Chapter 145: ตั้งค่ายีนเหลววิวัฒนาการ

เมื่อมองผ่านเข้าไปในคำอธิบาย เจียงลู่ฉีก็เข้าใจ สิ่งที่เรียกว่าการวิวัฒนาการทางเลือดนั้นแตกต่างไปจากสิ่งที่เขาเห็นในหนัง ตามจริงแล้ว มันหมายความว่าเป็นเพียงระบบการไหลเวียนทางเลือดที่แข็งแกร่งขึ้น ดังนั้นเซลล์เลือดก็จะมีความสามารถที่แข็งแกร่งขึ้นในการแบกออกซิเจน สารอาหารและพลังงานได้ดีขึ้น ถ้าระบบไหลเวียนเลือดแข็งแกร่งขึ้น หลังจากนั้นการย่อยอาหารก็จะพัฒนาขึ้น ด้วยเหตุนี้นี่เอง เขาหรือเธอก็สามารถที่จะกินเนื้อกลายพันธุ์ได้มากขึ้นและเก็บเกี่ยวพลังงานสำหรับการวิวัฒนาการได้มากขึ้น มันค่อนข้างมีประโยชน์ในยะยะยาว

“ถ้าฉันเลือกที่จะวิวัฒนาการเลือด ฉันจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่การกินต่อวันนั้นจะเพิ่มขึ้นไปอีก! มันไม่มีปัญหาหรอก.. ฉันยังคงมีเมล็ดพันธุ์แห่งดวงดาว...”เจียงลู่ฉีและพึงพอใจกับตัวเอง เขานั้นวิเคราะห์ข้อดีและข้อเสียทั้งหมดของการวิวัฒนาการเลือด

แน่นอนสิ่งพวกนี้นั้นควรที่จะพิจารณาให้ลึกลงไปหลังจากการได้รับนิวเคลียสกลายพันธุ์ระดับสอง แต่ในตอนนี้เขานั้นมีเพียงนิวเคลียสกลายพันธุ์ระดับหนึ่ง ซึ่งมันน่าอัปยศมาก

“ให้ฉันคิดก่อนนะ ฉันต้องกำหนดค่าของหลอดยีนเหลววิวัฒนาการอีก...”เจียงลู่ฉียังคงพูดคนเดียวโดยไม่มีใครฟัง หลังจากที่เขาวางนิวเคลียสกลายพันธุ์ก้อนสุดท้ายในห้องปฏิบัติการทางชีวภาพแล้ว เขาก็ฝันถึงปฏิกิริยาความเร็วของเขานั้นรวดเร็วกว่าคนปกติถึงสามเท่า

“กระบวนการของการตั้งค่ายีนเหลวนั้นต้องใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง” ในชั่วพริบตา พลังงานกลายพันธุ์และนิวเคลียสกลายพันธุ์ที่เขาได้รับมันมาจากตลาดมืดนั้นก็ถูกใช้ไปหมดแล้วโดยเจียงลู่ฉี ในความเป็นจริงแล้ว เจียงลู่ฉียังคงเก็บไว้หนึ่งส่วนเพื่อการเปลี่ยนรูปร่างของรถขุดเหมือง

เจียงลู่ฉีเก็บทรัพยากรไป95%ไปจากตลาดมืด คนอื่นนั้นเพียงแค่ต้องการเนื้อกลายพันธุ์บางส่วน ถึงแม้ว่าเจียงลู่ฉีนั้นเป็นกองกำลังหลัก เจียงจู้อิงก็ยังคงแสดงหน้าที่สำคัญอย่างมาก สำหรับพี่ชายของเธอนั้น เจียงลู่ฉีนั้นต้องมั่นใจว่าเจียงจู้อิงนั้นมีการเติบโตที่ดี

“เราต้องรออีกหลายวัน! เรามีเนื้อกลายพันธุ์สำหรับเจียงจู้อิงกินนั้นเพียงพอ แต่เธอนั้นก็ไม่สามารถที่จะกินมันมากขนาดนั้นเพียงแค่ตัวของเธอคนเดียว สิ่งที่เธอต้องการจริงๆก็คือคริสตัลวิวัฒนาการจากกองกำลังทหาร แต่มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าที่พวกเราไม่รู้ว่าจะสามารถหาซื้อได้จากที่ไหนในตอนนี้ อย่างไรก็ตาม ถ้ารถMCVสามารถที่จะสร้างคริสตัลพลังงานได้มันก็จะยอดเยี่ยมมาก!...” เจียงลู่ฉีพึมพำ เจียงจู้อิงนั้นมากับเขาตลอดเวลาโดยไม่มีบ่นเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นเจียงลู่ฉีรู้สึกว่าเขาควรที่จะทำอะไรบางอย่างกับน้องสาวสุดที่รัก

นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เจียงลู่ฉีจะต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เขาสามารถที่จะช่วยเจียงจู้อิงได้ถ้าความแข็งแกร่งของเขานั้นเพียงพอ เขานั้นต้องการที่จะปกป้องเธอ!

“พี่ชาย พี่กำลังจะซ่อมรถมินิบัสอย่างงั้นหรอ?”เจียงจู้อิงวางไอแพดลงและยืดแขนของเธออย่างขี้เกียจๆ ซุนคุน จางไฮ่ แม้กระทั่งหลันซิหยู่นั้นก็ถูกส่งลงจากรถ

เมื่อเจียงจู้อิงยืดมือ เธอก็เผยให้เห็นถึงรอบเอวขาวๆที่สวยงาม

“ใช่ พี่กำลังจะซ่อมมัน”

เจียงจู้อิงยิ้ม เขานั้นต้องการที่จะให้เจียงจู้อิงนั้นแบ่งปันพลังงานไฟฟ้า สำหรับอาหารและเนื้อกลายพันธุ์ในคลังสินค้านั้น เจียงลู่ฉีก็ดูดซึมมันพวกมันตรงๆ เนื่องจากเขาเชื่อในตัวน้องสาวของเขา

ตั้งแต่ที่เขาพูดว่าความสามารถพิเศษของเขานั้นเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนรูปร่างของเครื่องจักรกลแล้ว เจียงจู้อิงก็สามารถที่จะยอมรับสิ่งที่ไร้เหตุผลได้ เธอรู้ว่าพี่ชายของเธอน่าจะมีความลับที่เก็บไว้อยู่ แต่มันก็ไม่เป็นปัญหาอะไรเลย ตราบเท่าที่พี่ชายของเธอนั้นแข็งแกร่ง

เจียงจู้อิงวิ่งลงอย่างดีไปที่แบตเตอรี่ และหลังจากนั้นเธอก็ชาร์จมัน ตามจริงแล้วมันสามารถที่จะพิจารณาได้ว่ามันเป็นประเภทหนึ่งของการฝึกฝนเธอ ถึงแม้ว่าผลลัพธ์ที่ช่วยเหลือนั้นจะไม่ช่วยมากเท่าไหร่ สิบนาทีต่อมา พื้นที่เก็บของสิบลูกบาศก์เมตรใหม่นั้นก็ถูกเติมเต็มไปด้วยอาหารและเนื้อกลายพันธุ์ หลังจากนั้นรถMCVก็ได้รับการซ่อมแซม และการตั้งค่ายีนเหลวของการวิวัฒนาการนั้นก็สำเร็จเสร็จสิ้น

สนามรบก็ได้ถูกทำความสะอาดแล้ว อาวุธและปืนที่กระจัดกระจายก็ถูกรวบรวมไว้ทั้งหมดโดยซุนคุนและจางไฮ่ พวกเขานั้นเอาโล่กันกระสุนบางส่วนกลับมาด้วย ในวันโลกาวินาศนั้นไม่มีใครสนใจที่จะใช้มันมาก่อนหน้านี้ แต่พวกเขานั้นก็ยังคงสามารถที่จะขายมันได้ในราคาต่ำๆ

ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเตรียมพร้อมแล้ว ถ้าพวกเขาจะจากไป! ในเวลาพลบค่ำ รถมินิบัส รถFreezer รถ SUV นั้นก็ขับรถออกมาจากตลาดมืด หลังจากขับไปยี่สิบหรือสามสิบกิโลเมตรมันก็มืดสนิทเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นพวกเขาก็จอดกลางป่าเพื่อที่จะพักผ่อน

พวกเขานั้นก็ทำซุปร้อนควบคู่กับบาบีคิวเนื้อกลายพันธุ์ ผักแห้งและข้าวผัด มันเป็นมื้ออาหารที่ยอดเยี่ยมโดยเฉพาะอย่างยิ่งในคืนที่หนาวเหน็บเช่นนี้ ตามจริงแล้วอาหารมื้อค่ำนี้นั้นเป็นสิ่งที่น่าเชิดชูมากและเป็นเกียรติยศกับพวกเขา ถ้าพวกเขาสามารถที่จะอาบน้ำร้อนได้ละก็ มันก็จะสมบูรณ์แบบ!

อย่างไรก็ตาม สำหรับการอาบน้ำนั้นมีเพียงแค่เจียงลู่ฉีและเจียงจู้อิงเท่านั้นที่สามารถอาบได้ สำหรับซุนคุนและจางไฮ่นั้นแทบจะลืมไปหมดแล้วกับประโยค ‘ฉันจะไปอาบน้ำนะ’

หลังจากวันโลกาวินาศนั้น การอาบน้ำนั้นเป็นการฟุ่มเฟือยที่หรูหรามากเกินไปสำหรับพวกเขา แต่ในตอนนี้มันมีแม่น้ำอยู่ด้านข้างถนน ดังนั้นพวกเขาก็กระโดดลงไปในนั้นและสนุกกับการอาบน้ำเย็นของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม สำหรับหลันซิหยู่นั้น เมื่อเธอเห็นเจียงจู้อิงออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับผมที่เปียกแล้ว เธอก็บ่นกับตัวเองว่าเธอนั้นไม่เคยเลยว่าเธอนั้นจะสามารถมีโอกาสได้อาบน้ำอีกหลังจากวันโลกาวินาศ มันเป็นแค่เนื้อเรื่องจาก 1001 ค่ำคืนแห่งอาราเบียนสำหรับหลันซิหยู่

อย่างไรก็ตามเธอนั้นก็ไม่สามารถที่จะอาบได้ เนื่องจากว่ามันไม่ใช่ห้องน้ำของเธอ แต่เธอก็จำเป็นต้องอาบน้ำอย่างรวดเร็ว ดังนั้นเธอลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่งแต่ก็ถามขึ้นด้วยใบหน้าอันแดงๆของเธอ “พี่เจียง เอ่อ.... ฉันสามารถที่จะ...ใช้ห้องน้ำของพี่ได้ไหม?”

เธอมองไปที่เจียงลู่ฉีด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เธอนั้นกังวลอย่างมากว่าจะโดนปฏิเสธ ดังนั้นเธอจึงจับไปที่กระโปรงของเธออย่างเบาๆ

“โอ้ ไม่มีปัญหา”เจียงลู่ฉีพูดอย่างสบายๆ หลันซิหยู่นั้นรู้สึกขอบคุณมากและเธอก็เข้าไปในห้องน้ำ เธอปิดประตูอย่างระมัดระวังแล้วก็ถอดเสื้อผ้าของเธอออก เธอก็เปิดฝักบัวและน้ำร้อนก็ออกมา

หลันซิหยู่นั้นค้นพบกับความสุขที่หายไปอันยาวนานแล้ว ในหลายๆกรณีนั้นความสุขมันก็เป็นแค่เรื่องธรรมดาทั่วไป ก่อนวันโลกาวินาศ ผู้คนส่วนมากนั้นมักมากในกามแต่พวกเขาก็ไม่ตระหนักถึงความสุข บางคนนั้นนั้นก็ล้มเหลวในการที่จะหาว่าความสุขนั้นหมายถึงอะไร แต่หลังจากวันโลกาวินาศแล้ว นี่มันเป็นครั้งแรกของหลันซิหยู่ที่รู้สึกถึงความสุขที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ