาดขนาดนี้ มันสามารถที่จะตัดสินได้ว่าใครที่จะสร้างปัญหาได้มากที่สุด! มันไม่น่าเชื่อ! ตราบเท่าที่มันควบคุมหลันซิหยู่ได้ มันก็จะได้ทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งเจียงลู่ฉีก็จะไม่สามารถทำอะไรได้เลย

หลันซิหยู่ในอันตราย ดังนั้นการกระทำใดที่เธอทำมันก็จะเป็นการตัดสินความเป็นตายของเธอ เธอนั้นพยายามอย่างดีที่สุดที่จะต่อต้านมัน เธอนั้นยึดแขนของซงเฉียนเหวิน อย่างไรก็ตาม ฉากที่เลวร้ายนี่ก็เกิดขึ้น ใบหน้าเดิมของซงเฉียนเหวินนั้นก็เกิดการบิดเบี้ยวขึ้นอย่างฉับพลัน ปากของเธอนั้นแยกออกมาจากทั้งสองข้างและลิ้นของเธอก็ถูกแทนที่ด้วยลิ้นอันแหลมคม! และเล็งไปที่หน้าผากของหลันซิหยู่ตรงๆ!

ในจุดนี้เอง หลันซิหยู่นั้นยังคงอยู่บนโซฟาและไม่สามารถที่จะยืนได้ มันจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะหลบมัน! ในความเป็นจริง ปากอันแหลมคมนั้นคืออาวุธลับที่แท้จริง ไม่มีใครรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป เมื่อหลันซิหยู่ตายลง หลังจากทั้งทีมก็จะสูญเสียอันใหญ่หลวง

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง มันก็เหมือนกับว่าเวลานั้นถูแช่แข็ง หยิงนั้นหยุดรถและพุ่งเข้าใส่ซงเฉียนเหวิน เจียงลู่ฉีก็กระโดดลงมาจากห้องยิงปืนพร้อมกับปืนพกรุ่น54 และเจียงจู้อิงก็พุ่งมาจากด้านข้าง ในขณะที่กระแสไฟฟ้าสีน้ำเงินนั้นกำลังวิ่งไปทั่วฝ่ามือของเธอ แต่มันก็สายเกินไป!

อย่างไรก็ตาม ในช่วงวิกฤตนั้น ร่างกายอันอ่อนนุ่มก็กระแทกเข้าระหว่างหลันซิหยู่และซงเฉียนเหวินอย่างฉับพลัน

มันเป็นหลี่ยู่ซิน! เธอใช้ร่างกายของเธอปกป้องหลันซิหยู่!

“พุ้ฟฟ!”ลิ้นอันแหลมคมนั้นก็แทงเข้าไปที่หลังของหลี่ยู่ซิน เนื้อของเธอนั้นถูกเจาะเหมือนกับมีดร้อนที่กำลังผ่าเนย หลี่ยู่ซินนั้นรู้สึกมึนงง เนื่องจากบาดแผลอันรุนแรง

โชคดีที่หลังจากนั้น กระแสไฟฟ้าอันทรงพลังของเจียงจู้อิงนั้นพุ่งถึงซงเฉียนเหวินและเธอนั้นก็ล้มลงกับพื้น ดาบปลายปืนสามคมของกองทัพของหยิงนั้นก็พุ่งไปที่ร่างของซงเฉียนเหวิน แต่ลิ้นอันแหลมคมนั้นก็แช่ไว้ในร่างของหลี่ยู่ซิน

เลือดนั้นไหลออกมาจากปากของซงเฉียนเหวิน แต่มันก็มีรอยยิ้มอันแปลกประหลาดบนใบหน้าของเธอ

มันโชคร้ายที่หลี่ยู่ซินนั้นตกลงมาบนแขนของหลันซิหยู่ และชุดป้องกันของเธอนั้นก็เลอะไปด้วยเลือด…