บทที่ 5 ไอเท็มคุณภาพสูง

บทที่ 5 ไอเท็มคุณภาพสูง

เขาต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งในการฟื้นฟูพลังชีวิตให้กลับมาสมบูรณ์แม้ว่าจะได้รับบัพฟื้นพลังชีวิตเร็วขึ้นจากห้องนี้ก็ตาม มันทำให้แรนดิสลีย์ตระหนักถึงการใช้ ค่าความอดทนและ ค่าพลังงาน ที่แตกต่างกันมากยิ่งขึ้น เขาตัดสินใจที่จะเพิ่มแต้มอีก 2-3 แต้มให้กับ ค่าพลังงาน ของเขาเมื่อมีโอกาส

แต่ในขณะเดียวกันเขาก็จำเป็นต้องทำให้ ความคล่องตัว และ การรับรู้ไว ของเขาให้สูงขึ้นด้วยและหากไม่มีแต้มของ ค่าความฉลาด มากขึ้นเวทมนตร์ของเขาก็ไร้ประโยชน์ ...

แต่ในช่วงเวลานั้นเขาได้รับการฝึกฝนทักษะความแข็งแกร่งรวมถึงร่างกายเหล็กด้วย

ร่างกายเหล็ก: เป็นการเพิ่มการป้องกันของคุณโดยเน้นที่ผิวหนัง ถ้าความเชี่ยวชาญสูงขึ้นจะใช้ความสามารถนี้ได้เร็วขึ้น โดยเสียค่าความอึด 10 หน่วยต่อวินาที การป้องกันจะสูงขึ้นตามเลเวลของทักษะ

แม้ว่าต้องใช้ค่าความอึดที่เยอะมากจะหมายความว่ามันเป็นการใช้งานได้ครั้งเดียวในการต่อสู้ แต่ความรวดเร็วของการฟื้นฟูยังคงมีอยู่หมายความว่า แรนดิสลีย์สามารถรักษาสภาพร่างกายเหล็กไว้ได้เป็นเวลา 6 วินาทีและรอสองนาทีเพื่อให้ค่าความอึดของเขาเต็มอีกครั้ง แล้วจะสามารถใช้ท่านี้ได้อีกครั้ง

ด้วยวิธีนี้ทำให้เขาได้อัพทักษะ ร่างกายเหล็ก ไปที่เลเวล3 แล้วยังทำให้เขาได้ 1แต้มในค่าการควบคุมและอีก 1แต้มใน ค่าการรับรู้ไวอีกด้วย ห้องๆนี้ถูกออกแบบให้เป็นพื้นที่ที่ทำให้ฝึกทักษะความอึดได้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างไม่น่าเชื่อ การฟื้นฟูสามเท่าทำให้ ค่าความอึดนั้นเต็มภายในไม่กี่นาที

แต่เขาไม่สามารถใช้ห้องนี้ไปตลอดได้ ขณะเดียวกันพุ่มเบอร์รี่เล็กๆในห้องกำลังเติบโตและเร็วกว่าปกติมาก แต่ก็ไม่เร็วพอที่จะช่วยให้เขากินเผื่อให้หายหิว

เขาจำเป็นต้องออกไปหาอาหารอีกครั้ง

ขณะที่มือของเขาจับที่ลูกบิดประตูมันก็สั่นและแรนดิสลีย์ได้หลับตาลง

แล้วเขาก็เปิดมันออก ‘ชื่อของข้าไม่ใช่แค่ แรนดิสลีย์…แต่ข้ายังมีนามสกุลโกสต์ฮาวน์ตามหลังด้วย และข้าจะทำให้ไอ้กบเวรนั่นรู้ซึ้งกับสิ่งที่มันทำกับข้า'

และด้วยความคิดนั้น เขาออกไปข้างนอกอีกครั้ง

เขาประหลาดใจมากที่เห็นกบตัวนั้นในทันทีแม้ว่าพวกมันจะไม่เห็นเขาก็ตาม ขณะที่เขาดูการเคลื่อนไหวของพวกมันบนต้นไม้ดูเหมือนว่า…พวกมันกำลังค้นหาบางอย่างอยู่ แรนดิสลีย์รู้สึกตัวสั่นอีกแล้ว แต่มันก็ยิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว เขาหันกลับไปและวิ่งออกไปตามกำแพงโดยเว้นระยะห่างจากกบ เขาได้รับคะแนน การอำพรางตัว(แอบซ่อน) เป็น 3แต้มในตอนนี้

หลังจากที่ค่อยๆขยับตัวไประยะหนึ่ง แรนดิสลีย์ก็รีบวิ่งข้ามไปที่ต้นไม้ที่อยู่ไกลออกไปอีกต้น และเขาก็กำลังจะเข้าพื้นที่ของลิงโหยหวนที่มีความสามารถเหนือกว่าเขา เมื่อเขาเดินมาที่ต้นเฟิร์นต้นเดิมและเข้าไปในต้นนั้นเขารู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้ลองเบอร์รี่รสอื่นๆ แต่กลับมีต้นอื่นๆอีกหลายต้นที่ดูคล้ายกับต้นผลไม้และต้นถั่ว แต่นั่นจะต้องเข้าลึกไปในพื้นที่ป่าดงดิบ...

แต่เขาต้องการอาหารมากดังนั้นเขาจึงมุ่งหน้าไปยังต้นที่สูงเพรียวที่อยู่ใกล้ที่สุดซึ่งเป็นดูเหมือนจะเป็นวอลนัทสีแทน หลังจากดูอย่างถี่ถ้วนแล้วเขาก็กระแทกผลวอลนัทจนแตกมันมีถั่วอยู่ข้างในผลวอลนัทนั้น

เขากินมันและรู้สึกดีที่ได้เจอกับอาหารคาวสักทีแต่รสชาตินั้นมันเผ็ดมากเหมือนกับเขาจะพ่นควันออกจากปากได้ เขาอ้าปากค้างไว้อย่างน้อยเขาก็หายหิวแล้ว และด้วยความดีใจนี้ แรนดิสลีย์กำลังเตรียมที่จะเก็บมันใส่ไว้ในเสื้อของเขากลับไปด้วยอีกครั้งหนึ่ง

เขาเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง ขณะที่เขามองผ่านช่องว่างเล็กๆไปที่ต้นไม้ที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ ที่อยู่ห่างไกลออกไป แต่สายตาของเขายังคงมองไปที่สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นผลึกสีแดงเรืองแสงที่มันถูกแขวนอยู่บนต้นไม้

ตอนนี้สายตาของเขามองไปที่พื้นซึ่งเขาเห็นลำตัวยาวสีเขียวเป็นเกล็ดนอนนิ่งอยู่ตรงที่โล่งนั้น

ตาของเขากระพริบเป็นอีกครั้งที่เขาต้องตัดสินใจให้ดี ตอนนี้เขาอยู่ใกล้ๆมันและปล่อยให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขาตอบสนองเอง การอำพรางตัว(แอบซ่อน)ของเขาเป็นเลเวล4 ในขณะที่เขาเดินวนไปรอบๆพื้นที่อย่างรวดเร็วและเคลื่อนไหวให้เบาที่สุด พื้นที่ทั้งหมดตอนนี้เงียบสงัดและแรนดิสลีย์ก็รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

สัตว์ประหลาดที่หูแหลมเอวคอดอยู่ในปากของงูตัวใหญ่ แต่ในขณะเดียวกันสัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ถือกริชที่แทงไปส่วนบนของกะโหลกศีรษะงูซึ่งเห็นได้ชัดว่างูตัวนั้นตายแน่นอนไม่ว่าจะเพราะได้รับความเสียหายทางสมองหรือเพราะการเสียเลือดมาก ทั้งคู่ถูกเลือดสีดำอาบไปทั้งตัว

แต่แรนดิสลีย์ไม่สามารถละสายตาไปจากกริชได้ด้ามยาวและเรียวที่ห่อด้วยหนังและพลอยสีม่วงฝังอยู่ในด้ามจับด้วย

ถ้าเขามีอาวุธอะไรหลายๆอย่างจะง่ายขึ้นแน่นอน...

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว แรนดิสลีย์รีบวิ่งเข้าไปคว้ากริชนั้นแล้วดึงออกมาอย่างรวดเร็ว

แต่แล้วเขาก็ล้มถลาไปหยุดตรงกริชที่ติดอยู่ในกะโหลกศีรษะ แรนดิสลีย์เหมือนรู้ว่าจะต้องโดนอะไรแน่ๆ

......

ไม่มีอะไรเกิดนขึ้น

ดังนั้นด้วยความมั่นใจอันเล็กน้อย แรนดิสลีย์จึงเริ่มเอามือกดที่หัวของงูตัวนั้น แล้วค่อยๆเอากริชนั้นออกมาจากกระโหลกของงู โชคดีที่ทั้งงูและสัตว์ประหลาดตัวนั้นตายไปทั้งคู่แล้ว

เขาใช้เวลานานมากจนถึงจุดหนึ่ง แรนดิสลีย์ต้องใช้เวลาหลายนาทีในเพื่อหยุดพักและปล่อยให้ความอึดของเขาฟื้นตัว

ในที่สุดกริชก็หลุดออกมาและแรนดิสลีย์ก็ดีใจมาก เขายืนชื่นชมกริชที่แกะสลักเล็กน้อยและคมกริบ ทันใดนั้นการแจ้งเตือนที่น่าสนใจก็ดังขึ้น

ยินดีด้วย! คุณได้เรียนรู้ทักษะการใช้งานการสวมใส่เลเวล 1

“การสวมใส่”? แรนดิสลีย์พูดออกไปด้วยความสงสัย

การสวมใส่ : ช่วยให้คุณตรวจสอบและจัดเตรียมอาวุธและชุดเกราะ เลเวลของทักษะต้องมากกว่าหรือเท่ากับเลเวลอาวุธเพื่อนำความสามาระของอาวุธนั้นไปใช้ให้เกิดประโยชน์ การใช้อาวุธในระดับที่สูงขึ้นจะช่วยเพิ่มเลเวลทักษะ

“ตรวจสอบ”

ไอเท็มนี้คุณภาพสูงเกินไปที่จะตรวจสอบ

คุณภาพของไอเท็มเหรอ…? แรนดิสลีย์คิดว่าจะไม่สามารถใช้กริชให้เป็นประโยชน์ได้ซึ่งเขาสงสัยเป็นเพราะค่าสถานะของเขาไม่เพียงพอ แต่ความจริงที่ว่าคุณภาพของไอเทมปิดกั้นเขาจากการตรวจสอบมันเป็นอะไรที่แปลกมาก ถึงอย่างนั้นมันก็ยังคงเป็นส่วนผสมที่น่าสนใจระหว่างความผิดหวังและความตื่นเต้น ความผิดหวังคือเขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรหรือมันจะช่วยเขาได้อย่างไร ส่วนความตื่นเต้นคือมันเป็นอาวุธที่หายาก

ยังไงก็ตามถ้าเกิดตรวจสอบแล้วมันเป็นอาวุธแค่เลเวล 2 เขาก็คงจะผิดหวัง แต่แรนดิสลีย์ไม่ได้คิดไว้แล้วว่ามันจะเป็นแบบนั้น

ด้วยความดีใจจากการดึงกริชออกมา แรนดิสลีย์ให้สัตว์ประหลาดที่มีหูแหลมดูอีกครั้งก่อนที่เขาจะเห็นกระเป๋าที่ห้อยอยู่บนไหล่ของมัน มันถูกกดลงกับพื้นด้านหลังของมัน เขารู้สึกอายเล็กน้อยที่ต้องขโมยมาจากสิ่งที่ตายแล้ว แรนดิสลีย์พยายามที่จะค่อยๆเอามันมา แต่เขาก็คิดได้ว่าถ้าเขาทำแบบนี้จะใช้เวลานาน เขาจึงเริ่มลงไม้ลงมือ ออกแรงกับซากศพนั้น

แต่เมื่อเขาทำแบบนั้นความรู้แปลกๆก็เข้ามาในจิตใจของเขา ภายในกระเป๋ามีช่องว่างขนาด 1 ลูกบาศก์เมตรมีสิ่งของมากมายลอยอยู่ บางอย่างที่ดูเหมือนกับอาหารแห้ง แผนที่ เหรียญแปลกๆ หนังสือที่เขียนด้วยภาษาที่เขาไม่เข้าใจ ขวดเปล่า 15 ขวด เตียงนอนบางชนิด ของบางอย่างที่ดูเหมือนเครื่องมือแคมป์ไฟ และกริช

กริชปรากฏอยู่ในมือของเขาอีกครั้ง แรนดิสลีย์มองไปที่กระเป๋าด้วยความสงสัย

***

20 นาทีต่อมาแรนดิสลียออกจากพื้นที่โล่งนั้น พร้อมด้วยกริชและกระเป๋าที่เพิ่งพบ เขาทำความสะอาดทุกอย่างที่หาได้ คริสตัลสีแดงเรืองแสงที่แปลกประหลาดในต้นไม้ยักษ์เช่นเดียวกับคริสตัลสีฟ้าที่เกาะอยู่ตามรากไม้ ถั่วทั้งหมดจากต้นแรก ผลไม้รูปกล้วยสีเขียวหลายชนิดจากบริเวณใกล้เคียง

เขายังใช้กริชเพื่อแงะเขี้ยวยาวของงูออกมาซึ่งมันหนาพอๆกับข้อมือของแรนดิสลีย์ และตอนที่เขากำลังจะเริ่มเสียงกรอบแกรบจากพุ่มไม้ก็ทำให้เขากลัวและทำให้ต้องรีบกลับไปยังห้องที่ปลอดภัย การวิ่งด้วยความเร็วมากในเวลาสั้นๆของเขายังเพิ่มเลเวล การวิ่งด้วยความเร็วสูง เป็นเลเวล 3

เมื่อกลับมาถึงห้องสิ่งแรกที่แรนดิสลีย์ทำคือกินถั่วและกล้วย คริสตัลของเขาเรืองแสงขณะที่เขารอกินอะไรให้เสร็จแล้วจะเอามันออกมาอย่างระมัดระวัง

จากนั้นแรนดิสลีย์ใช้กริชเจาะที่พื้นเก้ารูโดยเว้นระยะห่างออกไปหลายฟุตเป็นแนวตรงแล้วฝังถั่วสามอันกล้วยสามลูกและสุดท้ายก็เป็นคริสตัลสีแดงหนึ่งอัน คริสตัลสีน้ำเงินหนึ่งอันด้วยกันเขาทำแบบนี้เพื่อดูว่าเขาจะปลูกต้นไม้เหมือนข้างนอกได้ไหม

ในขณะที่เขากำลังทำแบบนั้นเขาได้รับการแจ้งเตือนอย่างน่ายินดีว่าทักษะการสวมใส่ของเขาเพิ่มขึ้นถึงเลเวล 2 ไม่รู้ว่าโชคดีหรือน่าเสียดายที่มันยังไม่สามารถตรวจสอบกริชเล่มนี้ได้

แต่ด้วยความดีใจ แรนดิสลีย์เอาเตียงที่เขาเจอวางกับพื้นแล้วนอน เขาหรี่ไฟลงเพื่อให้เขาได้หลับอย่างง่ายๆ