บทที่ 1 - เริ่มต้นด้วยอาคมต้องห้าม จะเอาอะไรมาสู้!

บทที่ 1 - เริ่มต้นด้วยอาคมต้องห้าม จะเอาอะไรมาสู้!

ณ เมืองโป๋

โรงเรียนมัธยมเทียนหลาน ห้องเรียนปีหนึ่งห้องแปด

หลี่ซิงเจ๋อถูกส่งมายังโลกแห่งเวทมนตร์ใบนี้โดยรถบรรทุกจากต่างโลกเป็นเวลาสิบห้าปีแล้ว

ตั้งแต่เขายังเด็ก พ่อแม่ของหลี่ซิงเจ๋อโชคร้ายประสบเหตุอสูรจู่โจมจนบาดเจ็บสาหัส และเสียชีวิตในที่สุดเนื่องจากการรักษาที่ไม่ดีพอ ตั้งแต่นั้นมา เขาก็อาศัยอยู่กับท่านอาคนรองมาโดยตลอด

เรื่องบังเอิญก็คือ ท่านอาคนรองของหลี่ซิงเจ๋อดันเป็นอาเขยของโม่ฝาน ด้วยเหตุนี้หลี่ซิงเจ๋อจึงใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกับซินเซี่ยมาตั้งแต่เด็ก

ดังคำกล่าวที่ว่า ‘อยู่ใกล้กันย่อมมีโอกาสก่อนใคร’ หลี่ซิงเจ๋อย่อมไม่ปล่อยน้องสาวผู้อ่อนหวานที่เขาสามารถหยอกล้อได้ตามใจชอบไปแน่

ส่วนเรื่องตัวตนของซินเซี่ยนั้น หลี่ซิงเจ๋อไม่ได้คิดอะไรมาก

ในเมื่อข้ามโลกมาแล้ว จะปล่อยน้องสาวคนสวยไปได้อย่างไร!

กลับเข้าสู่เรื่องหลัก...

โม่ฝานซึ่งนั่งอยู่แถวหลังสุดตบหลังหลี่ซิงเจ๋อที่นั่งอยู่โต๊ะหน้า พร้อมเตือนว่า “สหายหลี่ ถึงตาเจ้าแล้ว”

หลี่ซิงเจ๋อเป็นคนที่ต้องปลุกพลังเป็นรองคนสุดท้ายของห้อง ส่วนโม่ฝานเป็นคนสุดท้าย

นักเรียนหลายคนก่อนหน้านี้เตรียมใจไปยืนเศร้าบนดาดฟ้าแล้ว ซึ่งหลี่ซิงเจ๋อไม่อยากเป็นหนึ่งในนั้น

เขาไม่ได้คาดหวังสูงส่งอะไร ขอเพียงสายเวทที่ปลุกพลังได้ไม่ใช่สายแสงกับสายวารีก็พอ

สายแสงในระดับแรกเริ่มนั้นไร้ประโยชน์เกินไป ส่วนสายวารี... หึ หลี่ซิงเจ๋อไม่อยากเป็นจอมเวทสายป้องกันแน่

จอมเวทสายป้องกันไม่ว่าจะอยู่ระดับไหน ก็เป็นประเภทที่เหนื่อยเปล่าและไม่ค่อยได้รับความดีความชอบมากที่สุด

แม้ว่าในภายหลังจะไม่มีสายเวทที่ไร้ประโยชน์ แต่หากช่วงแรกไม่มีสายเวทที่แข็งแกร่งคอยสนับสนุน จะพัฒนาไปถึงช่วงหลังได้อย่างไร

ถ้าเป็นสายอัสนีหรือสายอัคคีก็คงจะดี ถึงตอนนั้นแม้เขาจะไม่มีพรสวรรค์แต่กำเนิดหรือพลังพิเศษใดๆ เขาก็สามารถใช้ “ความรู้ล่วงหน้า” ของตนบุกเบิกเส้นทางแห่งตนได้

ภายใต้สายตาของอาจารย์และเพื่อนร่วมชั้น หลี่ซิงเจ๋อค่อยๆ เดินขึ้นไปบนเวที ถึงแม้สายตาของเพื่อนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยเป็นมิตรนัก...

“ถ้าพร้อมแล้วก็เริ่มได้เลย” ซิ่วมู่เซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเป็นกันเอง

หลี่ซิงเจ๋อพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นค่อยๆ วางมือลงบนศิลาปลุกพลัง สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกในทันที แต่ไม่ทันได้คิดอะไรมากก็หลับตาลง

ความโกลาหล ความมืดมิด ไร้ซึ่งทุกสิ่ง

ทันใดนั้น หลี่ซิงเจ๋อก็รู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านแขน จากนั้นในจักรวาลแห่งจิตของเขาก็ปรากฏแสงสว่างรำไรขึ้นมา

เมื่อเพ่งมองดูอย่างละเอียด ก็พบว่ามีละอองดาวเล็กจิ๋วดุจธุลีผงกำลังโคจรอยู่... สีขาวจันทรา!

หลี่ซิงเจ๋อคุ้นเคยกับสีของละอองดาวทุกสายเป็นอย่างดี สีขาวจันทรา นั่นหมายถึงสายอัญเชิญ!!

เขาปลุกพลังสายอัญเชิญได้งั้นหรือ?!

เมื่อซิ่วมู่เซิงเห็นแสงสีขาวจันทราที่เล็ดลอดออกมาจากศิลาปลุกพลัง เขาก็ถึงกับตะลึงงันไปทั้งคน

ดวงตาเบิกกว้าง ในแววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและสงสัย

ศิลาปลุกพลังคุณภาพต่ำที่ถูกคัดออกมาจากเบื้องบนนี้ สามารถปลุกพลังสายอัญเชิญได้ด้วยหรือ

นี่คือพรสวรรค์ที่โดดเด่นโดยแท้!

“เจ้าลิงขาว แสงสีขาวนั่นมันสายอะไรวะ?”

โม่ฝานเห็นแสงสีขาวนั้นก็เกิดคำถามขึ้นมาเต็มหัว อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

สายอัญเชิญไม่ได้อยู่ในหลักสูตรการศึกษาภาคบังคับเก้าปี เห็นได้ชัดว่ามันอยู่นอกเหนือขอบเขตความเข้าใจของโม่ฝาน

“ยังต้องพูดอีกเหรอ ปลุกพลังล้มเหลวแน่นอน!”

ขอเพียงเป็นคนที่สนิทกับโม่ฝาน จ้าวคุนซานก็อดไม่ได้ที่จะแขวะสักประโยค

สำหรับคนน่ารำคาญเช่นนี้ โม่ฝานไม่คิดจะใส่ใจเลยแม้แต่น้อย มิฉะนั้นเจ้าหมอนี่คงจะเกาะติดเขาเหมือนกาวตราช้าง

“พี่ฝาน ผมรู้” จางเสี่ยวโหวมีความรู้กว้างขวางพอสมควร “นี่น่าจะเป็นสายอัญเชิญ เป็นสายเวทที่หายากยิ่งกว่าสายอัสนีเสียอีก”

“หายากกว่าสายอัสนีอีกเหรอ!” โม่ฝานตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง

เขายังอุตส่าห์เป็นห่วงว่าเจ้าหมอนี่จะปลุกพลังล้มเหลว แต่ผลลัพธ์กลับสุดยอดขนาดนี้

ทั้งกลัวว่าพี่น้องจะลำบาก แต่ก็กลัวว่าพี่น้องจะขับรถหรู!

คำพูดของจางเสี่ยวโหวที่ว่ามันคือสายอัญเชิญ ทำให้จ้าวคุนซานตกใจจนต้องหันไปมองมู่ไป๋เพื่อ “ขอคำยืนยัน”

“ดูเหมือนว่าจะเป็นสายอัญเชิญจริงๆ ในอินเทอร์เน็ตมีคนเคยบอกว่าละอองดาวของสายอัญเชิญเป็นสีขาวจันทรา”

มู่ไป๋จ้องมองหลี่ซิงเจ๋อบนเวทีไม่วางตา ใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและชิงชัง

สายอัญเชิญถูกขนานนามว่าเป็นสายเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับแรกเริ่ม จอมเวทอัญเชิญระดับแรกเริ่มหนึ่งคนมีค่าเท่ากับจอมเวทระดับแรกเริ่มหลายคน

หากหลี่ซิงเจ๋อปลุกพลังสายอัญเชิญได้จริงๆ เขาก็ถือว่ารุ่งโรจน์แล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ มู่ไป๋ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เจ้าหมอนี่ไปเหยียบโดนโชคดีอะไรมา ถึงได้ปลุกพลังสายอัญเชิญได้!

“นักเรียนหลี่ซิงเจ๋อ เธอปลุกพลังสายอัญเชิญได้ ซึ่งจัดอยู่ในสายมิติ เวทมนตร์สายมิติมักจะฝึกฝนได้ยากกว่าสายอื่น กลับไปแล้วต้องพยายามให้มากขึ้นนะ”

ซิ่วมู่เซิงยิ้มพลางตบไหล่ของหลี่ซิงเจ๋อเบาๆ สายอัญเชิญนี้หายากและแข็งแกร่งกว่าสายธาตุมากนัก ในฐานะอาจารย์ประจำชั้น เขาย่อมดีใจเป็นอย่างยิ่ง

แต่ในขณะนี้ หลี่ซิงเจ๋อกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ในตอนที่เขาลืมตาขึ้น ตรงหน้าพลันปรากฏหน้าจอแก้วกึ่งโปร่งใสบานหนึ่ง หน้าจอนี้ฉายลงบนม่านตาของเขาโดยตรง ราวกับสวมแว่นตาโฮโลแกรมอยู่

“!!!”

แม้หลี่ซิงเจ๋อจะประหลาดใจ แต่เขาก็ไม่ได้ตื่นตระหนก

การข้ามโลกมาพร้อมกับพลังพิเศษ ถือเป็นกฎพื้นฐาน

หน้าจอแก้วกึ่งโปร่งใสนี้เรียบง่ายมาก มีเพียงสองส่วนคือ ‘สุ่มรางวัล’ และ ‘คลังสมบัติ’

สิ่งที่ทำให้หลี่ซิงเจ๋อใจเต้นระรัวยิ่งกว่าคือ รางวัลบนวงล้อสุ่มทั้งหมดล้วนเป็นเวทมนตร์อาคมต้องห้าม!

อย่างน้อยที่สุดก็สุ่มได้เวทมนตร์อาคมต้องห้ามหนึ่งบท!

เวทมนตร์อาคมต้องห้ามเพียงบทเดียว สามารถทำลายล้างเมืองทั้งเมืองได้เลยทีเดียว!

เมื่อเห็นว่าหลี่ซิงเจ๋อยังคงดื่มด่ำอยู่กับความยินดี ซิ่วมู่เซิงก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร หากเป็นเขาเองก็คงมีสภาพไม่ต่างกัน

“นักเรียนหลี่ซิงเจ๋อ เธอกลับไปนั่งที่ก่อน เดี๋ยวตามครูไปพบอาจารย์ใหญ่ จะพยายามขอทุนการศึกษาให้”

สายอัญเชิญเชียวนะ! นี่คือสิ่งที่มหาวิทยาลัยชั้นนำหลายแห่งต่างต้องเปิดประตูต้อนรับ!

พูดง่ายๆ ก็คือ ขอเพียงหลี่ซิงเจ๋อทำพันธสัญญากับสัตว์อัญเชิญที่แข็งแกร่งสักตัว อย่างน้อยที่สุดเขาก็สามารถเข้าเรียนในสถาบันชั้นนำระดับสถาบันไข่มุกได้อย่างแน่นอน

สำหรับนักเรียนเช่นนี้ โรงเรียนมัธยมเทียนหลานย่อมต้องดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้ว หากในอนาคตหลี่ซิงเจ๋อกลายเป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ โรงเรียนมัธยมเทียนหลานก็จะได้รับเกียรติไปด้วย

“คนต่อไป โม่ฝาน!”

เมื่อมีตัวอย่างชั้นเลิศอย่างหลี่ซิงเจ๋ออยู่ก่อนหน้า โม่ฝานก็รู้สึกกดดันอย่างมาก เดิมทีเขาเข้ามาเรียนได้ด้วยเส้นสาย การจะบอกว่าไม่กดดันเลยนั้นย่อมเป็นเรื่องโกหก

“ใจเย็นๆ ถ้าปลุกพลังล้มเหลว ต่อไปก็มาอยู่กับข้าแล้วกัน”

หลี่ซิงเจ๋อย่อมไม่ปล่อยโอกาสดีๆ ในการหยอกล้อโม่ฝานไป จึงเอ่ยล้อเล่นเล็กน้อย

“ไปตายซะ ข้าต้องปลุกพลังสายเวทที่เจ๋งกว่าสายอัญเชิญของเจ้าให้ได้” โม่ฝานปากแข็ง

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่จริงๆ แล้วเขาก็ไม่มีความมั่นใจเลย

หลี่ซิงเจ๋อยักไหล่ พรสวรรค์สองสายแต่กำเนิดนั้นแข็งแกร่งกว่าสายอัญเชิญมากจริงๆ

แต่!

หลี่ซิงเจ๋อมองไปที่คลังสมบัติ ม้วนคัมภีร์โบราณสีแดงเพลิงม้วนหนึ่งกำลังนอนนิ่งอยู่ในช่องแรก

นี่คือเวทมนตร์อาคมต้องห้ามบทแรกที่เขาสุ่มได้!

[อาคมต้องห้ามสายอัคคี: หมื่นอัคคีไร้สิ้นสุด!]

[คะแนน: ขอบเขตเวทมนตร์ A- ผลกระทบต่อเป้าหมายเดี่ยว C+]

เริ่มต้นด้วยเวทมนตร์อาคมต้องห้ามหนึ่งบท เจ้าจะเอาอะไรมาสู้!!

เมื่อมีอาคมต้องห้ามอยู่ในมือ ตอนนี้หลี่ซิงเจ๋อรู้สึกฮึกเหิมอย่างยิ่ง ถึงขั้นเริ่มจินตนาการว่ามีเย่ฉางอยู่ซ้ายมือ และมีอีจือซาอยู่ขวามือ...

แน่นอนว่า ตอนนี้ทำได้แค่คิดเท่านั้น

เพราะเขายังไม่รู้ว่าเงื่อนไขการใช้อาคมต้องห้ามนี้คืออะไร และมีข้อจำกัดอะไรบ้าง

เรื่องเหล่านี้ยังต้องค่อยๆ ศึกษาต่อไป

ขณะที่หลี่ซิงเจ๋อกำลังปรับสภาพจิตใจอยู่นั้น ห้องเรียนข้างๆ ก็พลันสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีม่วงเจิดจ้า ดึงดูดความสนใจของคนทั้งห้องไป

“ดูเร็ว ห้องข้างๆ มีคนปลุกพลังสายอัสนีได้”

โม่ฝานเพิ่งจะเริ่มปลุกพลัง เพื่อนร่วมชั้นในห้องต่างก็รีบวิ่งออกไปที่ประตูทีละคน กลัวว่าจะพลาดช่วงเวลาสำคัญของห้องข้างๆ

ความเคลื่อนไหวนี้ทำให้แม้แต่หลี่ซิงเจ๋อที่กำลังดื่มด่ำกับพลังพิเศษของตนอยู่ก็ถึงกับพูดไม่ออก นี่มันมีอะไรน่าดูนักหนา

ในห้องเรียนอันกว้างใหญ่เหลือเพียงซิ่วมู่เซิง, หลี่ซิงเจ๋อ, มู่ไป๋ และโม่ฝานที่กำลังปลุกพลังอยู่

เมื่อมีสายอัญเชิญของหลี่ซิงเจ๋อเป็นตัวเปรียบเทียบ สายอัสนีที่เรียกกันว่าสุดยอดนั้นย่อมไม่สามารถดึงดูดความสนใจของซิ่วมู่เซิงและมู่ไป๋ได้อีกต่อไป

ในสายตาของมู่ไป๋ หลี่ซิงเจ๋อคือคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา!

“ชิ สายอัสนีแล้วจะทำไม ห้องเรายังมีสายอัญเชิญอยู่ทั้งคนนะ” ซิ่วมู่เซิงเพียงแค่เหลือบมองแวบเดียวก็เบือนสายตากลับ

เจ้าจางเจี้ยนกั๋วนั่นได้นักเรียนสายอัสนีไปคนหนึ่ง ตอนนี้คงจะดีใจเนื้อเต้นอยู่เป็นแน่

รอให้เขามาอวดกับตัวเองก่อน แล้วค่อยตลบหลังด้วยไพ่ตายสายอัญเชิญ...

ฮิฮิ แค่คิดก็ฟินแล้ว!

ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น พลันมีแสงสีม่วงที่ค่อนข้างจางกว่าสาดส่องเข้ามาในแววตาของเขา!

[จบแล้ว]