ตอนที่ 38 อาการหลงลืมที่รุนแรงขึ้น ความหวาดกลัวมาเยือน

ตอนที่ 38 อาการหลงลืมที่รุนแรงขึ้น ความหวาดกลัวมาเยือน

“ฉันขอไปห้องน้ำก่อน” ซูอี้รีบหาข้ออ้างเดินออกมา เวลานี้เขาต้องจดบันทึกบางอย่างเอาไว้

เขาจดสิ่งที่เพิ่งประสบพบเห็นลงไป และเพื่อความปลอดภัยก็ใช้ภาษาที่กำกวมในการกล่าวถึงอาการหลงลืมที่รุนแรงขึ้น จนอาจลืมความทรงจำในโลกความจริงได้

เขายังใส่บางอย่างเกี่ยวกับแฟนสาวซูอวี้หรานไว้ด้วย

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดแอปสั่งซื้อสินค้า แล้วซื้อเครื่องประดับและกระเป๋าแบรนด์เนมหรู ๆ จำนวนหนึ่ง ส่งไปยังหอพักของซูอวี้หราน

【สหายเก่า ซูอวี้หรานดูเหมือนเข้ากับคนง่าย ทว่าแท้จริงแล้วนิสัยแย่มาก】

【วัน ๆ เอาแต่ให้ฉันซื้อนั่นซื้อนี่ ฉันว่า เธอแค่เห็นฉันเป็นตู้เอทีเอ็มเท่านั้น】

【สหายเก่า อย่าหลงใหลในความอ่อนหวาน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นภาพลวงตา】

【ซูอวี้หรานเป็นหญิงร้าย!】

เขาหวังจะลองเปลี่ยนแปลงความทรงจำของตนเอง เพื่อทดสอบว่าความรู้สึกในใจกับซูอวี้หรานจะเปลี่ยนตามสิ่งที่เขาจดบันทึกลงในไดอารี่นี้หรือไม่

หากได้ผล นี่อาจกลายเป็นวิธีหนึ่งในการควบคุมความรู้สึกที่เกิดจากการตั้งค่าของระบบเกม

หืม?

ความรู้สึกนี้…

ซูอี้เดินออกจากห้องน้ำ แต่กลับรู้สึกว่ามีสายตาเฝ้าจับจ้องอยู่ที่เขา

เขามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นสิ่งผิดปกติใด ๆ

ความรู้สึกนี้มันแปลกนัก ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้น ในสมุดบันทึกเองก็มีบันทึกไว้ว่ารู้สึกเช่นนี้มาก่อน

สัญญาณเตือนอันตรายได้ปรากฏแล้ว!

ซูอี้เดินกลับมาหาซูอวี้หรานอย่างช้า ๆ

“ฉันหิวแล้วน๊า”ซูอวี้หรานออดอ้อน

เธอสวมเสื้อยืดสีขาวคลุมด้วยเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กระโปรงสั้นและถุงเท้าขาวยาวเหนือเข่า ยืนอยู่ตรงหน้าซูอี้ ดูน่ารักน่าเอ็นดู ใสซื่อบริสุทธิ์ และมีอารมณ์ละเมียดละไมตามแบบฉบับนักศึกษาศิลปะ

เธอ… ช่างงดงามยิ่งนัก…

ไม่ใช่แล้ว! ผิดปกติแน่นอน!

ซูอี้ระวังตัวถึงขีดสุด แม้แต่ตอนนี้เขาก็อยากจะหันหลังกลับแล้วเดินหนี ซูอวี้หรานในสายตาของเขาตอนนี้ยิ่งน่าหวาดกลัวกว่าผู้ใด

ฆาตกรยังไม่ทันถูกเปิดโปง สติของเขากลับใกล้จะจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกที่หลอกลวงนี้เสียแล้ว

แต่แม้จะรู้สึกแบบนั้นอย่างแรงกล้า ซูอี้ก็สัมผัสได้ว่าซูอวี้หรานเป็นบุคคลสำคัญ หากเขาจากไปโดยไม่ไตร่ตรอง จะต้องเกิดบางสิ่งที่ทำให้เขาเสียใจในภายหลังแน่นอน

ซูอี้จึงปล่อยให้ซูอวี้หรานคล้องแขนไปตามเรื่อง ทั้งสองพูดคุยหยอกเย้าแล้วเรียกรถไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นตามที่ซูอวี้หรานแนะนำ

เมื่อเข้าที่นั่งแล้ว ซูอวี้หรานก็หยิบเมนูมาสั่งอย่างคล่องแคล่ว

ส่วนซูอี้ แอบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา บันทึกข้อมูลบางอย่างลงในแอปโน้ต เพราะหากเขียนในสมุดต่อหน้าคนอื่นคงดูประหลาดเกินไป จึงใช้วิธีนี้เพื่อความสะดวกและปลอดภัยก่อนนำไปจดลงสมุดบันทึกในภายหลัง

มือถือสั่นเบา ๆ ซูอี้ได้รับอีเมลฉบับหนึ่ง

ไฟล์แนบชื่อว่า “การบ้าน”

มาแล้ว นี่คือข้อมูลจากแฮกเกอร์คนนั้น

ซูอี้รีบเปิดไฟล์ดาวน์โหลดอย่างกระตือรือร้น

ข้อมูลนักศึกษามหาวิทยาลัยเหอเฉิง เมื่อคลิกเข้าไปก็มีโฟลเดอร์ต่าง ๆ ปรากฏขึ้น

ตั้งแต่นักศึกษาชั้นปีหนึ่งถึงปีสี่ มีครบหมด แยกเป็นแต่ละคณะ แต่ละชั้นเรียน

ซูอี้คลิกไปยังห้องเรียนของตน มีทั้งหมดสี่สิบคน ข้อมูลบัตรนักศึกษา รูปถ่าย ชื่อ ชั้นปี ปรากฏชัดครบถ้วน

แม้จะเป็นเพียงข้อมูลพื้นฐาน แต่แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาในตอนนี้

มื้อนี้ ซูอี้กินไปก็อยากรีบออกจากร้านให้เร็วที่สุด

แต่ด้วยความพิเศษของซูอวี้หราน เขาจึงยังไม่สามารถหนีไปได้ในตอนนี้

หลังจากอิ่มท้องแล้ว ซูอวี้หรานก็เป็นฝ่ายจ่ายเงินเงียบ ๆ แล้วคล้องแขนซูอี้ไว้อีกครั้ง

“นายมีธุระจริงหรือ?”

“จริงสิ ฉันจะไปหางานพิเศษทำ”

“งานพิเศษ?”

“เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระทางบ้านน่ะ” ซูอี้หัวเราะกลบเกลื่อน ขณะนี้เขากำลังพยายามต้านทานความรู้สึกผูกพันที่มีต่อซูอวี้หราน มีเพียงความต้องการเดียวคือกลับบ้าน

“งั้นให้ฉันไปด้วยไหม?”

เธอคือแฟนสาวสวรรค์ประทานชัด ๆ... ซูอี้อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงและถอนหายใจ หากไม่รีบตัดใจล่ะก็ เขาคงไม่มีวันหลุดออกจากตรงนี้ได้แน่

“ไม่เป็นไร เธอกลับไปพักผ่อนเถอะ”

“ก็ได้... ถ้าอย่างนั้น นายยังพอจะไปส่งฉันกลับมหาวิทยาลัยได้ไหม?” ซูอวี้หรานกล่าวเสียงแผ่วเบาอย่างออดอ้อน

“แน่นอน ไปกันเถอะ ฉันก็ต้องกลับบ้านเหมือนกัน”

ซูอี้รีบพยักหน้าตอบรับทันที

ซูอวี้หรานที่เดิมทีแอบรู้สึกผิดหวังก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง

คราวนี้พวกเขาไม่ได้เรียกรถ เพราะอยู่ใกล้มหาวิยาลัยอยู่แล้ว จึงเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ จนกลับมาถึงมหาวิทยาลัยเหอเฉิง

“อากาศวันนี้ดีจริง ๆ เลย”ซูอวี้หรานเงยหน้ายิ้ม พลางกล่าวขณะเดินอยู่บนทางเดินในสวนของมหาวิทยาลัย

“อืม” ซูอี้ตอบรับ แต่ใจของเขากลับล่องลอยไปอยู่กับข้อมูลของฆาตกร

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ปรากฏในสายตาของซูอี้

เสื้อยืดสีม่วง กางเกงยีนส์สีดำ ใบหน้ายาว ดวงตาเรียวเล็ก!

ฆาตกร!

ซูอี้ไม่ได้เตรียมใจไว้เลย และเขาก็ได้เจอกับคนคนเดิมในที่เดิมอีกครั้ง

เพียงแต่วันนี้เสื้อผ้าที่ฆาตกรสวมใส่ กลับตรงกับที่เขาเคยบันทึกไว้ในสมุดไดอารี่ไม่มีผิด

แม้แต่เสื้อผ้ายังตรงกัน!

โอกาสสูงมาก เขาคนนั้นน่าจะเป็นฆาตกรจริง!

ซูอี้พยายามควบคุมสีหน้า ทำเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ และยังคงพูดคุยกับซูอวี้หรานไปเรื่อย ๆ

พยายามอย่างที่สุดที่จะไม่เผยพิรุธ

แต่แขนของเขากลับเริ่มแข็งเกร็งโดยไม่รู้ตัว

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” ทว่าซูอวี้หรานกลับจับความผิดปกตินี้ได้อย่างรวดเร็ว

บุรุษใบหน้ายาวเดินมาจากทางตรงข้าม มุ่งหน้าไปในทิศเดียวกันกับซูอี้และซูอวี้หราน และในจังหวะที่เขาเดินสวนผ่านซูอี้ไปนั้น ซูอวี้หรานก็ถามประโยคนั้นขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะ

“เฮ้อ เดินมาทั้งวันเริ่มเหนื่อยน่ะ”

ซูอี้รีบกลบเกลื่อน และสายตาของบุรุษใบหน้ายาวก็เหลือบมองมาพอดี

สบตากันเข้าอย่างจังโดยไร้เหตุผล

ชายผู้นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ สายตาเย็นเยียบจนจับใจ ซูอี้รีบเบนสายตาหลบไป

เมื่อเห็นว่าฆาตกรไม่ได้สนใจพวกเขามากนัก เขาก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

ทำทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขาก็จงใจเดินช้าลง

เขาอยากรู้ว่าฆาตกรจะไปที่ไหนกันแน่

“นายรู้จักเขาหรือ?” เมื่อชายใบหน้ายาวเดินลับตาไป ซูอวี้หรานก็เอียงคางงาม ๆ ถามด้วยความสงสัย

“หืม ไม่นะ ทำไมเธอถึงถามแบบนั้นล่ะ?” ซูอี้แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

“ฉันรู้สึกว่า ตั้งแต่เขาปรากฏตัว นายก็ดูแปลก ๆ ไป”

หญิงผู้น่ากลัว สังเกตการณ์เฉียบแหลมยิ่ง

“อยากฟังความจริงไหม?” ซูอี้ถาม

“แน่นอนอยู่แล้ว”ซูอวี้หรานขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อันที่จริงแขนข้างนี้เป็นเหน็บชา ฉันเกร็งเพราะเธอเกาะแน่น”

ซูอวี้หรานหน้าแดงจัด รีบปล่อยมือออกทันที แล้วหัวเราะเบา ๆ พลางตีแขนซูอี้อย่างเขินอาย

จากนั้นซูอี้ก็พาซูอวี้หรานกลับไปยังหอพัก ก่อนจะรีบตรงไปยังห้องสมุด

ใช่แล้ว เมื่อครู่นี้ ฆาตกรเดินเข้าไปในห้องสมุด

ด้วยปัญหาอาการหลงลืมที่กำลังรุนแรงขึ้น

เขาตัดสินใจเสี่ยงเดินตามเข้าไป หวังว่าต่อจากนี้จะสามารถติดตามฆาตกรกลับหอพักได้ ถ้าไม่อย่างนั้น ข้อมูลเหล่านั้นคงต้องค้นอีกนาน

และสิ่งที่เขาขาดที่สุดในตอนนี้ก็คือเวลา

ซูอี้หยิบสมุดบันทึกออกมาจดสิ่งที่คิดไว้ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องสมุด

ห้องสมุดกว้างขวาง มีทั้งห้องโถงใหญ่ให้ใช้ศึกษาค้นคว้า และห้องอ่านหนังสือเล็ก ๆ สำหรับนักศึกษาใช้ทำการบ้านและติวหนังสือ

ซูอี้เลือกเดินไปยังห้องอ่านหนังสือเล็ก ๆ ก่อน

ฆาตกรก็น่าจะชอบที่เงียบ ๆ มีคนน้อย ๆ สินะ

เขาเดินผ่านหน้าห้องอ่านหนังสือทีละห้อง แต่ก็ไม่พบร่องรอยของฆาตกร

จากนั้นจึงเปลี่ยนไปตรวจดูที่ห้องโถง ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา

หายไปไหนกัน?

ซูอี้เริ่มสับสน เดินวนเวียนตามตู้หนังสือในห้องสมุดอีกหลายรอบ

แต่สุดท้ายเขาก็ได้คำตอบ ชายคนนั้น... คงจะออกจากที่นี่ไปแล้ว

……………….