บทที่ 11 - สังหารหมาป่าอสูรกระดูกแหลมในดาบเดียว จ่านคงตะลึงงัน!
บทที่ 11 - สังหารหมาป่าอสูรกระดูกแหลมในดาบเดียว จ่านคงตะลึงงัน!
บทที่ 11 - สังหารหมาป่าอสูรกระดูกแหลมในดาบเดียว จ่านคงตะลึงงัน!
“ตอนนี้ยังกล้าลงไปอีกไหม?”
จ่านคงมองหลี่ซิงเจ๋อด้วยแววตาหยอกล้อ นักเรียนมัธยมปลายธรรมดาแค่เห็นอสูรระดับทาสก็ถึงกับฉี่ราดแล้ว
นี่คือหมาป่าอสูรกระดูกแหลมระดับขุนพล แม้แต่นักล่าที่ช่ำชองมาเจอก็ยังต้องขวัญหนีดีฝ่อ!
“เร็วเข้าสิ อย่ามัวเสียเวลา!”
หลี่ซิงเจ๋อหยิบอาวุธแปรธาตุ “ความริษยา” ออกมา วิชาดาบอุจิวะนั้นเน้นการลอบสังหาร จึงไม่เหมาะกับการใช้ดาบ แต่ดาบถังกลับเหมาะสมอย่างยิ่ง!
เมื่อมีวิชากายาพริบตาอยู่ เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถต่อกรกับหมาป่าอสูรกระดูกแหลมได้
เมื่อมีถั่วเซียนอยู่ แม้จะได้รับบาดเจ็บก็ไม่เป็นไร
การต่อสู้จริงคือมาตรฐานเดียวในการทดสอบความแข็งแกร่ง!
จ่านคงมองหลี่ซิงเจ๋อด้วยความสงสัย แล้วถามว่า: “เจ้าพกดาบเล่มนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมข้าไม่ทันสังเกต?”
แม้ว่าในตลาดจะมีแหวนมิติขาย แต่นั่นเป็นสิ่งที่นักเรียนคนหนึ่งจะซื้อได้หรือ?
อีกทั้งดาบเล่มนี้ดูแล้วก็ไม่ใช่ของธรรมดา แม้จะไม่ใช่อุปกรณ์เวทสังหารอสูร แต่ด้วยฝีมือการสร้างและคุณภาพของมัน ต่อให้บอกว่าเป็นอุปกรณ์เวทสังหารอสูรชั้นยอดก็ไม่เกินจริง!
“นั่นสำคัญด้วยหรือ?” หลี่ซิงเจ๋อถามกลับ
“ได้มาจากไหน?” จ่านคงถามต่อ
“มีนักพรตเฒ่าท่านหนึ่งเห็นว่าข้ามีโครงกระดูกที่พิสดาร บอกว่าภารกิจอันยิ่งใหญ่ในการกอบกู้โลกใบนี้ต้องมอบให้ข้า”
“จากนั้นก็ขายดาบเล่มนี้ให้ข้าในราคามหาศาลถึงห้าสิบหยวน”
“อะไรนะ?” จ่านคงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก เจ้าคิดว่านี่เป็นนิยายรึไง!
ราคามหาศาลห้าสิบหยวน?
ด้วยคุณภาพขนาดนี้ อย่าว่าแต่ห้าแสนเลย ต่อให้ห้าล้านก็ยังมีคนแย่งกันซื้อ!
แต่!
นอกจากคำอธิบายที่ “ดูเหมือนจะ” เกินจริงนี้แล้ว จ่านคงก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าหลี่ซิงเจ๋อไปได้ดาบดีๆ แบบนี้มาได้อย่างไร
หรือว่านักพรตคนนั้นจะเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ เห็นว่าหลี่ซิงเจ๋อมีพรสวรรค์ดี จึงรับเขาเป็นศิษย์?
ช่างเถอะ ในเมื่อเจ้าหมอนี่พูดจาเหลวไหล ถามไปก็คงไม่ได้ข้อมูลอะไร
ปีกวายุขยับเบาๆ ทั้งสองจึงค่อยๆ ร่อนลงจากกลางอากาศ
หมาป่าอสูรกระดูกแหลมบนพื้นดินในฐานะอสูรระดับขุนพล มีการรับรู้ต่อสภาพแวดล้อมรอบข้างที่เฉียบแหลมเป็นพิเศษ เสียงลมจากการสั่นของปีกวายุทำให้มันตื่นตัวในทันที
หลังจากที่จ่านคงวางหลี่ซิงเจ๋อลงบนพื้นแล้ว เขาก็บินขึ้นไปกลางอากาศอีกครั้ง โดยไม่สนใจหมาป่าอสูรที่พุ่งเข้ามาเลยแม้แต่น้อย
“ข้าอยากจะเห็นจริงๆ ว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะไม่กลัวเลยสักนิดจริงหรือ!”
จ่านคงควบคุมระดับความสูงในการบินให้อยู่ในระยะที่กำหนด เพื่อหลีกเลี่ยงการรับรู้ของหมาป่าอสูรกระดูกแหลม และสามารถช่วยหลี่ซิงเจ๋อที่อยู่ด้านล่างได้ทันท่วงที
เมื่อมองดูหมาป่าอสูรขนาดมหึมาที่พุ่งเข้ามา ดวงตาของหลี่ซิงเจ๋อก็สั่นไหวเล็กน้อย นี่มันต่างจากอสูรตัวเล็กๆ ในเมืองที่เคยเจอลิบลับ!
แรงกระแทกอันมหาศาลทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดไปเล็กน้อย แต่ด้วยไพ่ตายอันทรงพลังในมือ หลี่ซิงเจ๋อก็ยังคงสร้างวงโคจรดาราสีขาวนวลได้อย่างสมบูรณ์
จากนั้น สิงโตมังกรเพลิงที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟก็พุ่งออกมาจากวงแสงสีขาว พุ่งเข้าปะทะกับหมาป่าอสูรกระดูกแหลมโดยตรง
ขนาดตัวของสิงโตมังกรเพลิงทองคำเล็กกว่าหมาป่าอสูรกระดูกแหลมอยู่หนึ่งรอบ แต่ถ้าพูดถึงความน่าเกรงขามและบารมีแล้ว มันไม่ได้ด้อยกว่าหมาป่าอสูรกระดูกแหลมเลยแม้แต่น้อย แถมยังเหนือกว่าด้วยซ้ำ
“ให้ตายสิ สายเลือดของสัตว์อัญเชิญตัวนี้ต้องใกล้เคียงกับระดับจักรพรรดิแล้วแน่ๆ แค่ช่วงวัยเยาว์ก็เกือบจะถึงระดับขุนพลแล้ว ถ้าถึงช่วงโตเต็มวัย จะไม่กลายเป็นระดับผู้บัญชาการเลยรึ!”
สายตาของจ่านคงเฉียบคมกว่าอาจารย์ในโรงเรียนมัธยมเทียนหลานมาก เขามองออกในทันทีว่าสายเลือดของสิงโตมังกรตัวนี้น่ากลัวเพียงใด!
เหนือกว่าช่วงโตเต็มวัยยังมีช่วงสูงสุด นั่นหมายความว่าสิงโตมังกรตัวนี้มีโอกาสที่จะทะลวงสู่ระดับจักรพรรดิได้ และยังเป็นการทะลวงโดยไม่มีตัวช่วยอย่างวิญญาณอสูรหรือกระดูกอสูร!
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่าสัตว์อัญเชิญสามารถทำพันธสัญญากับอสูรที่มีสายเลือดสูงส่งเช่นนี้ได้ อสูรที่มีสายเลือดสูงส่งมักจะดูถูกมนุษย์ แล้วจะยอมจำนนต่อมนุษย์ได้อย่างไร?
ช่างเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจริงๆ!
อนาคตของเจ้าหนุ่มคนนี้ บางทีอาจจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้อย่างแท้จริง!
“ปัง!!”
อสูรทั้งสองปะทะกัน สิงโตมังกรเพลิงทองคำอาศัยความได้เปรียบทางสายเลือด พลังของมันกลับใกล้เคียงกับหมาป่าอสูรกระดูกแหลมระดับขุนพล!
ยังไม่จบเพียงเท่านี้ เปลวไฟบนหัวของสิงโตมังกรเพลิงทองคำพลันลุกโชนขึ้นมาราวกับมีชีวิต
เปลวไฟเหล่านี้สาดใส่หัวของหมาป่าอสูรกระดูกแหลมโดยตรง ขนที่หนาและยาวของมันถูกเผาจนหมดเกลี้ยงในไม่ช้า จากนั้นก็เป็นผิวหนังที่หนา
“ให้ตายสิ เจ้าทองน้อยดุขนาดนี้เลยเหรอ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ซิงเจ๋อได้สัมผัสถึงความแข็งแกร่งของสิงโตมังกรเพลิงทองคำอย่างแท้จริง มันสุดยอดไปเลย!
การต่อสู้ข้ามระดับนี่แหละ ถึงจะเรียกว่าของจริง!
หมาป่าอสูรกระดูกแหลมก็ไม่ใช่หมูในอวย หลังจากที่เข้าใจวิธีการโจมตีของสิงโตมังกรเพลิงทองคำแล้ว มันกลับถอยห่างออกมาแล้วเลือกที่จะสู้แบบกองโจร
หมาป่าอสูรกระดูกแหลมมีความคล่องแคล่วกว่าสิงโตมังกรเพลิงทองคำ อาศัยความเร็วที่น่าทึ่งของมัน ในไม่ช้าก็ทิ้งรอยแผลไว้บนก้นและข้างลำตัวของสิงโตมังกรเพลิงทองคำหลายแห่ง...
“ความเร็วของหมาป่าอสูรกระดูกแหลมเหนือกว่าเจ้าทองน้อย การที่จะทำให้ขามันพิการข้างหนึ่งคงเป็นไปได้ยาก”
เมื่อเห็นว่าสิงโตมังกรเพลิงทองคำเริ่มเสียเปรียบ หลี่ซิงเจ๋อก็ตัดสินใจลงมือทันที!
“เจ้าหมอนี่คงไม่ได้คิดจะไปสู้กับหมาป่าอสูรกระดูกแหลมระดับขุนพลหรอกนะ?”
เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของหลี่ซิงเจ๋อ จ่านคงก็ขมวดคิ้วทันที
นี่ไม่ใช่แมวหรือหมาที่ไหน แต่มันคืออสูรระดับขุนพลของจริง!
จอมเวทอัญเชิญจะไปสู้ประชิดตัวกับหมาป่าอสูรกระดูกแหลม นี่มันบ้าไปแล้วรึเปล่า?
ที่สำคัญที่สุดคือ การต่อสู้นั้นเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา จ่านคงเองก็ไม่สามารถช่วยหลี่ซิงเจ๋อออกจากปากหมาป่าได้ในพริบตา
ในขณะที่จ่านคงกำลังจะห้ามหลี่ซิงเจ๋อ ทันใดนั้น หลี่ซิงเจ๋อก็หายไปจากที่เดิม!
นี่ นี่ นี่!!!
ม่านตาของจ่านคงหดเล็กลง เขาไม่ทันได้ตั้งตัวเลย นี่มันวิชาอะไรกันแน่
ก่อนหน้านี้ที่สถานีพักแรม หลี่ซิงเจ๋อก็เคยแสดงให้เห็นครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเขายังไม่ได้ใส่ใจ
“หรือว่าเจ้าหมอนี่จริงๆ แล้วยังมีเวทมิติ และฝึกฝนจนถึงระดับสูงแล้ว?”
จ่านคงเพิ่งจะมีความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็รีบดับมันทิ้งไปทันที นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร
จอมเวทระดับสูงอายุสิบเจ็ดปี นอกจากฉินอวี่เอ๋อร์แล้ว ไม่มีใครทำได้!!
ไม่สิ หรือว่าจะเป็นผู้ประสบภัยพิบัติเวทมิติ?
ม่านตาของจ่านคงหดเล็กลง ในหัวของเขาได้สร้างเรื่องราวที่สมบูรณ์ขึ้นมาแล้ว
ทำไมหลี่ซิงเจ๋อถึงสามารถทำพันธสัญญากับสัตว์อัญเชิญที่มีสายเลือดสูงส่งขนาดนี้ได้ ก็เพราะเขาเป็นจอมเวทระดับสูง!
พรสวรรค์อันแข็งแกร่งได้พิชิตสัตว์อัญเชิญตัวนี้!
ในขณะที่เขากำลังมโนอยู่ หลี่ซิงเจ๋อก็ยกดาบฟันลงบนสันหลังของหมาป่าอสูรกระดูกแหลมแล้ว วิชากายาพริบตาทำให้เขามีทุนในการต่อสู้ระยะประชิดกับอสูร!
เมื่อมีหลี่ซิงเจ๋อเข้าร่วม สิงโตมังกรเพลิงทองคำก็ลุกโชนด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้ ทั้งคนและสัตว์ร่วมแรงร่วมใจกันต่อสู้จนหมาป่าอสูรกระดูกแหลมล่าถอยไปเรื่อยๆ
ดาบสุดท้ายฟาดลง หัวหมาป่าก็หลุดจากบ่า!
“ฆ่าหมาป่าอสูรกระดูกแหลมได้จริงๆ”
จ่านคงมองหลี่ซิงเจ๋อ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ไม่คิดว่าจะได้เจอกับผู้ประสบภัยพิบัติอีกคน
เมื่อนึกถึงร่างของฉินอวี่เอ๋อร์ จ่านคงก็อดไม่ได้ที่จะตบหน้าตัวเองหลายครั้ง
หลายปีมานี้เขาทำอะไรลงไปบ้าง ลวนลามนักเรียนหญิงมัธยมปลาย?
หาความสุขในความทุกข์?
เมื่อมองดูหลี่ซิงเจ๋อที่ราวกับเทพเจ้า จ่านคงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกละอายใจ
“แก่นวิญญาณระดับขุนพล เจ้าหนุ่มนี่โชคดีอะไรขนาดนี้!”
จ่านคงเพิ่งจะหลุดออกจากภวังค์ความคิด ก้มลงมองดู ให้ตายเถอะ หมาป่าอสูรกระดูกแหลมตัวนี้กลับดรอปแก่นวิญญาณออกมาด้วย
เขาฆ่าอสูรระดับขุนพลมามากมาย ก็ไม่เคยเห็นดรอปแก่นวิญญาณออกมาสักอัน เจ้าหนุ่มนี่ฆ่าแค่ตัวเดียวก็ดรอปออกมาแล้ว?
นี่มันเป็นปัญหาที่บุญวาสนาหรือเปล่า?
[จบแล้ว]