ตอนที่ 82 ก็บอกแล้วไง ว่าฉันคือแขกกิตติมศักดิ์แห่งวิหารเทพ!

ตอนที่ 82 ก็บอกแล้วไง ว่าฉันคือแขกกิตติมศักดิ์แห่งวิหารเทพ!

“เปิด!”

ซูอี้: 4,6!

เจียงจวิน: 4,6!

“อะ…อะไรนะ!” เจียงจวินส่ายหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ “ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้!”

“ทำไมล่ะ? นี่มันน่าแปลกใจขนาดนั้นเลยหรือ?” ซูอี้กล่าวอย่างเรียบเฉย

โจวจิ่นรุ่ยที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกกดดันก็ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แต้ม 4,6 นั้นถือเป็นการเล่นที่อันตรายยิ่งนัก แต่ชายคนนี้กลับเล่นออกมาได้อย่างเยือกเย็น

ราวกับควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดไว้ในมือ…

มันเป็นเรื่องจริงงั้นหรือ?

ตอนนี้ เขารู้สึกว่า บางที…

ชายผู้นี้…

อาจจะชนะได้จริงๆ!

ว่านเหมยอวิ๋นก็เช่นกัน แก้มของเธอแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

“ฮึ เขาน่ะ อ่านใจคนเก่งเหมือนกันนะ!” ว่านเหมยอวิ๋นหันหน้าไปทางอวิ๋นหวงพร้อมกับแค่นเสียงค่อนฉันงเย้ย เธอสะบัดคอขาวผ่องไปทางอื่นอย่างหยิ่งทะนง เหลือไว้เพียงท้ายทอยให้อวิ๋นหวงเห็น

ชายหนุ่มร่างกำยำด้านหลังกลับมีสีหน้าไม่พอใจ ดวงตาเย็นชา

แต่อวิ๋นหวงกลับไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างใด มุมปากยกโค้งเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายเล็กๆ ขณะจับจ้องชายหนุ่มชุดขาวผู้นั้น

บางที… คนที่น่าสนใจ อาจปรากฏขึ้นแล้ว?

เจียงจวินนิ่งไปชั่วขณะ กว่าจะตั้งสติกลับมาได้ก็ใช้เวลานาน

“เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้! ต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่…”

แม้ซูอี้จะเก่ง แต่ทางออกที่เขาควรเลือกน่าจะเป็นแบบมีแต้ม 3 และแต้มอื่นหนึ่งลูกเท่านั้น…

ทำไมถึงออกเหมือนกับเขาเป๊ะๆ เป็น 4 กับ 6!

“ใส่ลงช่องแต้ม 6 ได้รับ 12 คะแนน”

เจียงจวินสุดท้ายก็เลือกอย่างเห็นแก่ตัว โดยใส่แต้มลงช่องแต้ม 6 แทนที่จะเลือกช่องแต้ม 4

เขายังไม่อยากเชื่อ…

เพราะการออก 4,6 ของซูอี้นั้นถือเป็นการเล่นที่เสี่ยงสูงมาก ไม่เพียงเป็นแต้มสองแต้มที่ต่างกัน แต่ยังต่อเนื่องกันด้วย

ทำให้สถานการณ์บนโต๊ะกลายเป็น 3,4,6 เช่นนี้ หากเจียงจวินทอยออกแต้ม 5 แค่ลูกเดียว ก็สามารถสร้างสเตรทเล็กได้ทันที หรือถ้าเป็นแต้ม 1,2 หรือ 1,5 ก็สามารถสร้างสเตรทใหญ่ได้เลย

ซูอี้กลับไม่มีสีหน้าใด ๆ ราวกับบ่อน้ำลึกไร้ระลอก เขาคำนวณไว้นานแล้วว่าเจียงจวินจะคิดตามตรรกะเดิมจากรอบก่อน และจะพยายามตรวจสอบอีกครั้งหนึ่ง ดังนั้น ซูอี้จึงเลือกแนวทางไพ่ที่ดีที่สุดที่เขาเคยใช้ก่อนหน้า

นั่นคือ 2,6 หรือ 2,4 และ 4,6

และซูอี้คาดการณ์ได้ว่า เจียงจวินจะเลือก 4,6 อย่างแน่นอน แทนที่จะเป็น 2,4 หรือ 2,6

ด้วยนิสัยรักความมั่นคงของเจียงจวิน เขาย่อมต้องเลือกแต้มที่ยังไม่ถูกใช้ในช่องคะแนน และเป็นแต้มสูงสุดเพื่อความมั่นใจ ดังนั้นย่อมเลือก 4 กับ 6 แน่

เขาอาจเลือก 2,4 เพื่อเก็บแต้มเพียง 8 คะแนน แต่เมื่อเป็น 4,6 แล้วเขาสามารถได้ถึง 12 คะแนน

แต่นั่นก็เป็นการใช้ 2 ลูกเต๋าที่ได้แต้ม 6 มาใส่ช่องแต้ม 6 ซึ่งถือว่าเสียเปรียบ เพราะหากใช้ลูกเต๋า 3 ลูกโยนได้แต้ม 6 เพียงลูกเดียว ก็สามารถใช้สองลูกที่เหลือเพื่อสร้างสามแต้ม 6 และเก็บคะแนนได้ถึง 18 แต้มเป็นอย่างน้อย

และเป้าหมายที่แท้จริงของซูอี้ ก็คือการทำให้ทีมม่วงใช้ช่องแต้ม 6 ไปแล้ว เพื่อให้ในรอบต่อไปพวกเขาต้องเล่นอย่างถูกบีบคั้นยิ่งขึ้น

แน่นอน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวเลือกของเจียงจวินว่าเขาจะเลือกช่องแต้ม 6 เพื่อเก็บแต้มให้ตนเอง หรือจะเสียสละเลือกช่องแต้ม 4 เพื่อทิ้งช่องแต้ม 6 ไว้ให้ทีมใช้ในอนาคต ไม่ว่าเขาจะเลือกทางไหน ซูอี้ก็ได้วางหมากไว้ครบหมดแล้ว

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น!

แบบนี้มันสะใจ!

เขาต้องการให้เกิดผลเช่นนี้แหละ!

สงสัยตัวเองให้เต็มที่เถอะ!

ถูกฉันจับจุด ถูกฉันบีบคั้น ถูกฉันควบคุม!

ยังจะมีหน้าเผชิญหน้ากับฉันได้อีกหรือ!?

ต่อจากนี้ไป คุณยิ่งจะยิ่งเต็มไปด้วยช่องโหว่!

ซูอี้ในยามนี้สัมผัสได้ถึงความสะใจแบบเดียวกับที่อวิ๋นหวงเคยสัมผัส

การที่เขายืนอยู่ตรงนี้ ได้มอบแรงกระแทกอย่างรุนแรงแก่ใจของเจียงจวิน แม้เจ้าตัวจะไม่อยากยอมรับก็ตาม

เจ้ามือปีศาจไม่ได้ให้โอกาสเจียงจวินสงบใจ ผมหางม้าของเธอโบกสะบัด ลูกเต๋าสามลูกถูกโยนอีกครั้ง วาดโค้งกลางอากาศ

สามแต้มสามลูก?

ถึงกับเป็น 3,3,3 อีกครั้ง!?

โจวจิ่นรุ่ยลอบบ่นในใจด้วยความเสียดาย เพื่อจะปรับจิตใจให้กลับมา เขาใช้โอกาสตรึงลูกเต๋าสามลูกไปในรอบก่อนแล้ว

ไม่อย่างนั้น รอบนี้ซูอี้คงได้แต้มหายากอย่างสี่ชนิดเหมือนแน่!

เมื่อไม่มีโอกาสตรึงลูกเต๋าสามลูก การจะได้สี่ชนิดเหมือนนั้นยากเกินไป…

ฝั่งตรงข้าม เจียงจวินก็เผยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย ดูจะผ่อนคลายขึ้นบ้าง ไหนเลยจะรู้ว่าพวกคุณหมดโอกาสตรึงแต้มไปแล้ว

“แต้มคือ 3,3,3 ทีมดำกรุณาเลือกแต้มที่ต้องการตรึง” เจ้ามือปีศาจกล่าวโดยไม่แสดงสีหน้าแม้แต่น้อย

ซูอี้กล่าวเรียบเฉย “ตรึงแต้มสามหนึ่งลูก”

เขาเลือกเหมือนกับที่เจียงจวินทำเมื่อครู่

ยังไม่ทันให้เจียงจวินได้ดูปฏิกิริยาของซูอี้

ฉากกั้นก็ถูกยกขึ้นทันที

ซูอี้แทบไม่เสียเวลาคิด เลือกแต้มที่ตนตั้งใจไว้เรียบร้อย

ขณะที่อีกฝั่ง เจียงจวินกลับลังเลไม่กล้าตัดสินใจ

เขา… เริ่มสับสนแล้ว…

ขบฟันแน่น เขาเลือกแต้มที่คิดว่าปลอดภัยที่สุด คราวนี้… หมอนั่นจะต้องเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาแน่!

ม่านกั้นค่อยๆ ลดลงอย่างช้าๆ…

“เปิด!”

ซูอี้: 3,3!

คู่สาม!

เจียงจวิน: 1,3!

บนโต๊ะกลายเป็นสี่แต้มสาม!

“คุณ…คุณ…” เจียงจวินรู้สึกเหมือนทุกอย่างตรงหน้ากลายเป็นความมืดดำ เกือบจะเป็นลมหมดสติไป

ชายผู้นี้ ทำไมถึงได้เป็นเช่นนี้!

จากสามแต้มสาม กลายเป็นแต้มสามเพียงลูกเดียว ทำให้ตนเองประมาท ลืมเลือนการมีอยู่ของแต้มสามไปโดยสิ้นเชิง ในหัวมีแต่ความคิดในการป้องกันไม่ให้เกิดสเตรท

นี่ก็คือสิ่งที่เจียงจวินเห็นว่าเป็นวิธีเล่นที่ปลอดภัยที่สุด และที่สำคัญคือ เมื่อครู่ชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามก็ไม่ได้เลือกแต้มสาม!

ถ้าเช่นนั้น หมายความว่ารอบนี้เขาก็ไม่มีทางเลือกแต้มสามอีกแน่!

ทว่าไม่คาดคิดเลยว่า ผลลัพธ์กลับเป็น…อีกฝ่ายเลือกแต้มสามถึงสองลูก!

ทำให้แต้มสามกลับมาเป็นสามลูกตามเดิม!

จนในที่สุด กลายเป็น “สี่ชนิดเหมือน”!!

“คุณ…คุณเป็นใครกันแน่!” เจียงจวินถามอย่างเหม่อลอยด้วยความตะลึงงัน

“ก็บอกไปแล้ว ฉันคือแขกกิตติมศักดิ์แห่งวิหารเทพ” ซูอี้ยังคงกล่าวอย่างเยือกเย็น

จวนชิงเฉวียน วิหารวั้งเซิง สำนักเทพนักรบ วิหารดาวพรหม และสมาคมอัศวิน

ไม่สิ คุณไม่เคยบอกเลยว่าเป็นคนของวิหารเทพ… ว่านเหมยอวิ๋นที่อยู่ข้างล่างเวทีถึงกับใช้มือปิดปากเล็กๆ ของตน สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงจาก “สี่ชนิดเหมือน” ก่อนจะอดแขวะไม่ได้ในใจ

ชายผู้นี้… จงใจชัดๆ!

เจียงจวินในที่สุดก็รู้ตัว…

ทุกก้าวของชายผู้นี้… ทุกเกมที่เล่น… ล้วนเป็นการวางรากฐานเพื่อก้าวถัดไป…

เขา!

กำลังวางกับดัก!

มนุษย์คนหนึ่ง… สามารถทำได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ!?

ทุกย่างก้าวล้วนรอบคอบ ทุกจังหวะล้วนมีเป้าหมาย… เอาตรรกะความคิดของตนไปกำกับควบคุมอย่างแนบเนียน

เขา… ก็เหมือนกับอวิ๋นหวง เป็นคนที่อ่านใจคนได้หรือ!?

เจียงจวินหวนคิดถึงฉากแรกๆ ทั้งหมด แล้วก็ได้รู้สึกเป็นครั้งแรกถึง… ความหวาดกลัวที่เกิดจากการต้องเผชิญหน้ากับซูอี้…

คนผู้นี้…

ตนไม่มีทางเอาชนะได้!

โจวจิ่นรุ่ยเมื่อเห็น “คู่สาม” ของซูอี้ ก็กำหมัดแน่นทันที!

ชายหนุ่มคนนี้ ถึงกับ!

คำนวณได้ถึงขั้นนั้น!

เขานึกย้อนไปถึงแต่ละการเคลื่อนไหวของซูอี้…

ทุกจังหวะล้วนเป็นการวางกับดัก…

ไม่มีแม้แต่ก้าวเดียวที่สิ้นเปลือง ทุกก้าวล้วนผ่านการคำนวณ ทุกย่างก้าวล้วนควบคุมแนวคิดของฝ่ายตรงข้ามอย่างแน่นหนา

ฝั่งตรงข้ามคิดว่าตนเองกำลังคิดวิเคราะห์… แต่แท้จริงแล้วกลับถูกซูอี้ชี้นำแนวทางไปโดยสิ้นเชิง…

ชายผู้นี้! … เก่งกาจถึงเพียงนี้!

หลอกทั้งตัวเอง และหลอกผู้ชมทั้งหมดที่อยู่ ณ ที่นี้!

โจวจิ่นรุ่ยถึงกับรู้สึกว่าเขาน่ากลัวยิ่งกว่าอวิ๋นหวง…

อวิ๋นหวงนั้นไร้ร่องรอยให้ติดตาม หาจุดยึดไม่ได้

แต่ซูอี้… กลับใช้ทุกก้าวนำทางให้อีกฝ่ายเดินตามกับดัก ทุกย่างก้าวยิ่งลึกขึ้น ยิ่งสับสน ยิ่งหลงทาง

แม้ผู้คนจะไม่รู้สึก แต่แม้รู้ตัวแล้ว… ก็ยังไม่อาจยอมรับการตัดสินใจของตนได้ในทันที

ต้องทดสอบอีกครั้งหนึ่งเพื่อพิสูจน์…

อวิ๋นหวงนั้นแม้จะสัมผัสไม่ได้ว่าเขารู้ตัวเองได้อย่างไร แต่ก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่มิอาจอธิบาย

ส่วนซูอี้… กลับเป็นการวางแผนอย่างประณีต เชื่อมโยงเป็นห่วงโซ่ กล้าตัดสินใจ ลงมือโดยไม่ลังเล ความสามารถในการวิเคราะห์และควบคุมเช่นนี้ ทำให้โจวจิ่นรุ่ยที่รู้ดีว่ามันยากแค่ไหนยังรู้สึกหวาดหวั่น… ชายหนุ่มผู้นี้ น่ากลัวเกินไป!

เขาคือ… นักต้มตุ๋นมืออาชีพหรือ!?

โจวจิ่นรุ่ยไม่มีข้อกังขาเลย หากชายหนุ่มผู้นี้มีอาชีพจริงๆ ในชีวิตจริง

เขาต้องเป็น…

“นักโกงระดับเทพ!”

อวิ๋นหวงค่อยๆ เงยศีรษะขึ้น… เผยใบหน้างดงามบริสุทธิ์ แต่ในยามนี้กลับแฝงไว้ด้วยเสน่หาและยั่วยวน

เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปากแดงฉ่ำของตนเบาๆ

ชายผู้นี้… ดูเหมือนว่า…

จะน่าสนใจทีเดียว!

………………..