บทที่ 36 ฉันเป็นจักรพรรดิชิง เมื่อฉันคืนชีพ สวนดอกพีชก็จะกลับมาบานอีกครั้ง

หลัวเจี๋ยเห็นได้อย่างชัดเจน

สาเหตุนั้นมีพลังงานงานที่น่ารังเกียจ ในสถานที่นี้แห่งนี้ควบแน่นและไม่กระจายไปไหน มันถูกขังเอาไว้ และทำให้พื้นที่รอบ ๆ ปนเปื้อน

พลังงานชั่วร้ายก็เหมือนน้ำ การปิดกั้นขังมันเอาไว้ก็จะทำให้รอบ ๆ ย่ำแย่เหม็นเน่าไปด้วย

ต้องการเปลี่ยนฮวงจุ้ยที่นี่

ก่อนอื่นคุณต้องเชื่อมต่อโหนดต่าง ๆ ทำให้อากาศถ่ายเท

บ้านผีสิงนี้เป็นของโหนดวิญญาณชั่วร้าย

นอกจากนี้ยังเป็นสถานที่มีวิญญาณชั่วร้ายแข็งแกร่งที่สุด

"ตกลง ฉันจะติดต่อเจ้าหน้าที่ทรัพย์สินแห่งนี้ทันที"

เลขานุการหลิว รีบติดต่อเจ้าหน้าที่ทรัพย์สิน ไม่นานก็นำส่งกุญแจให้กับเขา

เมื่อประตูเปิดออก

คนกลุ่มหนึ่งก้าวเข้าไปในวิลล่า

มีสวนส่วนตัวขนาดเล็กภายในวิลล่า

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีใครสนใจ ปล่อยปละละเลยหรือไม่?

ทุกอย่างกระทั่งหญ้ารอบ ๆ ได้แห้งเหี่ยวเฉาไปหมดแล้ว

ดอกไม้เองก็เหี่ยวเฉาร่วงโรย

เมื่อเห็นสภาพการแห้งเหี่ยวซบเซา

โจวซินเหว่ยรู้สึกว่ามันไม่น่าเกิดจากฮวงจุ้ยแต่อย่างใด

ทว่าเมื่อเธอก้าวเข้ามาในวิลล่า จู่ ๆ ก็รู้สึก สัมผัสได้ถึงความเศร้าโศก

แม้ว่าโจวซินเหว่ยจะพกความกล้าหาญมาเต็มเปี่ยม

ในฐานะสตรียุคใหม่

เคยมีประสบการณ์ [ฮาร์ดคอร์] แบบนี้หลายครั้ง

ทว่าแขนที่ถืออุปกรณ์กล้อง กำลังสั่นสะเทือนโดยไม่ได้ตั้งใจ

หลัวเจี๋ยพบปัญหาอย่างรวดเร็ว

วิญญาณชั่วร้ายที่นี่แข็งแกร่งและรวมตัวขึ้นมาเป็นเวลานานแล้ว

หากเขาต้องการกําจัดมันให้หมดสมบูรณ์นั้น

อย่าว่าแต่สิบวันเลย ครึ่งเดือนก็อาจไม่เสร็จ

ทว่า

ตอนนี้เขากลับมีแผ่นจานอาคมแล้ว

เห็นได้ชัดว่า มันไม่จําเป็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยากขนาดนั้นอีก

ต่อมาเขาสั่งให้พนักงานรักษาความปลอดภัยหมู่บ้าน เปลี่ยนตำแหน่งเฟอร์นิเจอร์ในบ้านแห่งนี้ก่อน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

การไหลของอากาศในบ้านผีสิงก็ราบรื่นขึ้นในทันที

มันเหมือนกับช่องอากาศที่ถูกปิดกั้นมาเป็นเวลานาน ถูกปลดปล่อย ไม่มีสิ่งกีดขวางอีกต่อไป

หลายคนในที่เกิดเหตุ สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของอากาศทันที

หลังจากที่หลัวเจี๋ย เปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย

ไม่เพียงแต่ความรู้สึกน่าขนลุกขนพองภายในอากาศนั้นค่อย ๆ เลือนหายไปเท่านั้น

แม้แต่ความรู้สึกกดขี่และการอุดตันบนหน้าอกก็ลดลงมาก...

"ของจริงนิ..."

หลังจากเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น

แม้แต่เลขาหลิวซึ่งเดิมสงสัย

เวลานี้ปรากฏความรู้สึกเกรงขามในดวงตาขณะมองไปที่ หลัวเจี๋ย

มันน่าเหลือเชื่อเกินไป

ภายในโลกนี้

มีบางสิ่งที่วิทยาศาสตร์ไม่อาจอธิบายออกมาได้

ในขณะที่คิดแบบนี้

เธอก็เห็นหลัวเจี๋ยหยิบแผ่นจานเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋าเป้สะพายหลังของเขา

["นั่นอะไร?"]

["ดูเหมือนเข็มทิศของหมอดูเหรอ?" ]

["ฉันจําได้ว่าสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ใช้หาตามังกรและเส้นทองคำหรอกรึ? มีสมบัติอะไรที่นี่กัน?”  ]

["คอยดูต่อไปเดี๋ยวก็รู้ ฉันรู้สึกว่าอาจารย์หลัว กําลังจะสร้างปาฏิหาริย์อีกครั้ง..." ]

ในสายตาที่น่าสงสัยของทุกคน

พวกเขาเห็นหลัวเจี๋ยถือเข็มทิศ(ลั่วผาน) ด้วยมือข้างหนึ่งและวาดมือไปมาบนอากาศ และหลับตาลงเล็กน้อย

ต่อจากนั้น

รอบ ๆ ร่างกายของหลัวเจี๋ยเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะนี้ พวกเขาเห็นเหมือนว่าจะมีชั้นของหมอกปกคลุมใบหน้าของหลัวเจี๋ย

มันทำให้ผู้คนรู้สึกคลุมเครือเลือนลาง

ในเวลานี้ ไม่ใช่แค่เขา

แม้แต่ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สด ก็ทำอะไรไม่ถูกไปตาม ๆ กัน

["เกิดอะไรขึ้น? ทําไมภาพถึงเบลอ"]

["เป็นไปได้ไหมว่าสัญญาณไม่ดี?" ]

["นี่... นี่อาจเป็นการร่ายคาถาของอาจารย์หลัวหรือไม่?" ]

["ร่ายคาถา!? คุณกําลังบอกว่าเรื่องนี้มนุษย์ทำได้ด้วยหรือเปล่า? เป็นไปไม่ได้!?" ]

ในเวลานี้

หลัวเจี๋ยกระตุ้นปราณ เปิดการใช้งานเข็มทิศในมือของเขา

หลังจากได้รับจานรวมวิญญาณ เขาก็รู้วิธีใช้อย่างละเอียดมาพร้อมกันด้วย

หลังจากกระตุ้นปราณก็สามารถเปิดใช้งานจานรวมวิญญาณได้ในทันที

ไม่เพียงแต่สามารถรวบรวมออร่าเท่านั้น แต่ยังสามารถควบคุมทิศทางของออร่าได้อีกด้วย

ภายใต้สายตาของทุกคน

หลัวเจี๋ยก้าวเดินออกไปเหมือนมังกรและพยัคฆ์

ขณะก้าวห้าก้าวติดต่อกัน

เขาที่หันหลังกลับมามองกล้อง

มือซ้ายจีบนิ้วเพื่อวาดสัญลักษณ์

ขณะชี้ไปที่แผ่นรวมวิญญาณในมือของเขา

มีเสียงหึ่ง ๆ บนจานรวบรวมวิญญาณ และอมคมที่ซ่อนอยู่ภายในเข็มทิศก็ทำงานทันที

ช่วงเวลาต่อไป

สายลมฤดูใบไม้ผลิก็พัดผ่านเป่าเข้ามา

พื้นที่ทั้งหมดเต็มไปด้วยอากาศที่สดชื่นกำลังผลักดันปัดเป่าความหนาวเย็นออกไป

"นี่......"

ดวงตาของผู้คนเหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยดวงตาเบิกกว้าง เริ่มมองไปยังจานเข็มทิศในมือหลัวเจี๋ย

มันเหมือนกับพายุที่ก่อกำเนิดขึ้นในหัวใจของทุกคน

"อาคมคาถา! นี่คืออาคมคาถาที่แท้จริง!"

เนื่องจากด้านหลังหันไปทางกล้อง

ไม่มีใครไม่เห็นภาพฉากที่น่าสยดสยองเช่นนี้ได้ชัดเจน

มีเพียงคนที่อยู่ที่นี่เท่านั้นถึงจะเห็นภาพฉากที่น่าอัศจรรย์นี้ได้

ปากของโจวซินเหว่ย อ้ากว้าง และเธออดไม่ได้ที่จะอุทานดัง [โอ้ว แม่เจ้า]

ร่างกายของเลขาหลิวสั่นสะเทือนอย่างควบคุมไม่ได้

ภาพฉากที่เกิดขึ้นนี้มันน่าตกใจเกินไป

มุมมองต่าง ๆ สำนึกคิดวิทยาศาสตร์ที่สะสมมากว่าสิบปีของเธอได้พังทลายลงแล้ว

ในขณะที่ทุกคนตกใจตื่นตะลึงงัน

หลัวเจี๋ยก็กลับมาเป็นปรกติแล้ว

เขาเก็บแผ่นรวบรวมวิญญาณกลับเข้าไปในกระเป๋าเป้สะพายหลัง หันหลังกลับมาและพูดว่า:"จบแล้ว ไปกันเถอะ"

[ “เสร็จแล้วรึ?” ]

["สิ่งนี้มีประโยชน์จริงหรือ!" ]

["อาจารย์หลัว ฉันไม่ได้เรียนมากมากนัก ดังนั้นอย่าโกหกฉัน"]

["มันไม่เด็กเกินไปเหรอ นี่คือบ้านผีสิงนะ!?" ]

["เดิมทีฉันอยากดูอาจารย์หลัว กำลังพยายามนอนในบ้านผีสิง จบแล้วหรือ?" ]

["ฮวงจุ้ยเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น มิฉะนั้น คุณยังต้องการเห็นดอกไม้ร้อยดอกบานสะพรั่ง และมีกลิ่นหอมเต็มไปด้วย... เอ๊ะ?!"]

ขณะหลัวเจี๋ยเอ่ยเตรียมจากไป

"แฮก ๆ~~"

ยังไม่ได้ก้าวออกไปด้วยซ้ำ

ทุกคนต้องสูดหายใจแรงเข้ามา

พื้นที่ที่มืดมนและหดหู่ตั้งแต่แรกเริ่ม

ทันใดนั้น ความมีชีวิตชีวาก็เปล่งประกายและทุกอย่างฟื้นคืนกลับมา

ภายในสวน ดอกไม้และต้นไม้ที่เหี่ยวเฉากระทั่งเป็นสีเหลือง ฟื้นคืนกลับมา มันชุ่มชื่นกําลังบานสะพรั่งชูช่อเหมือนกับออกมารับแดดฤดูใบไม้ผลิ และส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ

ภาพฉากนี้ทุกคนต่างเห็นกันหมด

โจวซินเหว่ยและคนอื่น ๆ แทบตั้งสติไม่ได้

ตกใจอีกครั้งและก็อีกครั้ง และพูดไม่ออกอีกครั้งแล้ว

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของหลัวเจี๋ย มันเหมือนกับว่าจักรพรรดิชิงยังมีชีวิตอยู่...

ถ้าฉันเป็นจักรพรรดิชิง เมื่อฉันคืนชีพ สวนดอกพีชก็จะกลับมาบานอีกครั้ง!