บทที่ 63 การแก้ปัญหาเสร็จและได้รับ 8 แต้มบุญ

หยางหลินยื่นมือด้วยความสงสัย

"ของสิ่งนี้ต้องใช้เลือดหยดเพื่อระบุเจ้าของ แม้ว่ามันจะหายไปในอนาคต คุณจะรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน"

ระหว่างการพูดคุย

หลัวเจี๋ยแตะนิ้วของหยางหลินเบา ๆ

หยดเลือดสีแดงสดถูกดึงออกมาแล้วหยดลงบนจี้หยก

ขณะที่ทุกคนจ้องมองดวงตาแทบถลน หยดเลือดได้แพร่กระจายหายเข้าไปในจี้หยกแล้ว

เมื่อเห็นภาพดังกล่าว

ชาวเน็ตตกใจเป็นอย่างมาก

["บัดซบ นี่คือเวทมนตร์หรือไม่?"]

["ตบหน้ากันเร็วเกินไปแล้ว!" ]

["จำเจ้าของด้วยเลือด?! เพื่อนที่ดีของฉัน ปรากฎว่าเครื่องรางหยกชิ้นนี้เป็นของวิเศษในตำนาน"]

["ฉันบอกแล้ว ของวิเศษปรกติจะจดจำเจ้าของด้วยหยดเลือด ฉันพูดถูกจริง ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า   ... "]

หลังจากได้เห็น เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด

ชาวเน็ตต่างผวาชะงักไปตาม  ๆ กัน

หลาย ๆ คนบอกได้ว่าจี้หยกนั้นไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง

พวกเขาไม่เพียงแค่คิดว่ามันเป็นเวทมนตร์เท่านั้น ทว่ามันคือของวิเศษในตำนาน

แต่……

ของวิเศษรึ?! ?

ของวิเศษจริง ๆ! -

ไม่ใช่ว่ามันมีแต่ในนิยายหรือไม่?

มันจะมีอยู่ในชีวิตจริงได้อย่างไร?

อ๊าก นี่หมายความว่ามันได้รับการหลอมกลั่นโดยอาจารย์หลัว จึงเป็นเช่นนี้อย่างงั้นรึ?

ถึงกระนั้น

ยังมีชาวเน็ตจํานวนน้อยที่ไม่เชื่อในทุกสิ่งที่พวกเขาเห็น

พวกเขารู้สึกว่านี่คือทริคมายากลอย่างหนึ่ง...

["ฉันเกรงว่าคุณล้อฉันเล่นแล้ว คุณไม่สามารถบอกความแตกต่างระหว่างความเป็นจริงกับนิยายได้ นี่เป็นเวทมนตร์ตรงไหน?" ]

["นี่มันเทพมายากล เห็นชัดเจนว่ามันเป็นการแสดง!” ]

["หลอกลวง นี่คือการหลอกลวง อย่าโง่ อย่าไปเชื่อ!”  ]

["เฮ้ ๆ พวกคุณรู้ไหมว่าเถ้าแก่หยางเป็นใคร?”  ]

["เขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงและร่ำรวยและมีอิทธิพลในเมืองซู: เจ้าสัวหยาง ประธานหอการค้าเมืองซู ตัวแทนการค้าเจ้าหน้าที่รัฐ คุณกล้าเรียกเขาว่าคนโกหกได้อย่างไร? ประเสริฐ ประเสริฐนัก!" ]

["อ้าวเฮ้ย ว่าแล้วทำไมดูคุ้น ๆ ? ฉันเคยเห็นข่าว...ขอคุกเข่าเลย!” ]

["ฉันบอกว่าอาจารย์หลัวยิ่งใหญ่เพียงไร? ปรากฎว่า... ปรากฎว่า..."]

หลาย ๆ คนหลังจากรับรู้สถานะเจ้าสัวหยางก็เปลี่ยนไปทันที

การคัดค้านก่อนหน้านี้หายไปในทันที

ไม่กล้าตัดสินอีกต่อไป

ในเวลาเดียวกันหลังจากจี้หยกจำเจ้าของได้แล้ว

หยางหลินรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่ละเอียดอ่อนระหว่างตัวเองกับจี้หยกทันที

ถึงจะหลับตาลง ก็ยังสัมผัสได้ว่ามันอยู่ตรงไหน

มันน่าทึ่งมาก

ไม่เพียงแค่นั้น

เมื่อถือจี้หยกในมือ

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่พุ่งเข้ามาในร่างกายของเขา ทำให้ร่างกายของเขารู้สึกโปร่งใส...

"อาจารย์หลัวคู่ควร กับการเป็นอาจารย์หลัวจริง ๆ เขาทรงพลังมาก!"

แม้ว่าจะได้เห็นอาคมของหลัวเจี๋ยมาหลายครั้งแล้ว

ถึงกระนั้นเขาก็ยังรู้สึกนับถือจากก้นบึ้งของหัวใจ

"เถ้าแก่หยาง ไม่ต้องเกรงใจ..."

ยังกล่าวไม่จบด้วยซ้ำ หลัวเจี๋ยก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสน์ที่แก้ปัญหาและได้รับแต้มบุญ 8 คะแนน"

สีหน้าของหลัวเจี๋ยเปลี่ยนไป

ตามที่คาดไว้การช่วยเหลือคนดีมีคุณธรรม

เครื่องรางหยกเพียงสองชิ้น ทําให้หลัวเจี๋ยได้รับแต้มบุญ 8 คะแนน

หลังจากกล่าวขอบคุณ

ในที่สุดหยางหลินก็ออกจากร้านทํานายดวงชะตาด้วยความพึงพอใจ

ทว่า เรื่องยังไม่จบแค่นั้น

ภายในห้องไลฟ์สด

ชาวเน็ตกําลังพูดถึงเรื่องนี้ไม่หยุด

เหล่าผู้มั่งคั่งแต่ละคนเต็มไปด้วยความอิจฉาในใจ

เท่าที่รู้ เกี่ยวกับเครื่องรางของวิเศษ

เครื่องรางหยกสองชิ้นนี้เป็นสมบัติที่แท้จริง และไม่มีปัญหาที่จะใช้เป็นมรดกตกทอดของครอบครัวเลย

ในไม่ช้า

ยังไม่จบไลฟ์ด้วยซ้ำ วิดีโอก็ถูกตัดและโพสต์บนโชเชียลไปแล้ว

ทําให้เกิดความปั่นป่วนในทันที

หลายคนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งได้เห็นกับตาจริง ๆ รู้สึกราวกับว่าตัวเองตาฝาดไปหรือไม่?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่ของเมืองซู

วิดีโอนี้เปรียบเสมือนก้อนหินที่พุ่งลงไปในทะเลสาบทําให้เกิดคลื่นหลายพันคลื่น

กล่าวได้ว่าเจ้าสัวหยางแม้แต่ในระดับประเทศนั้น ก็นับว่าเป็นคนที่นับหน้าถือตาคนหนึ่ง

กล่าวได้ว่าเขาคือผู้มีอิทธิพลในพื้นที่ของเมืองซูอย่างแท้จริง

อาจเรียกได้ว่าเป็นงูเจ้าถิ่นของเมืองซูนั่นเอง

ทว่าเจ้าสัวหยางกับให้ความเคารพหลัวเจี๋ยเป็นอย่างมาก

การปรากฏตัวของเขาในไลฟ์ ย่อมทำให้ผู้คนตื่นตะลึงอย่างแน่นอน

ในไม่ช้า

ข่าวนี้ได้แพร่กระจายไปยังกลุ่มแชทของหอการค้าเมืองซู

หลังจากดูวิดีโอแล้ว

สมาชิกของหอการค้าต่างก็ตื่นตะลึงไปตาม ๆ กัน!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นหยางหลินโค้งคํานับขอบคุณหลัวเจี๋ย ยิ่งตื่นตะลึงมากยิ่งขึ้น

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ให้ตายเถอะ ชายหนุ่มคนนี้เป็นใคร!"

"ชายหนุ่มคนนั้นคือใคร ที่สามารถทําให้ประธานหยาง... สุภาพมาก!?"

"ฉันรู้ นี่ดูเหมือนจะเป็นคนดังทางอินเทอร์เน็ตที่มีชื่อเสียงมากใน เมืองซูของเรา"

"คนดังทางอินเทอร์เน็ต!? คนดังทางอินเทอร์เน็ตสามารถทําให้ประธานหยางก้มหัวให้ได้เลยรึ? คุณล้อฉันเล่นหรือเปล่า?"

"หืม? นี่ไม่ใช่ชายหนุ่มที่ทำนายดวงเถ้าแก่โจวเมื่อหลายวันก่อนหรือไม่?”

"ทำนายดวง!?"

"หมอดู!?"

"เหล่าโจว  ออกมาพูดอะไรสักสองสามคําหน่อย!"

ในเวลาเดียวกัน

โจวกานที่ตื่นแต่เช้า รับชมไลฟ์สดอยู่เหมือนกัน

เมื่อเห็นอาจารย์หลัว ขายเครื่องรางหยกสองชิ้นให้กับหยางหลิน

ดวงตาของเขาก็แดงกล่ำ

ครั้งที่แล้ว

เขาแค่ต้องการซื้อเครื่องรางของขลังกระดาษ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ขายให้เขา

หากแต่ตอนนี้

อาจารย์หลัวขายเครื่องรางหยกสองชิ้นให้กับประธานหยางโดยตรงจริงๆ? !

เห็นได้ชัดว่า ฉันมาก่อนชัด ๆ

ประธานหยางได้รับการแนะนําจากฉันด้วยซ้ำ

ทําไมช่องว่างถึงใหญ่ขนาดนี้?

เงินของเขาไม่ใช่เหมือนกับเงินของฉันเหรอ? !

โจวกานที่ปาดน้ำตา

ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น

ไม่ยุติธรรมเลย!