Chapter 209: อย่ายั่วยุเจียง

Chapter 209: อย่ายั่วยุเจียง

ฉู่ซงหมิงมองไปที่รถบรรทุกขุดเหมืองที่อยู่ไม่ห่างออกไปจาก แต่เนื่องจากทิศทางนั้นทำให้เขาไม่สามารถเห็นเจียงลู่ฉีได้ “ฉันสามารถที่จะเข้าใจความโกรธของนายได้ แต่นายสามารถที่จะไปพูดกับพ่อฉันแทนได้ไหม? พ่อของฉันมีลูกชายเพียงแค่หนึ่งคน ดังนั้นฉันต้องการที่จะเขียนโน้ตให้นายสามารถที่จะตรวจสอบกับเนื้อหาข้างในได้ พ่อของฉันจะค้นหาว่ามันเกิดอะไรขึ้น ถ้าเขาไม่ได้รับโน้ต เขาเป็นเจ้าหน้าที่เป็นกรรมการในกองทัพกลาง ดังนั้นมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาในการตรวจสอบเกี่ยวกับเรื่องนี้”ในตอนนี้สุดท้ายเขาก็หวังไว้ว่าพ่อของเขาก็สามารถที่จะช่วยเขาได้

พ่อของฉู่ซงหมิงนั้นมีอธิพลมากในกองทัพ ด้วยเหตุนี้นี่เอง ถ้าเจียงลู่ฉีต้องการที่จะกลับไปยังเขตแรกของเกาะเชนไฮ่ เขาจะต้องพิจารณาเกี่ยวกับคำพูดของฉู่ซงหมิงที่พึ่งพูดออกมา

รถบรรทุกขุดเหมืองนั้นก็เงียบลง

ฉู่ซงหมิงถอนหายใจออกมาช้าๆ โชคดีที่พ่อของเขานั้นมีตำแหน่งที่สำคัญ ตราบเท่าที่เจียงลู่ฉีนั้นหวาดกลัวเกี่ยวกับสถานะของพ่อของเขา หลังจากนั้นเขาก็ยังคงสามารถมีชีวิตรอด เขาเชื่อว่าเขาสามารถเปลี่ยนความหวังไว้เป็นความจริงไว้ได้

จางจิงนั้นฟังคำพูดพวกนั้นอย่างเงียบงัน และถ้าเขาเป็นเจียงลู่ฉี เขาก็คงลังเล กรรมการในกองทัพกลางนั้นเป็นแผนกที่สำคัญที่สุดในเกาะเชนไฮ่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพ่อของฉู่ซงหมิงทั้งมีอำนาจและทรงพลัง เมื่อเปรียบเทียบแล้ว ถึงแม้ว่าเจียงลู่ฉีจะทรงพลัง ตามจริงแล้วเขาก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไปเท่านั้นเอง

ตามเรื่องปกติแล้วนั้น ปลาเล็กนั้นไม่สามารถที่จะกินปลาใหญ่ได้ หลังจากวันโลกาวินาศ ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งนั้นจะเป็นสิ่งที่น่านับถือมากที่สุด ผู้นำระดับสูงก็ยังคงเป็นผู้นำระดับสูงอยู่ดี ในความเป็นจริงนั้น เกาะเชนไฮ่นั้นเป็นสถานที่ที่พิเศษ สถานที่ที่ผู้คนนั้นสามารถที่จะอาศัยอยู่ได้อย่างปลอดภัยและได้รับทรัพยากรอย่างมั่นคง

“เจียงลู่ฉี ฉันรู้ว่านายเจ็บจากการกระทำที่โง่เขลาของฉัน แต่นายยังคงสบายดี ดังนั้นตราบเท่าที่นายยกโทษให้ฉัน ฉันจะจ่ายค่าทดแทนให้กับนายทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันได้ทำลงไปเอง ฉันสามารถที่จะให้ทุกอย่างที่นายต้องการ อย่างไรก็ตาม ถ้านายยิงฉันละก็ นายจะไม่สามารถก้าวเข้าไปในเขตแรกของเกาะเชนไฮ่ได้…”

ฉู่ซงหมิงกำลังจะพูดต่อ แต่ทันใดนั้น

“ปัง!”เสียงปืนก็ดังขึ้น

หูของฉู่ซงหมิงก็เงียบลงหลังจากที่ได้ยินเสียงนั้นและก็มีสีแดงสว่างปรากฏขึ้นในวิสัยทัศน์ของเขา ในขณะมีแรงผลักอันเลวร้ายส่งเขากระเด็นไปด้านหลัง มันเป็นเลือดอุ่นๆของเขาที่สาดมาจากใบหน้าของเขาเอง!

ในวินาทีนั้นเอง เขารู้สึกสั่นไปทั่วทั้งตัวและหลังจากนั้นคลื่นความเจ็บปวดนั้นก็แล่นไปทั่วทั้งตัว!

“อ๊า!”ฉู่ซงหมิงกรีดร้องออกมาอย่างไม่สามารถอดทนได้ ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยเลือดสีแดง แต่เขาก็ยังคงสังเกตว่าแขนขวาของเขานั้นหายไป มันเป็นดั่งฝันร้าย! แขนทั้งข้างของเขานั้นกลายเป็นเนื้อบด

“อ๊า!”ฉู่ซงหมิงนั้นกรีดร้องจากความเจ็บปวดออกมาในทันที่ ในขณะที่ร่างกายทั้งร่างของเขากระตุก ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่สามารถที่จะควบคุมมันได้อีกด้วย! สำหรับการเป็นทหารนั้นฉู่ซงหมิงก็รู้อย่างชัดเจนเกี่ยวสกับสนามรบว่าการโดนโจมตีส่วนไหนสักส่วนโดยปืนสไนเปอร์ไรเฟิลนั้น ทหารคนนั้นก็จะสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปในทันที และหลังจากนั้นเขาก็มีชะตาที่จะต้องตาย!

แขนของเขาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น! ร่างกายของมนุษย์นั้นมีเลือดอยู่4000มิลลิลิตร ในเพียงไม่กี่วินาที เขาก็สูญเสียเลือดไป 1000มิลลิตรและสูญเสียสติ และสุดท้ายแล้วก็จะตายในความสิ้นหวัง หลังจากนั้นซอมบี้ทั้งหมดก็จะพุ่งมากินเขา

“ไม่! ไม่!”ในความสิ้นหวังและความเจ็บปวด ความคิดของฉู่ซงหมิงนั้นก็พังทลายลง เขายังคงคิดว่าเขายังคงมีความหวังหยู่ แต่ในชั่วพริบตานั้นเอง เขาก็ล่วงหล่นลงไปในนรกที่ลึกมาก

จางจิงกวาดตามองไปที่เจียงลู่ฉีและหลังจากนั้นเขาก็มองไปที่ฉู่ซงหมิงบนพื้น มันเป็นครั้งแรกสำหรับทหารที่มีประสบการณ์การต่อสู้อันโชกโชนแบบเขานั้นรู้สึกเสียวสันหลังวาบแบบนี้

ฉู่ซงหมิงพยายามที่จะแสดงถึงสถานะของเขา แต่เจียงลู่ฉีก็ยิงทันทีโดยไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย..

จางจิงวางปืนของเขาเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ใช่ศัตรู

“นี่คือข้อขัดแย้งส่วนตัว ฉู่ซงหมิงนั้นขัดคำสั่งในตอนแรก ดังนั้นสำหรับการเป็นผู้บังคับบัญชา ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องของนาย”จางจิงพูดอย่างอดทน หลังจากที่เขารู้อย่างแน่ชัดว่าเขานั้นยืนอยู่จุดไหน เขาก็ขึ้นไปบนรถของกองทัพ รถติดเกราะนั้นกลายเป็นเศษซากแล้ว และเขาสามารถที่จะหลบหนีได้จากรถของกองทัพเท่านั้น จางจิงนั้นยอมแพ้กับฉู่ซงหมิงไปแล้ว และเขาก็ไม่ต้องการที่จะยั่วยุทีมฉี่หยิงอีรกด้วย

“จางจิง! เจียง...เจียงลู่ฉี! มึง...มึงจะต้องตาย...พ่อของฉัน....พ่อ…”ฉู่ซงหมิงกัดฟันพูดออกมา อย่างไรก็ตามนั่นก็เป็นลมหายใจสุดท้ายของเขาแล้ว

“ไอ้เหี้...มึงมันน่าสมเพศ!”จางไฮ่และซุนคุนกระโดดลงมาจากรถ พวกเขาก็กระโดดลงมาและหลังจากนั้นเขาก็เห็นด้านนอกของรถขุดเหมืองอันใหญ่โต มันน่ามหัศจรรย์มาก! แต่พวกเขายังคงมีสิ่งอื่นที่จะต้องทำมากกว่านั้น

“ปัง!”จางไฮ่เดินไปด้านหน้าของฉู่ซงหมิงและหลังจากนั้นก็เตะไปที่ใบหน้าของฉู่ซงหมิงและก่นด่า “ไอ้เหี้... มึงโจมตีด้านหลังของพวกเรา พ่อของมึงคือใครกันละ? กูนี่แหละพ่อของมึง!”

ฉู่ซงหมิงทำได้เพียงร้องโหยหวนพร้อมกับใบหน้าที่ซีดขาวโดยปราศจากพลังงานในการพูด เขาสามารถทำได้เพียงรู้สึกว่าจางไฮ่และซุนคุนเตะเขาแค่นั้นเอง

ฉากที่เกิดขึ้นเป็นฉากที่น่ากลัวในความคิดของทุกคน ด้วยเหตุนี้นี่เอง พวกเขาก็เข้าใจกันทั้งหมดว่าพวกเขาไม่สามารถที่จะยั่วยุเจียงลู่ฉีได้อีกต่อไป