Chapter 232: ทีมช่วยเหลือ!

Chapter 232: ทีมช่วยเหลือ!

หลี่ยู่ซินนำชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้นและชุดป้องกันมาและหลังจากนั้นก็ขึ้นไปบนรถMCVของเจียงลู่ฉีไปพร้อมกับหมอผู้หญิงที่มีประสบการณ์ หลี่ยู่ซินนั่งบนโซฟาที่นุ่มนิ่มแต่รู้สึกไม่สบายใจเลย

พวกเธอนั้นเตรียมตัวที่จะไปยังโรงงานไฟฟ้าพลังนิวเคลียร์ แต่หลี่ยู่ซินก็ยังรู้สึกกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของแม่และปู่ของเธอ เธอนั้นกระตือรือร้นที่จะเห็นพวกเธอ แต่ก็ยังหวาดกลัวที่จะเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่เลวร้าย

“ไม่ต้องกังวลไป”เสียงที่เย็นยะเยือกและอ่อนหวานก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน หลี่ยู่ซินก็ฟื้นสติได้ และหลังจากนั้นเธอก็มองไปที่เด็กสาวที่ผมยาวนั่งอยู่เงียบๆอีกฝั่งเธอ เธอคนนั้นก็คือหลันซิหยู่ เธอนั้นเป็นผู้เล่นคนสำคัญของภารกิจนี้ ก่อนที่จะกินข้าวด้วยกัน หลี่ยู่ซินก็สงสัยเกี่ยวกับเธอแล้วจริงๆ ทำไมเจียงลู่ฉีถึงได้พบกับผู้หญิงที่สวยงามแบบนี้กัน?

หลี่ยู่ซินไม่ได้ตระหนักว่าความรู้สึกไม่สบายใจนั้นเขียนไว้เต็มไปหมดบนใบหน้าของเธอและเธอก็พยักหน้า “ขอบคุณนะ”

หลันซิหยู่มองไปที่หลี่ยู่ซิน และเธอก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ยังคงสับสน ในความเป็นจริง หลันซิหยู่นั้นสงสัยเล็กน้อยกับหลี่ยู่ซิน เธอนั้นจำได้ว่าหลี่ยู่ซินแนะนำตัวเธอก่อนมื้อค่ำ และสิ่งที่เธอพูดว่าเธอและเจียงลู่ฉีนั้นเป็นเพื่อนเก่ากัน หลันซิหยู่ก็สงสัยว่าเจียงลู่ฉีนั้นเป็นยังไงก่อนวันโลกาวินาศ

“สวัสดี ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ชื่อของฉันคือซงเฉียนเหวิน และฉันเป็นหมอที่เชี่ยวชาญกับสถานการณ์ฉุกเฉิน ฉันต้องขอบคุณที่ให้ฉันติดตามหลี่ยู่ซินและขึ้นรถของคุณค่ะ”ซงเฉียนเหวินพูด

ตลอดเส้นทาง มันอาจจะมีผู้คนที่ได้รับบาดเจ็บจำต้องได้รับการรักษาเบื้องต้น ซงเฉียนเหวินนั้นอายุ28ปี และเธอก็สวมชุดโค้ทสีขาวด้านบนชุดยูนิฟอร์มของเธอ ถึงแม้ว่าเธอนั้นจะดูเหนื่อยล้า เธอก็ยังคงดูดีอยู่ เธอนั้นเป็นหมอศัลยแพทย์ของกองทัพมาก่อนวันโลกาวินาศ หลี่ยู่ซินนั้นรู้สึกขอบคุณมาก เมื่อซงเฉียนเหวินนั้นเริ่มต้นที่จะช่วยเธอ

ซงเฉียนเหวินยื่นมือให้กับเจียงลู่ฉีอย่างเต็มใจและพูด “ขอบคุณ คุณเจียง ฉันรอคอยที่จะขอบคุณ คุณเจียงที่ช่วยพวกเราเมื่อวานจริงๆค่ะ”

“มันเป็นการลงแรงของทั้งทีม ฉันไม่สามารถที่จะทำมันเพียงคนเดียวได้ ไม่มีปัญหาครับ”เจียงลู่ตอบกลับและเชคแฮนด์กับเธออย่างสุภาพ มือของเธอนั้นค่อนข้างเย็น มันเป็นเรื่องที่ชัดเจนว่าเธอนั้นกังวล แต่มันก็เป็นเรื่องธรรมชาติ ทุกคนนั้นก็กังวล แม้กระทั่งเจียงลู่ฉีก็รู้สึกแบบนั้นด้วยเช่นกัน

ไหล่ของหวังเจียนหลางนั้นถูกพันด้วยผ้าก๊อซที่หนา เขานั่งอยู่บนรถและกำลังมองออกไปที่ยานพาหนะคันอื่น ถ้าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บละก็ เขาจะเป็นหนึ่งในคนสำคัญในภารกิจที่สำคัญแบบนี้ ฉู่ซงฉานนั้นเลือกเขาทำภารกิจนี้ด้วยตัวเอง แต่เขานั้นไร้ประโยชน์มาก

หวังเจียนหลางนั้นหายใจเข้าลึกๆ และหลังจากนั้นเขาก็ตัดสินใจที่จะทิ้งพลังไว้ด้านหลัง มันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับเขาในการพัฒนาความสามารถในการยิงสไนเปอร์ของเขา ในโลกที่พังพินาศแบบนี้ ความแข็งแกร่งของตัวเองนั้นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด!

“พี่ชาย หนูต้องไปช่วยทหารที่ได้รับบาดเจ็บ”หวังฉี่ชีพูด เธอนั้นอยู่ด้านหลังทหารที่ได้รับบาดเจ็บ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้นอนหลับอย่างดีเมื่อคืนนี้ เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น

[โอ้…]หวังฉี่ชีคิดเกี่ยวกับรถของเจียงลู่ฉีอีกครั้ง ที่จริงแล้ว เมื่อคืนนี้เธอนั้นฝันถึงมัน….

เพียงเวลาไม่นาน นักต่อสู้ก็ออกจากค่าย และพวกเขาก็เข้าไปพื้นที่รังสี จากจุดนี้ ทุกคนนั้นสวมชุดป้องกัน มิฉะนั้นละก็พวกเขาจะได้รับความบาดเจ็บจากรังสี

ตามเงื่อนไขทางการแพทย์ เพียงคนเดียวที่ได้รับอาการบาดเจ็บจากรังสี มันมีค่าถึงตาย ดังนั้นการสวมชุดป้องกันนั้นค่อนข้างไม่สะดวกสบาย ทุกคนก็สวมมัน รวมทั้งสมาชิกทีมของเจียงลู๋ฉีออกมา

เมื่อสวมชุดป้องกันรังสีแล้ว อากาศที่สามารถผ่านเข้าไปได้ก็กลายเป็นเลวร้ายในทันที เจียงลู่ฉีนั้นก็เอาปืนรุ่น 81 ออกมา และสไนเปอร์ไรเฟิลก็อยู่ที่ห้องยิงปืนและเจียงจู้อิงก็กำลังถือดาบยาวของเธอในมือ หลี่ยู่ซินและซงเฉียนเหวินนั้นรู้สึกถึงบรรยากาศที่หนาแน่นทันที เหมือนกำลังอยู่ในช่วงเวลาต่อสู้เหมือนกับสู้กันได้ทุกเมื่อ

ทั้งทีมก็มุ่งหน้าไปอย่างมั่นคง ในขณะที่กลุ่มของซอมบี้นั้นค่อยๆรวมตัวกันด้านหน้าพวกเขา อย่างไรก็ตาม ซอมบี้พวกนั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับทีมของพวกเขา เมื่อพวกนั้นโดนรังสีเป็นเวลานานโดยปราศจากการป้องกัน ด้วยเหตุนั้น ผิวหนังของพวกเขาจะกลายเป็นสีแดงและพวกเขาก็จะไม่มีแรง

‘ปัง!’

ซอมบี้ตัวหนึ่งชนเข้ากับรถเจียงลู่ฉี

เจียงลู่ฉีขมวดคิ้ว เสียงนี้มันดังกว่าตัวอื่น ในพื้นที่รังสี ซอมบี้ไม่ได้ฆ่ากันเอง แต่พวกมันสามารถที่จะโดนฆ่าโดยรังสี

ถ้าซอมบี้ทุกตัวนั้นโดนรังสี มันจะกลายเป็นสถานที่ต้องห้ามของมนุษย์

โชคดีที่พวกมันยังไม่ถึงจุดนั้น มิฉะนั้นละก็ พวกเขาก็จะต้องจ่ายราคาที่แพง

“ทุกคน พวกเราใกล้จะถึงโรงไฟฟ้าพลังนิวเคลียร์แล้ว”เสียงหลินเหยาฉานนั้นดังออกมาจากวิทยุสื่อสาร

เจียงลู่ฉีมองไปยังหลันซิหยู่และหลันซิหยู่ก็พยักหน้าในทันที เธอนั้นพร้อมที่จะสู้กับมอนสเตอร์พวกนี้แล้ว

ทั้งทีมก็ค่อยๆที่จะเข้าใกล้โรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ จำนวนซอมบี้ด้านหน้ากลุ่มพวกเขานั้นเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

“นี่มัน…”

ในพื้นที่ที่อยู่อาศัย ด้านบนดาดฟ้าโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ซินฉาน…

ผู้คนนั้นตรวจตราตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวัน เพื่อที่จะเตรียมป้องกันการโจมตีทางจิตของสัตว์ประหลาด พวกเขาทั้งสองกลุ่มนั้นสอดส่องผ่านจอมอนิเตอร์พร้อมๆกัน โชคดีที่พลังงานทางจิตของสัตว์ประหลาดนั้นมีขีดจำกัด

ในจุดนี้เอง หนึ่งในทหารก็ถือกล้องส่องทางไกลนั้นก็เห็นเงาสีดำๆปรากฏขึ้นตรงจุดสิ้นสุดของถนน

“นั่นคนของเรา! ทีมช่วยเหลือมาแล้ว!”ทหารตื่นเต้น

ในช่วงวันเหล่านี้ พวกเขานั้นยิ่งสิ้นหวังกันมากขึ้นเรื่อยๆ

ในตอนนี้ ทีมช่วยเหลือมาถึงแล้ว! ทหารดูทั้งกังวลและตื่นเต้นผ่านกล้องส่องทางไกลของเขา เขาหวังว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันจะไม่เป็นไร