Chapter 168: มนุษย์มือถือ

พวกเขากำลังไปไหนกันอยู่? เจียงลู่ฉีกำลังคิดเกี่ยวกับเขาอย่างดำมืด

“โอ้ นายเคยเจอเพื่อนเก่าคนอื่นในเขตแรกของเกาะเชนไฮ่ไหม?”เจียงลู่ฉี่คิดเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงถามขึ้น ตามปกติแล้วเขาต้องการที่จะให้เฉินเต๋านั้นช่วยเขาในการหาข้อมูลเกี่ยวกับหลี่ยู่ซิน อย่างไรก็ตามมันจะเป็นเรื่องที่สะดวกกว่ามากถ้าเพื่อนร่วมห้องของเขารู้

“แน่นอน! เจียงเบยนั้นไม่ไกลจากเกาะเชนไฮ่ พวกเรานั้นก็ยังมีการพูดคุยกันระหว่างนักเรียนอยู่”หลี่ฉิงฮุยพูด

“โอ้? จริงสิ? นายเคยเห็นหลี่ยู่ซินไหม?”เจียงลู่ฉีถาม

“หลี่ยู่ซิน? แน่นอน!”หลี่ฉิงฮุยพูด

เจียงลู่ฉีพยักหน้าอย่างตื่นเต้น มันเป็นข่าวดีมากจริงๆ! หลังจากวันโลกาวินาศ ความน่าจะเป็นที่จะติดเชื้อและโอกาสที่ติดนั้นสูง เจียงลู่ฉีนั้นพึงพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก

“มีอะไรเหรอ? นายต้องการที่จะเห็นเธออย่างงั้นเหรอ?”หลี่ฉิงฮุยมองเขาตั้งแต่หัวลงพื้นหละเขาก็ยกนิ้วโป้งให้เจียงลู่ฉีอย่างฉับพลัน “โอ้ ฉันเข้าใจแล้ว นายตกหลุมรักเธออย่างลับๆ นั่นเป็นเรื่องจริงสินะ!”

“อะไรนะ?.....”เจียงลู่ฉีไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด

“เมื่อพวกเราอยู่ในโรงเรียนมัธยม นักเรียนพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องกันอย่างลับๆ แต่ฉันไม่เชื่อมัน... นายกล้าที่จะรักดาวโรงเรียนได้ยังไงกัน…?”หลี่ฉิงฮุยพูด

“ไร้สาระหน่า! มันเป็นแค่ข่าวลือ ฉันแค่ต้องการเห็นหลี่ยู่ซิน เนื่องจากเธอช่วยฉันก่อนวันโลกาวินาศเท่านั้น”

“มันไม่สำคัญอะไรหรอก เธอทั้งสวยและเกือบทุกคนก็ชอบเธอ ฉันก็ยังปลาบปลื้มเธอ แต่ฉันไม่กล้าที่จะมีความคิดแบบนั้นเลย ถึงแม้ว่าฉันจะเป็นกบ ฉันก็ไม่ต้องการที่จะกินฝูงเนื้ออยู่ดี (เปรียบเปรยกับคำว่าไม่กินของสูงครับ)”หลี่ฉิงฮุยพูด

เจียงลู่ฉีพูดไม่ออกและส่ายหัว

“ตามปกติแล้ว ฉันต้องการที่จะพานายไปหาสถานที่ทำงาน แต่ฉันเปลี่ยนความคิดแล้ว ฉันจะพานายไปหาหลี่ยู่ซินก่อน”หลี่ฉิงฮุยส่ายหัว เนื่องจากเขาก็ไม่สามารถที่จะเข้าใจเจียงลู่ฉีได้เลย

“รอฉันสักครู่หนึ่ง ฉันจะติดต่อเธอผ่านรหัสการสื่อสาร ดังนั้นฉันจะเรียกเธอได้”หลี่ฉิงฮุยพูดอีกครั้ง

[อะไรนะ? เรียกเธอ?]เจียงลู่ฉีรู้สึกมึนงงเมื่อเขาคิดเกี่ยวกับมือถือนั้นไร้ประโยชน์ไปแล้วหลังจากวันโลกาวินาศ

เจียงลู่ฉีก็พกมือถือมาด้วย แต่มือถือของเขานั้นสามารถที่จะดูแผนที่และฟังเพลงได้ แล้วสำหรับมือถือดาวเทียมละ? พวกเขาเดินกันต่อไปอีกครู่หนึ่ง พวกเขาก็ไปถึงร้านเล็กๆ “พวกเราถึงที่นี่แล้ว”เจียงลู่ฉีมองไปและก็ประหลาดใจอีกครั้ง “ฮัวเซีย เทเลคอม!”

“ร้านนี้นั้นให้บริการสื่อสารอย่างงั้นเหรอ??”เจียงลู่ฉีถามอย่างไม่น่าเชื่อ

ถึงแม้ว่าก่อนที่เขาจะมายังเมือง เจียงลู่ฉีก็รู้ว่ามันมีสิ่งความอำนวยความสะดวกด้านในที่เสร็จแล้ว แต่เขาก็ยอมรับความจริงไม่ได้

“ฮ่าๆ ใช่นี่คือสิ่งจำเป็นของมนุษย์”หลี่ฉิงฮุยพูดอย่างมีความสุข “ไม่ต้องกังวลไป! หัวหน้าของพวกเราก็คือเพื่อนพวกเราเอง”เจียงลู่ฉีไม่เข้าใจคำพูดของเขาและหลังจากนั้นเขาก็ตามเข้าไปในห้องนั้น

มันมีสองเคาน์เตอร์ด้านในและก็มีแผนที่แขวนไว้อยู่กำแพง ด้านข้างกำแพงนั้นก็มีราคาระยะยาวเขียนไว้อยู่

[แล้วเกี่ยวกับมือถือละ?] เจียงลู่ฉีมองไม่เห็นมือถือเลย ในเวลานั้นเอง ชายหัวโล้นด้านหลังเคาน์เตอร์ก็พูด “เฒ่าฮวง ท่านกำลังอะไรอยู่? พวกเรามีแขก!”

“เหี้... นายทำฉันกลัว”ชายหัวโล้นวางหนังสือพิมพ์ลงและพูด ตระกูลหลี่ สวัสดี มีอะไรให้พวกเราช่วยงั้นเหรอ?”

“ฉันต้องการที่จะโทร เลขรหัสคือ 7981”หลี่ฉิงฮุยพูด

“รอชั่วครู่หนึ่ง!”ชายหัวโล้นก็หยิบหนังสือหนาออกมาในทันทีและนิ้วหนาๆก็เริ่มที่จะค้นหาและเลื่อนหาหลังจากหน้าแล้วหน้าอีก ในไม่ช้าเขาหยุดอ่านที่หน้าหนึ่ง “ฉันพบมันแล้ว ท่านจะต้องการส่งข้อความอะไร?”

หลี่ฉิงฮุยหยิบปากกาออกมาและเขียนข้อความบางอย่างลงกระดาษและพูด “นี่คือสิ่งที่จำเป็นที่จะต้องพูดคุยกัน”

ชายหัวล้านกวาดตามองมันและพูด “ราคาของเกาะเชนไฮ่นั่นสูง ตั้งแต่ที่นายเป็นคนปกติละก็ ฉันจะให้ลดราคา สาม!”

“อะไร?”

“ราคาเพื่อนๆหน่า! เอาง่ายๆ!”

หลี่ฉิงฮุยสามารถที่จะทำได้เพียงหยิบกล่องบุหรี่ออกมา พร้อมกับซองบุหรี่อันหัวแก้วหัวแหวนของเขา แต่..

“เร็วเข้า!”หลี่ฉิงฮุยวก็ส่งบุหรี่สามมวนให้แก่ชายหัวโล้น

“ไม่มีปัญหา! นายสามารถรอที่นี่และรอได้”ชายหัวล้านก็พูดเสร็จและเขาก็เรียกชายหนุ่มให้ส่งโน้ตมาและ เขาก็ออกไป

“นี่คือฮัวเซียเทเลคอมที่สามารถหาใครสักคนส่งข้อความได้อย่างงั้นเหรอ?”เจียงลู่ฉีถาม

“ใช่ นายพูดถูกแล้ว นี่ถูกเรียกว่า ‘มนุษย์มือถือ’ พวกเขานั้นรายชื่อที่อยู่มาจากรหัสการสื่อสาร ตราบเท่าที่นายส่งรหัสสื่อสารให้ พวกเขาก็สามารถที่จะส่งข้อความให้ได้”หลี่ฉิงฮุยพูด

“….”เจียงลู่ฉีส่ายหัว แต่ในความเป็นจริงเขาก็ไม่สามารถที่จะคิดทางอื่นสำหรับคนธรรมดาที่จะสื่อสารกับคนอื่นได้ วิธีนั้นช่วยผู้คนได้ อย่างไรก็ตามราคาของมันนั้นสูง ปกติแล้วคนส่วนมากนั้นสู้กับราคานี้ไม่ไหว

“ตามปกติแล้ว คนธรรมดานั้นไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในเกาะเชนไฮ่ พวกคนงานนั้นที่มีธุรกิจสื่อสารนั้นเป็นข้อยกเว้น ดังนั้นพวกเขาจึงได้รับอนุญาตให้เข้าไป ดังนั้นพวกเขาจึงได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้วย ดังนั้น...”หลี่ฉิงฮุยอธิบายและหลังจากนั้นก็สังเกตว่าเจียงลู่ฉีจ้องมาที่เขาด้วยการแสดงออกที่แตกต่างออกไป “พวกเราจะได้รับข้อมูลในไม่ช้า นายรู้สึกไงบ้าง? ตื่นเต้นไหม? ฉันนับถือคนแบบนาย”

หลี่ฉิงฮุยนั้นเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ดังนั้นเขาก็เป็นคนธรรมดาในเขตแรกของเกาะเชนไฮ่ หลังจากที่พบกับเจียงลู่ฉีและคิดว่าเขานั้นอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่กว่าเขาแล้ว หลี่ฉิงฮุยก็รู้สึกสงสารกับเพื่อนเขา “พูดตรงๆ ฉันได้รับรหัสสื่อสารของหลี่ยู่ซินตอนพบปะกัน เธออาศัยอยู่ในเกาะเชนไฮ่...พวกเราอาศัยอยู่สิ่งแวดล้อมที่แตกต่างกันและพวกเราก็อยู่กันในคนละระดับ”หลี่ยู่ซินพูดในขณะที่จ้องไปยังเจียงลู่ฉี

แม้ว่าเขาจะช่วยเจียงลู่ฉี เขาก็ไม่ต้องการที่จะให้เขานั้นหวังสูง มิฉะนั้นละก็เจียงลู่ฉีก็จะเสียใจในภายหลัง

….

การอาศัยอยู่ในคฤหาสน์บนภูเขานั้นมีเพียงแค่คนรวยหรือคนชั้นสูง สำหรับคนเหล่านั้นแล้วเขาก็จะอาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนต์ระดับสูงที่มีแต่คนที่มีความสามารถพิเศษมากมายหรือใครบางที่เกี่ยวข้องกับการวิจัยวิทยาศาสตร์และอย่างอื่น หนึ่งบ้านอพาร์ทเมนต์ระดับสู. ด้านหลังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ก็มีเด็กสาวนั่งอยู่บนโซฟาและกำลังอ่านหนังสืออยู่อย่างเงียบๆ เธอดูเหมือนจะอายุ สิบเก้าหรือยี่สิบปีแล้วสวมชุดเดรสสีขาวธรรมดาๆและมีผ้าเช็ดตัวพันไหล่ของเธออยู่

เด็กสาวที่อ่านหนังสือคนหนึ่ง แต่เด็กสาวอีกอีกคนก็มาหาเธอพร้อมกับถ้วยชา “หยู่ซิน ฉันเบื่อแล้ว!”

หลี่ยู่ซินก็คาดผมไว้บนหูและพูด “เธอสามารถที่จะอ่านหนังสือเล่มอื่นๆได้”เธอคนนั้นก็คือหลี่ยู่ซิน ที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของเจียงลู่ฉี และเด็กสาวอีกคนก็คือเพื่อนรักของเธอ หวังเฉี่ยนซี ที่พ่อแม่ของพวกเธอนั้นเป็นเพื่อนรวมงานกัน

“แต่หนังสือของครอบครัวเธอนั้นมันเกี่ยวข้องกับพวกความเชี่ยวชาญพวกนั้น หลังจากเปิดมันขึ้นมาหนึ่งหน้า ฉันก็รู้สึกมึนแล้ว แล้วก็พวกเราไม่สามารถที่จะดูทีวีได้หลังจากภัยพิบัตินั่น หยู่ซิน เธอสามารถที่จะหยุดอ่านและไปดินเนอร์กับฉันในคืนนี้ได้ไหม? สามีของฉันมีเพื่อนหลายคนเลย และพวกเขาต้องการที่จะพบกับเธอ”หวังเฉี่ยนซีนั้นพูดอย่างตื่นเต้น

“ฉันจะทำมันทีหลัง”หลี่ยู่ซินส่ายหัวและพูด “เฉี่ยนซี เธอเล่นมากกว่าเมื่อก่อนซะอีก แล้วการพัฒนาความสามารถของเธอละ? พวกเราไม่ใช่ทหารที่ทำสงคราม พวกเราควรเรียนรู้ให้มากขึ้นว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“พี่สาวหยู่ซิน…”หวังเฉี่ยนซีรู้สึกปวดหัวเมื่อหลี่ยู่ซินตำหนิ ดังนั้นเธอจึงพุ่งและไปกอดแขนหลี่ยู่ซิน เธอรู้สึกดีใจเมื่อพวกเธอนั้นตัวติดกัน “ร่างกายของพี่ทั้งขาวทั้งนุ่ม! ไม่ ฉันอิจฉามันจังเลย! พี่สาวหยู่ซิน พี่กำลังจะตาย”

“อย่ารบกวนฉัน...”หลี่ยู่ซินรีบหลบ หลังจากนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ดังนั้นหลี่ยู่ซินจึงมีโอกาสที่จะยืนขึ้น

“ช่วยฉันเปิดประตูหน่อยและฉันจะไปอาบน้ำ”เธอพูด ในอพาร์ทเมนต์ระดับสูงนี้ พวกเธอไม่จำเป็นที่จะต้องกังวลเกี่ยวกับอันตรายที่จะเกิดขึ้นจากคนธรรมดาเนื่องจากพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้า

หวังเฉี่ยนซีหน้ามุ่ยและเปิดอะไร “มีอะไร?”

เมื่อเห็นหวังเฉี่ยนซี ชายผู้นี้นั้นรับผิดชอบที่ส่งข้อความนั้นช็อคกับความสวยของเธอ “สวัสดี ฉันทำงานในฮัวเซียเทเลคอมและฉันต้องการที่จะหาหลี่ยู่ซิน”เขาพูดเร็วๆ

“นายสามารถที่จะบอกฉันได้ ฉันเป็นเพื่อนรักของเธอ”

“เพื่อนรวมห้องของเธอนั้นมาที่เขตแรกของเกาะเชนไฮ่ เขามีชื่อว่าเจียงลู่ฉี”ชายคนนี้พูด

“เจียงลู่ฉี?” ทันใดนั้นเอง หลี่ยู่ซินก็มาถึงเมื่อฟังชื่อของเขาแล้ว หลี่ยู่ซินวิ่งมาที่ประตู

เมื่อเด็กหนุ่มจากเทเลคอมนั้นเห็นหลี่ยู่ซิน ตาของเขาก็ส่องประกาย สองสาวข้างหน้าเขานั้นสวยเหมือนกับนางฟ้า

หวังเฉี่ยนซีสังเกตเห็นการแสดงออกของหลี่ยู่ซิน ดังนั้นเธอก็รีบถามอย่างสงสัย “เขาคือใครกัน? ทำไมเธอถึงวิ่งมาละ?”

“เพื่อนรวมห้อง….เขายังมีชีวิตอยู่ โดยไม่ได้คาดคิดเขาก็มาถึงเมืองแล้ว”หลี่ยู่ซินดีใจมาก เธอรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก หลังจากวันโลกาวินาศแล้วความรู้สึกแบบนี้นั้นเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้