Chapter 148: อันตรายที่มองไม่เห็น

ในช่วงวันแรกๆของวันโลกาวินาศ ประสิทธิภาพการต่อสู้ของทีมทหารนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่ากลุ่มของผู้รอดชีวิตทั่วไปอยู่แล้ว ดังนั้นสถานการณ์ในปัจจุบันนี้มันน่าแปลกประหลาดมาก

หลังจากที่หยุดรถลงและฆ่าฝูงซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาหา เจียงลู่ฉีก็สังเกตทหารที่มีท่าทางระมัดระวังตัวสูงมาก ในกลุ่มของฝูงซอมบี้นั้นมันเหมือนกับมีอันตรายที่หลบซ่อนอยู่ พวกเขาหยุดอยู่ในระยะนั้นและทหารก็สังเกตเห็นพวกเขาจากการเหลือบตามอง

หนึ่งในทหารพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “ผมไม่ได้คาดคิดเลยนะว่ามันจะมีผู้รอดชีวิตอยู่แถวนี้! ทำไมพวกเราไม่ขอความช่วยเหลือจากพวกเขากันละครับ?”

กัปตันของกลุ่มทหารเหล่านี้นั้นคือชายที่อยู่ในวัยสามสิบปี ซึ่งดูเด็กมากพร้อมกันกับผิวที่ดำ ผมและมือของเขานั้นเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ กัปตันมองไปที่ทีมของเจียงลู่ฉี เขาก็รู้ถึงรูปแบบของทีมนี้ได้เพียงแค่ครั้งเดียว รถSUVและ รถที่ถูกปรับแต่งมานั้นคือรถที่สามารถหาได้ทั่วไป แต่รถมินิบัสนั้นแปลกประหลาดออกไปและเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมพวกเขาจึงใช้มัน

เขาคิดว่ามันคงมีคลังสินค้าอยู่ใกล้ๆนี้ ในรถFreezerนั้น กัปตันเชื่อว่ามันจะต้องมีพวกมีพลังเหนือธรรมชาติอย่างต่ำสองคนในทีม ปกติแล้ว ทีมหนึ่งก็จะมีปืนหนึ่งหรือสองกระบอกอยู่แล้ว

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับฝูงสัตว์ประหลาดเหล่านี้แล้ว พวกเขาก็เป็นแค่ข้าวโพดเล็กๆในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่! พวกเขานั้นถูกปิดกั้นอยู่ตรงนั้นและยืนหยัดอยู่ตรงนี้มาเป็นระยะเวลานานและจากเดิมที่มีคนอยู่ยี่สิบคนก็มีเพียงไม่กี่คนที่จากไป ดังนั้นถ้าพวกเขาเข้าร่วมละก็ พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้

เมื่อเห็นว่าพวกเขานั้นหยุดห่างออกไป มันสามารถที่จะประเมินได้ว่าพวกเขานั้นหวาดกลัวการเจอหน้ากับฝูงซอมบี้เหล่านี้ นั่นมันหมายความว่า ถ้าพวกเขานั้นเสนอที่จะให้ทรัพยากรเป็นการแลกเปลี่ยนในการช่วยเหลือแล้ว ทีมนั้นก็จะไม่ตอบกลับมายังพวกเขาอยู่ดี

อย่างไรก็ตาม.... กัปตันก็หันกลับไปมองด้านหลังและมองเข้าไปด้านในรถ

ด้านในของรถนั้น มีชายแก่ในชุดลำลองนั่นอยู่ ถึงแม้ว่าชายผู้สูงวัยคนนี้จะมีอายุที่มากแล้วพร้อมกันกับผมหงอกบนหัว เขาก็ยังดูแข็งแรง แม้กระทั่งในสภาพแวดล้อมแบบนี้แล้ว แผ่นหลังของเขาก็ยังคงตั้งตรง เขายังคงดูใจเย็นในช่วงเวลาแห่งความเป็นและความตายแบบนี้

ด้านข้างของเขาก็คือเด็กผู้หญิงที่มีอายุประมาณสิบห้าหรือสิบหกปี ซึ่งเธอนั้นมีท่าทางที่ดูดื้อรั้น แต่เธอก็จับไปที่เสื้อของตัวเองแน่นเมื่อเสียงลั่นปืนนั้นดังขึ้น มันเป็นเรื่องที่เด่นชัดว่าเธอนั้นกำลังหวาดกลัวอยู่ เธอนั้นก็เป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เห็นทหารนับสิบคนโดนจับตัวไป เธอนั้นหวาดกลัวอย่างมากเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

อย่างไรก็ตาม เธอและปู่ของเธอนั้นก็จะตายตามทหารเหล่านี้ในเวลาอีกไม่ช้า ถ้ามันเป็นแบบนั้นละก็ เธอก็เหมือนฆ่าตัวตาย! ถึงแม้ว่าชายผู้สูงวัยนั้นจะไม่หวาดกลัวแก่ความตาย เขาก็มองไปที่เด็กสาวเป็นครั้งคราวพร้อมกันกับร่องรอยอันเจ็บปวดที่ปรากฏขึ้นชั่วพริบตาบนตาของเขา หลานสาวที่น่าสงสารของเขา....

“ถ้าพวกเขาสามารถที่จะฝ่าฝูงซอมบี้มาที่นี่ได้ บางทีพวกเราสามารถที่จะไว้วางใจให้ศาสตราจารย์จางไปกับคนพวกนี้ได้ มันคงเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับพวกเขาที่จะหนีไป แต่พวกเขาไม่สามารถที่จะผ่านฝูงซากศพไปได้.... มันก็ไม่มีความหวังอยู่ดี”กัปตันส่ายหัว

เขามองไปที่เจียงลู่ฉีอีกครั้งและพูด “พวกเราสามารถที่จะพึ่งได้แค่ตัวเราเอง เมื่อสัตว์ประหลาดนั้นออกมาละก็ ฉันจะสู้กับมันและนายจะต้องช่วยฉัน ฉันจะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะถ่วงเวลามัน ดังนั้นนายจะต้องใช้โอกาสนั้นเพื่อที่จะฝ่าทะลวงฝูงซอมบี้ให้ได้”กัปตันพูดและเปิดเผยให้เห็นตรงเอวเขา ซึ่งมันเต็มไปด้วยระเบิด กัปตันนั้นผูกสลักไว้กับมันเข้าด้วยกัน และใบหน้าของเขานั้นปรากฏให้เห็นถึงร่องรอยของความมุ่งมั่น

“กัปตัน!” ทหารบางคนนั้นก็อุทานขึ้น

“กัปตัน ท่าน....”

“ไม่จำเป็นจะต้องพูดแล้ว ฉันเป็นพวกมีพลังเหนือธรรมชาติที่แข็งแกร่งที่สุด และมีเพียงแค่ฉันที่จะมีโอกาสทำมันได้สำเร็จ แม้ว้าสัตว์ประหลาดนั่นต้องการที่จะกินฉัน ฉันก็จะระเบิดตัวเองในปากของมัน ฉันจะให้มันรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะกลืนกินฉันลงไป!”กัปตันพูด

ในเวลาเดียวกัน ซอมบี้บางตัวก็เริ่มที่จะสั่นไปมา พวกมันนั้นคล่องแคล่วมาก ถ้าทางเข้าของช่องขนส่งนี้มันไม่แคบและรถที่เชื่อมเหล็กหลายชั้นนั้นไม่แข็งแกร่งเพียงพอละก็ พวกมันก็จะพุ่งตรงๆไปยังพวกเขานานแล้ว

มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้สำหรับพวกมันที่จะโซเซ พวกมันนั้นโซเซนั้นเกิดขึ้นมาจากสัตว์ประหลาดนั้น มันกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่! ตาของกัปตันก็หลี่ลงในทันที! “เตรียมพร้อมได้แล้ว!” ทหารพวกนั้นไม่ได้พูดอะไรเลยแต่พวกเขานั้นกำลังกระวนกระวายอยู่

สัตว์ประหลาดนี้นั้นใช้ซอมบี้เป็นที่กำบังอยู่ หลายๆครั้งที่มันก็ปรากฏตัวขึ้นมาเหมือนกับเป็นผี และลากพวกเขาลงไปกินทีละคน! เหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมดนั้นทำให้ทหารที่เห็นฉากนี้นั้นหวาดกลัว

เจียงลู่ฉีมองเข้าไปในกลุ่มของซอมบี้ทันที ทำไมคนพวกนี้นั้นเหมือนกับหวาดกลัวอะไรบางอย่างอยู่ละ? เจียงลู่ฉีก็มองเห็นเงาดำบางอย่างปรากฏขึ้นท่ามกลางพวกเขา!

“อ๊า?”เพียงแค่หลังจากนั้นเสียงกรีดร้องก็ดังออกมาจากรถบรรทุกของทหาร! เจียงลู่ฉีเห็นเงาบางอย่างที่ควงสว่านออกมาอย่างรวดเร็วออกมาจากฝูงซากศพ มันทั้งหนาอย่างกับถังน้ำ และมันก็ยาวมากกว่าหกเมตรและเร็วเทียบเท่ากับสายฟ้า มันแทงเข้าไปที่ทหารคนหนึ่งที่ทนทานและลากเขาลงมาโดยที่ทหารนั้นไม่มีแรงต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

หลังจากนั้นทหารเหล่านั้นก็พึ่งจะตามเรื่องที่เกิดขึ้นทัน! พวกเขานั้นได้รับการฝึกฝนมาดีแต่ถ้าพวกเขาไม่สามารถที่จะทำตามได้อย่างรวดเร็วละก็ พวกเขาจะต่อสู้ได้ยังไงกันละ? ทหารที่ถูกลากลงไปกรีดร้องอย่างดังมากในทันทีและกำลังดิ้นรนอย่างหมดท่าอยู่กลางอากาศ

“อ๊า!”ทหารที่เหลือก็ลั่นไกปืนอย่างรวดเร็ว แต่ความเร็วของเงานั่นมันเร็วเกินไป! ทหารที่ถูกลากไปนั้นหายไปในทะเลของซากศพแล้ว

“ช่วยฉันด้วย! คุ้มกันฉันด้วย! ฉันจะไปสู้กับไอ้สัตว์ประหลาดนั่น!”กัปตันตะโกนขึ้น

.....

เงานั้นเร็วเกินไป ดังนั้นเจียงจู้อิงและที่เหลือนั้นเห็นได้ไม่ชัดว่ามันคืออะไร แต่เจียงลู่ฉีเห็นมัน! มันเป็นงูเหลือมกลายพันธุ์ที่มีเกล็ดที่หนา และมันยาวมากกว่าสิบเมตรซะอีก! ซึ่งร่างกายของมันนั้นยังคงมีความเร็วที่สุดยอดมากอีกด้วย!

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาวก็ส่งความแข็งแกร่งของงูเหลือมมาให้ มันเป็นงูเหลือมกลายพันธุ์ระดับหนึ่ง 1+ ที่อยู่ในขั้นการวิวัฒนาการ

หลังจากที่ฟัง และมันอยู่ในระดับ 1+ เจียงลู่ฉีก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เนื่องจากว่าเขานั้นไม่เคยเจอสัตว์ป่ากลายพันธุ์ระดับสองเลย แต่เมื่อเขาฟังว่ามันอยู่ในขั้นการวิวัฒนาการ เขาก็กลายเป็นดีใจมากแทน!