บทที่ 13 แสงสีทองเบ่งบานจริง ๆ
บทที่ 13 แสงสีทองเบ่งบานจริง ๆ
ขณะโจวซินเหว่ยมองไปที่หลัวเจี๋ยอย่างตั้งใจ ก็อดสอบถามออกมาไม่ได้ "อาจารย์หลัว เป็นอะไรหรือไม่?"
"มาทำนายกันอีกครั้งในตอนบ่าย เวลานี้ ฉันจะสร้างยันต์คุ้มภัย สักสองสามชิ้นก่อน"
นับตั้งแต่หลัวเจี๋ยตัดผ่านระดับมา
เดิมทีเขาทำนายได้หนึ่งครั้งต่อวัน เวลานี้ก็พัฒนาเป็นสองครั้งต่อวัน
ดวงตาของโจวซินเหว่ยสว่างขึ้นทันที
เนื่องจากเครื่องรางกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว เธอจึงคิดถึงเครื่องรางใหม่อยู่ตลอดเวลา
แม้นว่าจะยังไม่เป็นอะไร แต่ก็รู้สึกหัวใจหวิว หวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา
เมื่อเดินบนถนน ทุกย่างก้าว เต็มไปด้วยความระมัดระวัง ด้วยเกรงว่าอาจจะถูกกระถางต้นไม้จากไหนไม่รู้ ร่วงหล่นใส่หัวอีก
...
แม้นว่าปู่ของเขาจะเตรียมขายร้านนี้ไปแล้ว ทำให้ทุกอย่างไม่มีเหลืออยู่ในร้านค้าเลย โล่งไปหมด...
อย่างไรก็ตาม วัสดุสร้างยันต์ เช่น หมึกชาด และกระดาษสีเหลือง ก็ไม่ได้ทิ้งไป
หลัวเจี๋ยพบสิ่งของดังกล่าวในเวลาต่อมา
"นี่คือการไลฟ์สร้างยันต์อย่างงั้นรึ?"
"เขียนยันต์รึ? นั่นคือยันต์คุ้มภัยหรือไม่?”
"คุณขายยันต์คุ้มภัยอย่างไร? ราคาเท่าใด? ฉันต้องการซื้ออันหนึ่ง"
"ยันต์คุ้มภัยของอาจารย์หลัวทรงพลังขนาดนั้นเลยรึ? ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่า "
"เรื่องบังเอิญ? ก่อนนั้นอาจารย์หลัวกล่าวถึงภัยพิบัติเลือดตกยางออก ก็ปรากฏกระถางดอกไม้เกือบจะหล่นกระแทกหลังเท้าเลย นี่คือเรื่องบังเอิญงั้นรึ?”
"ไม่ใช่ว่านี่เพียงแค่บังเอิญหรอกรึ? ทุกคนเชื่อว่าเครื่องรางสามารถช่วยชีวิตผู้คนได้จริง ๆ รึ?”
"งั้นบอกฉันที ทำไมยันต์คุ้มภัยถึงกลายเป็นขี้เถ้าได้?”
"บางทีเขาอาจเพิ่มสารเคมีลงบนกระดาษยันต์หรือไม่?"
"แม่มันเถอะ ... "
แม้นว่าหลาย ๆ คนที่ต้องการจะเชื่อ ทว่าต้องรู้ด้วยว่าเครื่องรางจำนวนมากล้วนใช้ประโยชน์อันใดไม่ได้
เมื่อชาวเน็ตโต้เถียงกันอยู่นั้น
หลัวเจี๋ย ได้เตรียมวัสดุสร้างเครื่องรางเสร็จแล้ว
หลัวเจี๋ยนั่งลงบนเก้าอี้ในร้านและหยิบพู่กันขึ้นมา
ทันใดนั้นดวงตาของโจวซินเหว่ยก็สว่างขึ้นและเธอก็หันมุมกล้องไปรอบ ๆ
เล็งกล้องไปที่มือของหลัวเจี๋ย ขณะกำลังเขียนอักขระลงบนยันต์ผ่านการไลฟ์สด
ภายในห้องไลฟ์สด
มือเรียวบางคู่หนึ่งปรากฏบนภาพ
"เฮ้ย มือของบุรุษจะงดงามขนาดนั้นเลยรึ?!”
"ร้ายกาจจริง ๆ!"
"อยากรู้จริง ๆ มือของเขาจะละมุนละไมขนาดไหน ดูแลรักษาอย่างไรกัน?”
"เจ๋ง สมบูรณ์แบบ"
ด้วยนิ้วที่เพรียวงามของหลัวเจี๋ย เขาหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วจุ่มลงในชาดสีแดง
ทันใดนั้น เทคนิคสร้างเครื่องรางก็เปิดใช้งาน พลังจิตวิญญาณได้ไหลมารวมกันที่ปลายพู่กัน.
ช่วงเวลาต่อมา
พุ่งกันที่จรดลงไปบนกระดาษสีเหลือง
พู่กันเลื่อนไหลเคลื่อนไปราวกับมังกรว่ายนภาผ่านทะเลเมฆอย่างคล่องแคล่ว
แต่เมื่อยันต์กำลังจะเสร็จสิ้น
แขนของหลัวเจี๋ยก็หยุดชะงักไป
ต่อมากยันต์คุ้มภัยชิ้นดังกล่าวก็ถูกม้วนและโยนทิ้งลงถังขยะไป ...
"ล้มเหลว!?"
"นี่คือ ... ความล้มเหลว?"
"ควรจะเป็นแบบนั้น"
"มันดูดีทีเดียว ทำไม ถึงล้มเหลวล่ะ!"
"คุณคิดว่าการวาดยันต์เครื่องรางยันต์เป็นเรื่องง่ายรึไง! มันต้องอาศัยสมาธิ จิตวิญญาณ การภาวนา ลมหายใจ....ทุกอย่างต้องพร้อมเพรียง หากล้มเหลว ยันต์ก็ใช้งานไม่ได้ ไม่อาจสร้างอภินิหาริย์ได้.”
"เพ้อเจ้อพูดไปเรื่อย พูดเกินจริงไปแล้ว ตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่? ใครมันจะไปเชื่อฟ่ะ ไม่ใช่ว่า หากมันสำเร็จแล้ว มันจะเปล่งแสงสีทองหรอกเหรอ...ฮ่าฮ่า”
"ตามตำนาน เมื่อเครื่องรางยันต์เสร็จสมบูรณ์จะมีแสงสีทองจริง ๆ!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ... ถ้ามีแสงสีทองใด ๆ ส่องแสง ฉันจะคุกเข่าลงและร้องเพลงชาติให้คุณเลย"
ให้เวลาเดียวกันนี้ ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็โต้เถียงกันไปมา
แม้แต่โจวซินเหว่ยก็ยังงงเล็กน้อย
เธอเห็นว่ายันต์แผ่นก่อนหน้านั้นดูดี สวยงามเลยไม่ใช่รึ?
แต่กลับใช้ไม่ได้หรอกรึ?!
หลัวเจี๋ย ไม่แปลกใจ
หลังจากได้รับศาสตร์เครื่องราง เขาก็ต้องการเขียนยันต์ขึ้นมาทันที
การเขียนยันต์นั้นยากแค่ไหน?
โดยทั่วไปสิบชิ้นได้หนึ่งหรือสองชิ้น ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว
หากได้สามหรือสี่ในสิบชิ้น ถือว่าเป็นปรมาจารย์ยันต์ที่เชี่ยวชาญ
แต่,
หลังจากหลัวเจี๋ยได้รับทักษะเครื่องรางโดยตรงจากระบบทำให้มีอัตราความสำเร็จสูงถึง 105%...
ไม่นานหลังจากนั้น
พู่กันก็เริ่มขยับอีกครั้ง ขยับวาดลวดลายที่ซับซ้อนประทับลงไปบนกระดาษยันต์
การเลื้อยของมังกรครั้งนี้ดูราบรื่นเป็นอย่างมาก
ไม่มีอะไรผิดปกติอีกต่อไป
เพียงครั้งเดียวเขาก็วาดยันต์คุ้มภัยเสร็จ
ในขณะที่เครื่องรางถูกสร้างขึ้น
เหนือกระดาษยันต์แสงสีทองก็ส่องสว่างขึ้นมาอย่างน่าตกใจ
นี่คือสัญญาณของความสำเร็จ
หมายความว่ายันต์คุ้มภัยนี้มีออร่าและเป็นเครื่องรางที่แท้จริง ...
ภาพฉากนี้ถูกถ่ายไว้โดยกล้อง
บันทึกเอาไว้อย่างสมบูรณ์
เงียบกริบ!
ห้องไลฟ์สดขนาดใหญ่ตกอยู่ในความเงียบจนน่าขนลุก
ชาวเน็ตทั้งหมดที่เห็นทั้งหมด ล้วนตื่นตะลึงอ้าปากค้างไปตาม ๆ กัน
จากนั้นในเวลาต่อมา
ภายในห้องไลฟ์สดก็ร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง
"???"
"ฉันโง่เกินไป เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นที่นี่?"
“ให้ตายเถอะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?”
“เฮ้ย มันส่องประกายแสงด้วยรึ?”
"ฉันเห็นมันเหมือนกัน ฉันคิดว่าฉันตาลายหรือไม่?"
"มันเป็นไปได้อย่างไร?"
"เจ้านายคนไหนที่บอกว่ามันส่องแสงจะร้องเพลง? ตอนนี้มันส่องแสงแล้วหรือไม่?”
"เอ่อ ถามฉันได้ไง? ฉันได้ไปพูดเรื่องไร้สาระเมื่อไหร่?"
"อาจารย์หลัว เข้าใจอาคมคาถาหรือไม่?"
"โปรดคุกเข่าให้กับยันต์ในตำนาน!”
"ฉันแค่อยากรู้ว่า คนที่จะคุกเข่าร้องเพลิงชาติจะเริ่มหรือยัง?”
"ฉันกลัวว่า เขาคงวิ่งหนีไปนานแล้ว ... "
ในขณะที่ทุกคนจ้องมองยันต์เวท ทุกคนต่างก็เห็นแสงสีทองส่องสว่างจริง ๆ
แสงสีทองเบ่งบานจริง ๆ รึ?! -
ภาพฉากนี้เป็นเหมือนเรื่องจินตนาการของคนธรรมดา แต่มันกับส่งผลกระทบโดยตรง ต่อความรู้ความเข้าใจของพวกเขาเป็นอย่างมาก
พวกเขาที่ตะลึงแม้แต่หาคำตอบเรื่องนี้ไม่ได้เลย