Chapter 170: ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ

พวกเขาไม่ได้พบหน้ากันเป็นเวลาสามปีแล้ว ในขณะที่พวกเขานั้นพบประสบการณ์ไวรัสระบาดอันน่าหวาดกลัว อย่างไรก็ตาม ตราบเท่าที่เจียงลู่ฉีเห็นหลี่ยู่ซิน เขาก็รู้สึกว่าเวลานั้นย้อนกลับไป

เจียงลู่ฉีระลึกถึงอดีตที่สวมชุดเดรสสบายๆพร้อมกับรอยยิ้มอันอ่อนโยนในช่วงมัธยมปลาย หลี่ยู่ซินก็นั่งอย่างเงียบๆพร้อมกับเผยให้เห็นใบหน้าของเธอด้านหน้าหนึ่ง พร้อมกับถือปากกาในมือของเธอ แล้วเธอก็มองออกไปนอกหน้าต่าง ในเวลานั้น พวกเขาก็พูดคุยกันด้วยคำถามที่ยากบางคำถาม เจียงลู่ฉีสามารถที่จะได้กลิ่นหอมจากเธอ บางครั้งผมของเธอก็แตะไปที่ใบหน้าหรือมือของเขาและทำให้รู้สึกสบายมาก

เจียงลู่ฉียิ้มและหลังจากนั้นก็พูด “ไม่ได้เจอกันนานแล้วนะ”

“มันเป็นเวลานานแล้วตั้งแต่ที่พวกเราได้เจอกัน ฉันไม่สามารถที่จะอธิบายความรู้สึกของการได้พบกันภายใต้สถานการณ์แบบนี้ได้เลย”หลี่ยู่ซินพูดพร้อมกับน้ำเสียงอันนุ่มนวล เธอนั้นอ่อนโยนมาก แต่เธอก็ค่อนข้างที่จะเว้นระยะห่างกับผู้คน เด็กผู้ชายมากมายนั้นไล่ตามเธอ แต่พวกเขานั้นก็ล้มเหลว

“เมื่อไหร่ที่นายมาถึงที่นี่?”หลี่ยู่ซินถาม

“ฉันพึ่งจะถึงวันนี้เอง”เจียงลู่ฉีตอบ

หลี่ยู่ซินนั้นเตรียมที่จะถามอย่างอื่น แต่เสียงอันดังก้องของใครบางคนก็ขัดขวางเธอ

“เฮ้ นี่มันหวังเฉี่ยนซีนี่?”ในเวลานั้นเอง ชายหนุ่มผู้แต่งตัวดูดีก็ลุกขึ้นยืน “นี่มันโชคชะตาชัดๆ ไม่ได้คาดคิดเลยว่าฉันจะสามารถเห็นเธอด้านนอกเกาะเชนไฮ่ได้ ทำไมเธอถึงมาที่นี่กันละ?”

“ซงเฟิง?”หวังเฉี่ยนซีเปิดเผยร่องรอยอันประหลาดใจ “แล้วนายละ?”

“ผมมาที่นี่เพื่อพบกับเพื่อน แต่เขายังมาไม่ถึงเลย บางอย่างจะต้องเกิดขึ้นกันแน่”ซงเฟิงพูด “แล้วเธอละ?”

“ฉันมาที่นี่เป็นเพื่อนกับหยู่ซินเพื่อพบเพื่อนเก่า”หวังเฉี่ยนซีชี้ไปที่พวกเขา

ตาของซงเฟิงนั้นสว่างวูบขึ้นและเขาก็รีบมองไปทางพวกเขา แล้วก็กระซิบ “นี่ก็คือหลี่ยู่ซินที่สวยงาม?”

“เหลวไหล’หวังเฉี่ยนซีนั้นจ้องไปที่เขา

ซงเฟิงนั้นอาศัยอยู่บนเกาะเชนไฮ่ด้วยเช่นกัน พ่อของเขานั้นเป็นสมาชิกของรัฐบาล ยิ่งไปกว่านั้นแล้ว ซงเฟิงก็เป็นพวกมีพลังเหนือธรรมชาติ

หวังเฉี่ยนซีนั้นก็รู้จักกับซงเฟิงนั้นเป็นเวลาสักพักหนึ่ง ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นพวกมีพลังเหนือธรรมชาติ เขาก็อ่อนแอและไม่กล้าที่จะออกไปต่อสู้กับซอมบี้หรือสัตว์ประหลาด เมื่อควบคู่กับท่าทางอันเหลวไหลของเขาแล้ว หวังเฉี่ยนซีก็พูดจาด้วยท่าทางไม่ดีใส่

“โอ้ เมื่อผมเห็นเธอนี่ดีกว่าฟังเกี่ยวกับเรื่องของเธอนับร้อยครั้ง ได้โปรดแนะนำผมกับเพื่อนของเธอด้วย”ซงเฟิงพูดตรงๆ

“หยู่ซิน”

หลี่ยู่ซินก็เห็นพวกเขา ดังนั้นเมื่อเห็นเขาใกล้เขามา เธอก็พยักหน้าให้ซงเฟิงและถาม “เฉี่ยนซี เขาคือใคร?”

หวังเฉี่ยนซีนั้นไม่มีโอกาสที่จะตอบคำถาม ซงเฟิงก็พูดแทน “คุณหยู่ซิน ยินดีที่ได้รู้จัก ชื่อของผมนั้นมีชื่อว่าซงเฟิง ผมอาศัยอยู่ในเกาะเชนไฮ่ พ่อของผมนั้นก็คือซงเหลียง เลขานุการของออฟฟิศเชนไฮ่ ในความเป็นจริงพ่อของผมนั้นสนิทสนมกับแม่และปู่ของเธอ ผมนั้นนับถือและชื่นชมศาสตราจารย์ซูมาก”

“สวัสดี”หลี่ยู่ซินพยักหน้า ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยได้ยินชื่อซงเหลียงมาก่อนก็ตาม อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ที่เขารู้จักแม่กับปู่ของเธอนั้นก็ควรมีมารยาทกับเขา

แม่ของหลี่ยู่ซินและปู่ของเธอนั้นเป็นศาสตราจารย์....ไม่แปลกเลยที่ครอบครัวของเธอสามารถที่จะอาศัยอยู่บนเกาะเชนไฮ่ได้ ส่วนซงเฟิงนั้นคิดว่าเขานั้นก็เพียงแค่มีพ่อที่มีความสามารถ

ซงเฟิงนั้นปลดปล่อยพลังงานการไหลเวียนที่อ่อนแอให้เห็น เขานั้นเป็นพวกมีพลังเหนือธรรมชาติด้วยเช่นกัน ถึงแม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะอ่อนแอ เขาก็ค่อนข้างดีในการสื่อสารและเขาก็มีแวดวงสังคมที่ใหญ่

“เจียงลู่ฉี นี่คือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน หวังเฉี่ยนซี และนี่คือซงเฟิง” หลี่ยู่ซินแนะนำ “นี่คือเพื่อนร่วมห้องของฉัน เจียงลู่ฉี ที่ช่วยฉันมากมายก่อนหน้านี้ และนี่ก็คือหลี่ฉิงฮุย

“สวัสดี ผมชื่อว่าซงเฟิง ยินดีที่ได้รู้จัก”

ซงเฟิงเชคแฮนด์กับเจียงลู่ฉีละสังเกตเขาอย่างลับๆ หลี่ยู่ซินนั้นไม่ค่อยชอบออกสังคม ดังนั้นเขาจึงไม่มีโอกาสที่จะคุยกับเธอเลยก่อนหน้านี้ ที่จริงแล้วซงเฟิงนั้นก็ไม่ได้คาดคิดว่าหลี่ยู่ซินนั้นออกจากที่พักเธอเพื่อมาเจอกับเจียงลู่ฉี เขารู้ว่าเจียงลู่ฉีนั้นเป็นเพียงแค่เด็กนักเรียนธรรมดาผ่านบทสนทนาของพวกเขา

ซงเฟิงรู้อย่างชัดเจนดีว่าทั้งเจียงลู่ฉีและหลี่ฉิงฮุยนั้นเป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไปโดยไม่มีความสามารถพิเศษใดๆ อย่างไรก็ตามในเชนไฮ่ คนธรรมดาบางคนก็ยอดเยี่ยมได้ เช่นครอบครัวของหลี่ยู่ซิน ที่จริงแล้ว ซงเฟิงนั้นจะกลายเป็นข้าราชการในอนาคต ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะสร้างแวดวงของตัวเอง

“พี่ชาย พี่ก็อาศัยอยู่ในเกาะเชนไฮ่ด้วยใช่ไหม? แล้วครอบครัวของพี่ละ? บางทีผมอาจจะรู้จักพวกเขา…”ซงเฟิงถามอย่างกระตือรือร้น

เจียงลู่ฉีส่ายหัว “ไม่ ฉันอาศัยในเขตแรก”

“เขาพึ่งจะถึงวันนี้ ทำให้เขานั้นยังหาที่พักยังไม่ลงตัว”หลี่ยู่ซินพูด เธอรู้เกี่ยวเรื่องราวของครอบครัวของเขาและรู้สึกผิดมา พวกเขานั้นได้แปลกไปด้วยเหตุผลนั้น แต่มันก็ยังถูกยกมาพูด....

“โอ้ ผมเข้าใจแล้ว”ซงเฟิงยิ้ม แต่การแสดงออกของเขานั้นต่างออกไป

ซงเฟิงรู้ว่ามีเพียงผู้รอดชีวิตเท่านั้นที่จำเป็นที่จะต้องจัดระเบียบ เขานั้นผิดหวังมาก แต่เขาก็ต้องการเป็นเพื่อนกับหลี่ยู่ซินพร้อมกับการได้รับผลประโยชน์โดยไม่ได้คาดคิด ปู่ของหลี่ยู่ซินนั้นเป็นศาสตราจารย์ที่สำคัญในเกาะเชนไฮ่

โชคร้ายที่ ศาสตราจารย์เพียงไม่กี่คนนั้นต้องการที่จะพูดคุยกับคนแบบเขา ดังนั้นเขาจึงต้องเริ่มจากลูกหลานของพวกเขา ซงยิ้ม และก็ดึงเก้าอี้ออกมาและนั่งลง “นี่มันการพบกันที่หาได้ยาก คุณหยู่ซินและเพื่อนของคุณ วันนี้ผมต้องการที่จะเลี้ยงคุณเอง!”

“อะไรนะ? แล้วฉันละ?”หวังเฉี่ยนซีพูดอย่างโกรธๆ

“แน่นอน เจ้าหญิงเฉี่ยนซีของผม มันเป็นเกียรติมาก”ซงเฟิงยืนขึ้นอย่างสง่างามและดึงเก้าอี้ให้เธอ

“ผมต้องการที่จะสั่งบลูเมาน์เทนห้าแก้ว!”ซงเฟิงพูด

ในร้านกาแฟ ห้าถ้วยของบลูเมาน์เทนนั้นหมายถึงอาหารสองปอนด์....หลี่ฉิงฮุยพูดไม่ออก! เขานั้นต้องการที่จะเอาอาหารกลับมาแลกกับเขาเพื่อกาแฟแก้วนี้

ซงเฟินนั้นค่อนข้างดีในเรื่องการสังเกต และพบการแสดงออกของหลี่ฉิงฮุยอย่างง่าย ดังนั้นเขาจึงแสดงให้เห็นท่าทางอันพึงพอใจ

มันเป็นเรื่องยากมากสำหรับที่จะทำให้หลี่ยู่ซินพึงพอใจ แต่มันค่อนข้างง่ายสำหรับเพื่อนของเธอ อย่างไรก็ตาม เขาพบว่าเจียงลู่ฉียังคงใจเย็นอยู่ ทำไมกัน? ซงเฟิงนั้นไม่พึงพอใจกับการแสดงออกของเจียงลู่ฉี

“พี่เจียง พี่ต้องการทำอะไรในเชนไฮ่?”ซงเฟิงถามขึ้นมาอย่างฉับพลัน