บทที่ 167 ปู่กาน

หลังจากเฝิงซานจากไปเป็นเวลานาน พวกงูดำทั้งหมดก็ช่วยกันทำความสะอาดสนามรบ

แม้ว่าเจียงหวังจะจัดการได้อย่างดีมากและสะอาดมากแล้วก็ตาม

แต่ก็ยังมีพลังงานบางส่วนหลงเหลืออยู่

หากผู้เชี่ยวชาญที่มีพลังมากพอมาที่นี่ ก็ยังสามารถอนุมานได้จากพลังงานเหล่านี้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่

และนั่นคือเหตุผลที่พวกงูดำต้องออกปฏิบัติการ

"อ้า แม้ว่าน้องงูดำจะเก่งและฉลาดมากแล้ว แต่ก็ยังต้องให้พี่งูดำมาจัดการเก็บกวาดอยู่ดี"

"คุณก็โอ้อวดไปเถอะ ดูความเร็วในการพัฒนาของเจียงหวังสิ อีกไม่นานเขาก็จะแซงหน้าเราทั้งคู่"

"นั่นก็เรื่องในอนาคต ตอนนี้เขายังต้องการพี่งูดำมาช่วยเก็บกวาดอยู่ แล้วอีกอย่าง ยิ่งเขาแข็งแกร่งเท่าไร ฉันก็ยิ่งภูมิใจเท่านั้น! ฉันเคยช่วยเก็บกวาดให้เจียงหวัง!"

"มีแต่คุณนี่แหละที่คิดแบบนี้ได้ คุณทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจริงๆ"

"เฮ่ๆ..."

ในขณะที่พวกเขาพูดคุยหยอกล้อกัน พลังจิตอันมหาศาลก็ห่อหุ้มพื้นที่ทั้งหมดอย่างฉับพลัน!

ภายใต้พลังจิตอันแข็งแกร่ง พื้นที่ถูกฉีกทีละนิ้วจากความบิดเบี้ยว!

พลังงานที่เล็ดลอดออกมาจากมิติมืดกวาดล้างทุกส่วนของพื้นที่นี้

หลังจากผ่านไปพักใหญ่

งูดำหลายตัวหอบเล็กน้อยพลางพูดว่า

"โอ้โห เหนื่อยชะมัด ดีละ คราวนี้ไม่มีร่องรอยแล้วแน่ๆ! ต่อให้จักรพรรดิมาเองก็คงหาอะไรไม่เจอ..."

ส่วนอีกด้านหนึ่ง จ้าวเฉิงกำลังเดินไปมาอย่างกระวนกระวาย

สาเหตุหลักคือตอนนี้เขาติดต่อใครในสนามรบไม่ได้เลย

และการเกิดสถานการณ์แบบนี้มีความเป็นไปได้แค่สองอย่าง

หนึ่ง: การต่อสู้รุนแรงมาก ไม่มีเวลาตอบกลับเขา

สอง: การต่อสู้จบลงแล้ว มังกรดำต้องการให้เขาประหลาดใจ?

อาจเป็นไปได้ว่าเจียงหวังจบการต่อสู้แล้ว และกำลังเตรียมสร้างความประหลาดใจให้เขา?

แต่โอกาสแบบนั้นมีน้อยมาก

แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

คุณบอกว่าคนหนึ่งสู้กับสามคนแล้วถูกฆ่า เขายังยอมรับได้ แต่คนหนึ่งสู้กับสามสิบคนแล้วถูกฆ่า?

คุณคิดว่าทุกคนเป็นเย่เฉินกันหมดเหรอ?

คนสุดท้ายที่มั่นใจในตัวเองขนาดนั้น ตอนนี้หลุมศพของเขามีหลุมศพอีกอันอยู่ข้างบนแล้ว

แต่ขณะที่เขากำลังจะส่งคนไปสอดแนม ลูกน้องของเขาก็นำข่าวมาอย่างกะทันหัน

"เจียงหวังบินเข้าสถานีขนส่งแล้ว!"

ข้อมูลนี้ดังในหูของจ้าวเฉิงราวกับฟ้าผ่า!

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างแรง มองลูกน้องด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ!

"คุณพูดว่าอะไรนะ?!!!"

ในตอนนี้ ลูกน้องที่ส่งข่าวก็ตกใจไม่แพ้กัน รีบคุกเข่าลงกับพื้น

"นาย...พี่น้องที่สถานีขนส่งส่งข่าวมาว่า เจียงหวังเข้าสถานีขนส่งแล้ว...ระบบป้องกันภายนอกตรวจพบ ไม่มีผิดพลาดแน่นอน..."

"ปัง!"

จ้าวเฉิงทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างฉับพลัน

สีหน้าของเขาเลื่อนลอย เต็มไปด้วยความตกใจ ปากพึมพำไม่หยุด

"เป็นไปได้ยังไง...เป็นไปได้ยังไงกัน!"

แต่หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ เขาก็ลุกพรวดขึ้น

"ไป!"

"พาปู่กานมาที่นี่! แล้วก็! แจ้งเจ้าหน้าที่บริหารจางเจิ้ง! รวมถึงหัวหน้าตระกูลด้วย!"

จ้าวเฉิงออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ มังกรดำและคนอื่นๆ ล้มเหลวในภารกิจแล้ว และไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่

นี่เกินกว่าที่เขาจะรับไหวแล้ว

สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงแจ้งให้คนเบื้องหลังทราบ หากพวกเขาลงมือช่วยก็ดีไป แต่ถ้าเลือกที่จะยอมถอย เรื่องนี้ เขาต้องหาแพะรับบาป

แม้ไม่รู้ว่าแพะรับบาปคนนี้จะใช้ได้หรือไม่ แต่นอกเหนือจากนี้เขาก็ไม่มีทางอื่นแล้ว

ก่อนที่เจียงหวังจะออกจากดาวเคราะห์หมายเลข 87 เขาเป็นมีด เจียงหวังเป็นเนื้อ

แต่ตอนนี้เจียงหวังกลับมาแล้ว เขากลายเป็นเนื้อเสียเอง

ตอนนี้เจียงหวังไม่รีบร้อน ตั้งแต่วินาทีที่เขาถูกตรวจพบที่สถานีขนส่ง เขาก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวเล็กๆ แล้ว

เขาต้องการเดินช้าๆ สบายๆ เพื่อให้จ้าวเฉิงรู้สึกกดดันมากพอ

เพราะภารกิจของเขาข้อหนึ่งคือต้องล่อคนเบื้องหลังออกมา

เฉพาะการควบคุมความกดดันที่ไม่เร็วไม่ช้าพอดีเท่านั้นที่จะทำให้จ้าวเฉิงหาทางออกอย่างสิ้นหวัง

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงทั้งดาวเคราะห์ อย่างน้อยตึกที่จ้าวเฉิงอยู่ก็ถูกเจียงหวังควบคุมอย่างแน่นหนาแล้ว

อีกด้านหนึ่ง หัวหน้าสาขาตระกูลจ้าวรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องทันทีที่ได้รับข่าวจากจ้าวเฉิง จากมุมมองที่จ้าวเฉิงเล่า

เจียงหวังเป็นเหมือนผู้ว่าที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง แต่เขาไม่ต้องการเงิน ไม่ต้องการผู้หญิง และไม่ต้องการอำนาจ ไม่สนใจการชักชวนของจ้าวเฉิง ราวกับว่าต้องการฆ่าจ้าวเฉิงเพียงอย่างเดียว หากไม่ใช่การแก้แค้น เรื่องนี้ก็น่าขบคิดมาก

ตระกูลจ้าวไม่ใช่ตระกูลธรรมดา พวกเขาเป็นตระกูลที่ผ่านยุคสงครามมาได้ เมื่อเจอสถานการณ์ที่ยังไม่ชัดเจนแบบนี้ เขาจึงเลือกที่จะให้จ้าวเฉิงดูสถานการณ์แล้วตัดสินใจเอง

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ที่สำนักงานใหญ่เจ้าหน้าที่บริหาร S-632 รองหัวหน้าจางเจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้รับการขอความช่วยเหลือจากจ้าวเฉิง

จางเจิ้งไม่เหมือนกับหัวหน้าสาขาของตระกูลจ้าว เขาเป็นเพียงพันธมิตรของตระกูลจ้าวเท่านั้น ดังนั้นจ้าวเฉิงจึงปิดบังข้อมูลบางอย่างเพื่อให้จางเจิ้งออกมาช่วยจัดการเรื่องนี้

เมื่อดูข้อมูลของเจียงหวังที่ลูกน้องค้นหามาอย่างรวดเร็ว จางเจิ้งลังเลครู่หนึ่ง แล้วพูดกับผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ

"คุณไปติดต่อเจียงหวังคนนี้ และเดินทางไปดาวเคราะห์หมายเลข 87 ด้วยตัวเอง"

"ครับ!"

"ไปเถอะ"

มองแผ่นหลังของลูกน้องที่เดินจากไป จางเจิ้งเอนหลังพิงเก้าอี้ แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลในเรื่องนี้ แต่จ้าวเฉิงก็ให้ผลประโยชน์กับเขามากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และเขายังหวังจะใช้อิทธิพลของตระกูลจ้าวเพื่อก้าวหน้าต่อไปอีก!

อำนาจของเจ้าหน้าที่บริหารที่มีมานานทำให้เขาตัดสินใจผิดพลาดในเรื่องนี้

แม้ว่าเขาจะส่งลูกน้องไปด้วยความระมัดระวัง และไม่ได้ทำตามขั้นตอนของระบบ

อีกด้านหนึ่ง เจียงหวังยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นคำสั่งบนเทอร์มินัล

เมื่อเห็นข้อความจากผู้ช่วยรองหัวหน้า S-632 เขารู้ว่า ในที่สุดเขาก็ล่อปลาใหญ่ตัวแรกออกมาได้แล้ว

พูดพลาง เจียงหวังเร่งความเร็วในการเดินทางไปยังตึก

ตอนนี้จ้าวเฉิงกลับมาใจเย็นแล้ว เขาถอนกำลังลูกน้องทั้งหมด และเปิดการเฝ้าระวังทั้งหมดในตึก กำลังไม่มีประโยชน์แล้ว ได้แต่พึ่งวิธีอื่นเพื่อเอาชีวิตรอด หรือพูดอีกอย่างคือแม้จะรักษาชีวิตไว้ไม่ได้ เขาก็จะทำให้เจียงหวังต้องจ่ายราคาอย่างแสนสาหัส!

เพียงแค่เจียงหวังกล้าลงมือสังหารเขาโดยตรง เขาจะทำให้เจียงหวังรู้ว่าอะไรคือพลังของตระกูลใหญ่ อะไรคือการโฆษณาชวนเชื่อที่อยู่ในมือของผู้มีอำนาจ!

ยังคงเป็นดาดฟ้าเดิม แต่ตอนนี้ไม่ใช่จ้าวเฉิงที่เชิญเจียงหวังแล้ว

เจียงหวังค่อยๆ ลงสู่พื้น

"คุณจ้าว เห็นฉันแล้วประหลาดใจมากเลยสินะ?"

เจียงหวังยิ้มมองจ้าวเฉิง

ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของจ้าวเฉิงดูแข็งๆ ไปหน่อย

"ไม่เลย! เจ้าหน้าที่เจียงกลับมาอย่างมีชัย ผมดีใจจนพูดไม่ออกเลย! ผมสั่งให้คนเตรียมงานเลี้ยงฉลองแล้ว! เจ้าหน้าที่เจียง..."

"ไม่ต้องหรอก ครั้งนี้ฉันนำเจ้าหน้าที่ทุกคนจากดาวเคราะห์หมายเลข 87 ไปจับกุม แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเตรียมพร้อมมาก่อนแล้ว คุณจ้าว คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"

จ้าวเฉิงมองสีหน้ายิ้มที่ไม่สอดคล้องกับดวงตาของเจียงหวัง รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

"เจ้าหน้าที่เจียง ผมหาตัวคนทรยศที่ขายคุณได้แล้ว! พาตัวขึ้นมา!"

เห็นลูกน้องของจ้าวเฉิงลากคนที่สวมผ้าคลุมศีรษะและดิ้นรนไม่หยุดขึ้นมาบนดาดฟ้า

"คนนี้ เป็นสายลับสองหน้า! เริ่มจากเป็นสายของเจ้าหน้าที่ในแก๊ง! แล้วหันไปเข้าร่วมกับแก๊ง! ปฏิบัติการครั้งนี้ถูกเปิดเผยก็เพราะเขานี่แหละ!"

ฟังคำแนะนำของจ้าวเฉิง เขารู้ตัวตนของคนนี้แล้ว

นี่คือคนที่มารับเขาเมื่อมาถึงสถานีขนส่ง

ปู่กาน

(จบบท)