Chapter 153: นิวเคลียสกลายพันธุ์ระดับ 2

ความมืดก็เริ่มที่จะเข้าใกล้แล้ว จางไฮ่และซุนคุนนั้นก็พยายามร่วมกันในการตัดเนื้อของงูเหลือมกลายพันธุ์

“พี่เจียง!”จางไฮ่นั้นก็ตะโกนขึ้นออกมาและหลังจากนั้นก็วิ่งและยื่นนิวเคลียสกลายพันธุ์ที่แววับและโปร่งแสงให้แก่เจียงลู่ฉี แน่นอนว่ามันก็คือนิวเคลียสกลายพันธุ์ระดับสอง!

เจียงลู่ฉีตื่นเต้นมากหลังจากที่ฟังข่าวที่น่าตื่นเต้นอันใหม่ เขานั้นถือคิวเคลียสกลายพันธุ์แล้วก็รู้สึกถึงความอุ่นและความเปียกแฉะของมัน นิวเคลียสกลายพันธุ์ระดับสองนั้นมีขนาดเดียวกันกับลูกปิงปอง ด้วยการกวาดสายตาครั้งแรก มันมีสีแดง อย่างไรก็ตาม ถ้ามันอยู่ภายใต้แสงละก็มันจะส่องแสงสว่างออกมาซึ่งเต็มไปด้วยเส้นสีแดง เผยให้เห็นเส้นรัศมีสีแดง ซึ่งมันแตกต่างอย่างชัดเจนกับนิวเคลียสกลายพันธุ์ระดับหนึ่ง

“ฉันต้องการนิวเคลียสนี้ ส่วนเนื้อกลายพันธุ์นั้นพวกนายสามารถเอาไปได้คนละหนึ่งร้อยกิโลกรัม และที่เหลือนั้นให้กับจู้อิง”งูเหลือมกลายพันธุ์นั้นเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่โต ถึงแม้ว่าจะตัดหนังมันออกมาแล้ว มันก็ยังคงเหลืออยู่อีกหนึ่งตัน ซึ่งมันสามารถพิจารณาได้ว่ามันเป็นจำนวนมาก ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อกลายพันธุ์ระดับสองนั้นดียิ่งกว่าเนื้อกลายพันธุ์ระดับหนึ่งอีก งูเหลือมกลายพันธุ์นั้นใหญ่โต แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันก็เป็นแค่งูตัวหนึ่ง การต่อสู้กับงูเหลือมกลายพันธุ์นั้นมันก็ยากเหมือนกันกับการปีนป่ายขึ้นสู่สวรรค์

ในการต่อสู้นั้น หยิงเป็นคนขับรถหลัก เจียงลู่ฉีและเจียงจู้อิงเป็นกองกำลังหลัก ตามปกติแล้ว เจียงลู่ฉีคิดว่าเขานั้นติดหนี้ของน้องสาวเขาในช่วงเวลาที่ต่อสู้กันอยู่ เขานั้นยึดครองสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดไว้ให้ตัวเอง ตามธรรมชาติแล้ว เนื้อกลายพันธุ์จำนวนมากที่สุดควรที่จะให้จู้อิง ส่วนจางไฮ่และซุนคุน พวกเขานั้นไม่ได้ลงแรงในการต่อสู้เลยแต่พวกเขานั้นผ่าเนื้อกลายพันธุ์อย่างมีประสิทธิภาพ ด้วยเหตุนี้นี่เองพวกเขาจึงได้เนื้อกลายพันธุ์บางส่วนด้วย

ถึงแม้ว่าจางไฮ่และซุนคุนจะรู้ว่ามันไม่ค่อยที่จะดีกับตัวพวกเขาซักเท่าไหร่ แต่พวกเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายิ่งทำงานหนักกว่าแต่ก่อน งูเหลือมกลายพันธุ์นั้นตัวใหญ่มาก ดังนั้นกลิ่นเลือดของมันจึงกระจายไปทั่วถนน พวกเขาจะต้องทำให้เร็วกว่าเดิม มิฉะนั้นละก็มันจะดึงดูดซอมบี้มากและมากขึ้นไปอีก

“ขอบคุณค่ะ พี่ชาย”เจียงจู้อิงพูดอย่างซุกซน ปกติแล้ว เธอนั้นไม่รู้สึกแตกต่างเลยกับการจัดการเมื่อตะกิ้นี้ เนื่องจากว่าเธอนั้นต้องการที่จะแชร์ทั้งความสุขและความเศร้ากันกับพี่ชายที่รักของเธอ

เจียงลู่ฉีนั้นเก็บนิวเคลียสกลายพันธุ์ระดับสองอย่างระมัดระวัง ตามจริงแล้ว เขาอยู่ในอารมณ์ที่ดีมากและเขากำลังคิดอยู่ว่าจะใช้มันยังไงดี

ในเวลานั้นเอง เฉินเต๋าก็เดินกลับมาหาพวกเขาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าตาของพวกเขายังคงแดงอยู่ การแสดงออกของพวกเขาก็กลับมาเป็นปกติ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในความเศร้า ทหารก็จะควบคุมอารมณ์ของพวกเขาอยู่เสมอๆ

“เพื่อนรัก นามสกุลของท่านชื่อเจียงใช่ไหม? ดังนั้นฉันจะเรียกนายว่าน้องเจียงละกัน” เฉินเต๋าพูด เขาเห็นว่าจางไฮ่นั้นยื่นนิวเคลียสกลายพันธุ์ระดับสองให้แก่เจียง,ฉี

“มันกลายเป็นว่ามันเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับสอง!”เฉินพูด

“กัปตันเฉิน คุณเคยเจอนิวเคลียสกลายพันธุ์มาก่อนหน้านี้อย่างงั้นเหรอ?”เจียงลู่ฉีถามด้วยความประหลาดใจ

“ใช่ฉันเคยเห็นมันครั้งหนึ่งในเขตของเกาะเชนไฮ่”เฉินเต๋าพูด “แต่มันค่อนข้างหายาก ถ้าน้องเจียงต้องการที่จะขายมัน น้องสามารถที่จะไปยังเขตแรกของเกาะเชนไฮ่ ราคาของมันจะไม่ทำให้น้องผิดหวังเลย”เฉินเต๋าเปิดเผยให้เห็นถึงร่องรอยแห่งความอิจฉา

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นทหารก็ตาม ถ้าพวกเขานั้นได้รับทรัพยากรเพิ่มเติมในขณะที่ทำภารกิจด้านนอกหรือฆ่าสัตว์ป่ากลายพันธุ์ละก็ พวกเขาก็สามารถที่จะเก็บเกี่ยวพวกมันทั้งหมดไว้กันกับตัวเองได้ แต่สิ่งเหล่านี้ที่ได้รับจากการต่อสู้นั้นสามารถที่จะพิจารณาได้ว่ามันคือ ความมั่งคั่งที่ไม่ดีสำหรับพวกเขา เฉินเต๋าก็เป็นพวกมีพลังเหนือธรรมชาติ ดังนั้นเขาจำเป็นจะต้องใช้เนื้อกลายพันธุ์ในการวิวัฒนาการเช่นกัน

“ฉันจะคิดกับมันอย่างระมัดระวัง”เจียงลู่ฉีตอบ เขานั้นไม่ใช่ผู้รอดชีวิตธรรมดาทั่วไป และเขารักนิวเคลียสกลายพันธุ์อย่างกับเป็นลูกรักของเขา ด้วยเหตุนี้นี่เองเขาก็เพียงแค่ยิ้มและหลังจากนั้นเขาก็ถามขึ้นอย่างประหลาดใจ “ทำไมมันมีชื่อบนเกาะเชนไฮ่ละ? ทำไมพี่ถึงบอกว่ามันมีเขตหนึ่งในเกาะเชนไฮ่?”

“พื้นที่ในเกาะเชนไฮ่นั้นมีจำกัด ซึ่งมันมีสิ่งก่อสร้างมากมายอยู่ข้างใน เพราะฉะนั้น มันจึงมีพื้นที่ปลอดภัยแห่งใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นกับพื้นที่ติดกันเพื่อที่จะรองรับผู้รอดชีวิตจำนวนมาก ในตอนนี้ เนื่องจากว่าผู้รอดชีวิตบางส่วนนั้นมาถึง พวกเราก็ตั้งใจที่จะสร้างแหล่งซื้อขาย เพื่อที่จะเกิดการแลกเปลี่ยนระหว่างผู้รอดชีวิต ผมรู้เกี่ยวกับเมืองดาวเทียมในจินหลิง แต่ให้พูดความจริงแล้ว ประเภทของอาวุธและทรัพยากรที่น้องสามารถหาได้ในเขตแรกของชานไฮ่นั้นไม่สามารถที่จะเปรียบเทียบกันได้เลย”เฉินเต๋าพูด

อย่างไรก็ตามหลังจากฟังคำพูดพวกนั้น เฉินเต๋าก็สังเกตเห็นเจียงลู่ฉีฝืนยิ้มขึ้น เฉินเต๋าก็รู้สึกอายเช่นกัน ตามจริงแล้ว พื้นที่นั้นเป็นพื้นที่จำกัดเนื่องจากว่าสถานที่อาศัยอยู่ของเกาะที่ป้องกันนั้นเป็นพื้นที่สำหรับเหล่าคนชั้นยอด

“น้องเจียง ให้พี่พูดตรงๆกับน้องเลยนะว่า ตอนนี้พวกเรามีเพียงแค่สามคน ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้สำหรับพวกเราที่จะคุ้มกันศาสตราจารย์จางและหลานสาวของเขาไปยังเกาะเชนไฮ่ ด้วยเหตุนี้นี่เอง พี่จึงอยากที่จะชวนน้อง ช่วยคุ้มกันกับพวกเรา จากที่นี่ไปยังเกาะเชนไฮ๋ พวกเรามีระยะทางที่จะต้องไปอีกยาวไกล แต่พวกเราจะให้รางวัลแก่น้องบางส่วน น้องต้องการที่จะทำมันไหม?”เฉินเต๋าพูดด้วยความกลัวในขณะที่สั่นไปด้วย

ทีมของเจียงลู่ฉีนั้นแข็งแกร่ง ดังนั้นมันเป็นเรื่องธรรมชาติถ้าพวกเขานั้นไม่มีความสนใจเกี่ยวกับเกาะนั่น โดยเฉพาะสำหรับผู้รอดชีวิตบางส่วนแล้ว ถ้าพวกเขาสร้างกองกำลังของตัวเองแล้ว พวกเขาก็สูญเสียความสนใจกับเกาที่ปลอดภัยเช่นนี้ เพราะอย่างงี้นี่เอง เฉินเต๋าจึงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อที่จะดึงดูดความสนใจของเจียงลู่ฉี แต่เขาก็ไม่มีความมั่นใจเพียงพอ

[เกาะเชนไฮ่....] เจียงลู่ฉีคิดเกี่ยวกับการวิจัยของคริสตัลวิวัฒนาการและหลี่ยู่ซิน ถ้ามันมีโอกาสที่จะไปที่นั่น เจียงลู่ฉีก็จะไป อย่างไรก็ตาม เขายังมีสิ่งสำคัญอีกหนึ่งเรื่องที่จะต้องทำ แต่เขานั้นก็สนใจด้วยความกล้าหาญของเหล่าทหารพวกนี้

“รางวัลคืออะไร?”เจียงลู่ฉีถาม เขานั้นสนใจเกี่ยวกับเกาะเชนไฮ่ แต่มันคงจะดีกว่าสำหรับเขาที่จะได้รับรางวัลที่มากขึ้น รางวัลพวกนั้นถูกเสนอขึ้นมาโดยกองทัพ ไม่ใช่โดยเฉินเต๋า ดังนั้นเจียงลู่ฉีรูสึกว่ามันยุติธรรมดี

“อาวุธ น้องสามารถเลือกอะไรก็ได้ที่น้องต้องการเลย”เฉินเต๋าพูด “ไม่ต้องจริงจังไป พวกเราจำเป็นที่จะต้องให้น้องช่วยเท่านั้น สำหรับสิ่งอื่นนั้นจะถูกแก้ไขโดยพวกเราเอง”

ผู้รอดชีวิตทั้งหมดนั้นจำเป็นจะต้องใช้อาวุธ ดังนั้นเฉินเต๋าจึงให้รายละเอียดเกี่ยวกับข้อมูล อย่างไรก็ตามเจียงลู่ฉีโบกมือและพูด “ฉันไม่จำเป็นต้องใช้อะไรพวกนี้ มีสิ่งเดียวที่ฉันต้องการก็คือนิวเคลียสกลายพันธุ์” เจียงลู่ฉีนั้นรักนิวเคลียสกลายพันธุ์ทั้งหมด ซึ่งมันมีประโยชน์เป็นอย่างมากกับเขา

เฉินเต๋ามึนงงไปชั่วขณะแต่ก็ไม่ได้ถามเหตุผล หลังจากนั้นเขาก็พูด “กองทัพไม่ได้ขายนิวเคลียสกลายพันธุ์เนื่องจากว่าพวกมันนั้นหายาก..... แต่ถ้าสามก้อนละ? ถ้าน้องช่วยพวกเรา พวกเราจะให้นิวเคลียสกลายพันธุ์สามก้อน”

[สามก้อน...] เจียงลู่ฉีรู้สึกยินดีกับจำนวนนั้น เขาต้องการที่จะช่วยพวกเขาและส่งหลันซิหยู่ไปที่เกาะเชนไฮ่ ในเวลาเดียวกันเขาก็ต้องการที่จะรู้สถานการณ์ของกองทัพเกี่ยวกับการวิจัยคริสตัลวิวัฒนาการในเกาะเชนไฮ่

“ได้ พวกเราจะช่วยพี่เอง แต่ก่อนอื่นเลย ฉันจะต้องทำงานอีกอย่างหนึ่งให้เสร็จก่อน”

“อีกอย่างหนึ่ง? โอเค มันไม่มีปัญหา พวกเราจะติดตามน้องไป แต่ที่ไหนกันที่น้องอยากจะไป?”

“เมืองท่าจินหลิง”

เฉินเต๋ารู้สึกมึนงงแต่ก็ไม่ได้ถาม

“พวกเราจะออกไปทันทีที่พวกเราเสร็จสิ้นทุกอย่างที่นี่” เจียงลู่ฉีพูดและหลังจากนั้นก็กลับไปที่รถมินิบัส

เฉินเต๋ารู้สึกดีใจมากที่เจียงลู่ฉีจะช่วยเหลือพวกเขา