บทที่ 9 - เจียงเฉินเดือดดาล หนึ่งกระบวนท่าสะท้านฟ้า!
บทที่ 9 - เจียงเฉินเดือดดาล หนึ่งกระบวนท่าสะท้านฟ้า!
เหล่าบุตรศักดิ์สิทธิ์และธิดาศักดิ์สิทธิ์ถูกวาจาของเจียงเฉินทำลายจิตวิถีจนกระอักเลือดล้มลงอย่างอ่อนแรง
ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวาย
หยางเทียนเลี่ยมีแววตาหลุกหลิก ค่อยๆ ถอยออกจากฝูงชนอย่างเงียบๆ
ฟุ่บ
ร่างในชุดสีแดงปรากฏขึ้นขวางหน้าเขา
“คิดจะวางแผนเล่นงานสามีของข้า แล้วยังคิดจะหนีอีกรึ?”
สีหน้าของหยางเทียนเลี่ยพลันเปลี่ยนเป็นดุร้าย “ไปตายซะ!”
ครืน!
หยางเทียนเลี่ยปล่อยฝ่ามือออกไป รอยฝ่ามือบดบังท้องฟ้า อากาศธาตุยุบตัวลง
“ระดับมหาจักรพรรดิขั้นสูงสุด!”
ผู้อาวุโสทั้งสี่ต่างอุทานขึ้นพร้อมกัน “ประมุขระวัง!”
การฝึกฝนวิถียุทธ์ ระดับจักรพรรดิยังไม่ใช่จุดสูงสุดที่ไร้เทียมทาน
เหนือกว่าระดับจักรพรรดิ ยังแบ่งออกเป็นระดับมหาจักรพรรดิ, ระดับจักรพรรดิสวรรค์, และระดับจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์
ฝ่ามือของหยางเทียนเลี่ยทำลายล้างอากาศธาตุ ท้องฟ้าปริแตก เห็นได้ชัดว่าเขาบรรลุถึงระดับมหาจักรพรรดิแล้ว!
“ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์!”
โหย่วฉิน เหวินอิงเพื่อที่จะปกป้องเจียงเฉินและคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลัง จึงปล่อยฝ่ามือออกไปรับการโจมตีของหยางเทียนเลี่ย
“ฮ่าฮ่าฮ่า เด็กน้อยอ่อนแอเกินไปแล้ว!”
หยางเทียนเลี่ยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
รอยฝ่ามือสีทองอันดุร้าย กดลงมายังโหย่วฉิน เหวินอิงอย่างไม่ปรานี
เปรี้ยง! พลังฝ่ามือทั้งสองปะทะกัน
ใบหน้าของโหย่วฉิน เหวินอิงซีดเผือดเล็กน้อย
“แย่แล้ว ประมุขเพิ่งจะทะลวงสู่ระดับมหาจักรพรรดิ พลังงานสิ้นเปลืองไปไม่น้อย อีกทั้งยังต้องกดข่มการทดสอบจากทัณฑ์สวรรค์ระดับจักรพรรดิอีก...”
สีหน้าของผู้อาวุโสทั้งสี่เปลี่ยนไป
“บัดซบ กล้ามารังแกภรรยาข้าต่อหน้ารึ?”
“ไปตายซะ!”
เจียงเฉินตะโกนอย่างเดือดดาล
“ระบบ! รับพลังบำเพ็ญเพียรสิบปีทันที!”
“แล้วก็! ใช้โอสถทักษะทองคำ เพิ่มระดับฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์เดี๋ยวนี้!”
(โอสถทักษะทองคำ: สามารถเพิ่มระดับวิชาต่อสู้ระดับเทวะให้เต็มในทันที!)
วูม! รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาจากรอบกายของเจียงเฉิน
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว เกิดอะไรขึ้น?
วินาทีต่อมา
พวกเขาก็ได้เห็นฉากที่ยากจะลืมเลือนไปตลอดชีวิต เจียงเฉินในชุดคลุมสีแดงสะบัดพริ้วไหวโดยไร้ซึ่งสายลม รัศมีพลังในร่างกายเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ
[ติ๊ง!]
[ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครอง ระดับพลังยุทธ์เพิ่มขึ้นสู่ระดับวิญญาณยุทธ์ขั้นที่สอง!]
[ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครอง ระดับพลังยุทธ์เพิ่มขึ้นสู่ระดับวิญญาณยุทธ์ขั้นที่สาม!]
[ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครอง ระดับพลังยุทธ์เพิ่มขึ้นสู่ระดับวิญญาณยุทธ์ขั้นที่สี่!]
...
[ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครอง ระดับพลังยุทธ์เพิ่มขึ้นสู่ระดับวิญญาณยุทธ์ขั้นที่เก้า!]
ไม่ถึงสามลมหายใจ
เจียงเฉินก็เลื่อนจากระดับวิญญาณยุทธ์ขั้นที่หนึ่ง สู่ระดับวิญญาณยุทธ์ขั้นที่เก้า!
ทุกคนต่างอ้าปากค้าง
นี่...
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!
ผู้ฝึกยุทธ์คนใดก็ตาม หากต้องการเลื่อนจากระดับวิญญาณยุทธ์ขั้นที่หนึ่งสู่ขั้นที่เก้า หากไม่มีเวลาหลายปีก็ไม่มีทางทำได้
แม้แต่อัจฉริยะอย่างโหย่วฉิน เหวินอิง หรือเย่เทียนหลิง ภายใต้การสนับสนุนทรัพยากรอย่างเต็มที่ ก็ยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปีจึงจะทำสำเร็จ!
เจียงเฉินเขา...
ใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที!
นี่มันพรสวรรค์ที่น่าทึ่งเพียงใด! เหนือฟ้าเกินไปแล้ว! วิปริตเกินไปแล้ว!
ทว่า...
ยังไม่จบ!!!
[ติ๊ง!]
[ผู้ครอบครอง 'ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์' เพิ่มขึ้นสู่ขั้นเชี่ยวชาญน้อย!]
[ผู้ครอบครอง 'ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์' เพิ่มขึ้นสู่ขั้นเชี่ยวชาญมาก!]
[ผู้ครอบครอง 'ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์' เพิ่มขึ้นสู่ขั้นเข้าสู่ประตู!]
[ผู้ครอบครอง 'ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์' เพิ่มขึ้นสู่ขั้นบรรลุสุดยอด!]
[ผู้ครอบครอง 'ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์' เพิ่มขึ้นสู่ขั้นกลมกลืนไร้ที่ติ!]
[ติ๊ง!]
[ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครอง ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์ได้พัฒนาเป็นวิชาสมบัติ: โลกในฝ่ามือ!]
ในชั่วพริบตา ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเจียงเฉินอย่างบ้าคลั่ง! ความเข้าใจในการใช้ ‘ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์’ และประสบการณ์ในการสังหารศัตรู หลอมรวมกันในทันที ทำให้เขาเชี่ยวชาญอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับว่าฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก!
เหนือท้องฟ้า ฝ่ามือยักษ์สีทองบดบังตะวันและจันทรา กดดันรอยฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์ของโหย่วฉิน เหวินอิงจนโคลงเคลง
ใบหน้าของโหย่วฉิน เหวินอิงซีดขาว
เมื่อเห็นว่ากำลังจะต้านทานไม่ไหว
ครืน...
คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน ซัดสาดไปทั่วทั้งลานกว้าง
รอยฝ่ามือที่ใหญ่กว่าฝ่ามือยักษ์สีทองหลายสิบเท่า ส่องประกายเจิดจ้ากว่าหลายสิบเท่า ทอดขวางไปทั่วทั้งท้องฟ้า
ไร้ขอบเขต!
แผ่ไปไกลสุดลูกหูลูกตา!
ซี้ด...
ทุกคนที่อยู่ที่นั่น รวมถึงผู้อาวุโสทั้งสี่ ต่างก็สูดลมหายใจเย็นเยียบ
“เป็นเจ้า...”
เมื่อสัมผัสได้ถึงรัศมีที่มาจากแหล่งเดียวกันบนรอยฝ่ามือนั้น แก้มที่ซีดขาวของโหย่วฉิน เหวินอิงก็ปรากฏรอยแดงจางๆ
สีหน้าของหยางเทียนเลี่ยเปลี่ยนไปอย่างมาก! เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังแห่งโลกในรอยฝ่ามืออันน่าสะพรึงกลัวนั้น!
“หรือว่านี่คือ...”
“ขั้นสูงสุดของฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์—โลกในฝ่ามือ!”
“สวรรค์... เจียงเฉิน มีแววแห่งมหาจักรพรรดิ!”
ผู้อาวุโสทั้งสี่ ส่งเสียงครางที่ตื่นเต้นจนแทบจะสั่นเทา
เหล่าศิษย์ของนิกายอสูรศักดิ์สิทธิ์ยิ่งมีใบหน้าแดงก่ำ ตื่นเต้นจนแทบจะสั่นสะท้าน
“ช่างทรงอำนาจยิ่งนัก!”
“ช่างเก่งกาจยิ่งนัก!”
“ฝ่ามือนี้ เทียบได้กับบรรพชนของนิกายอสูรศักดิ์สิทธิ์เลยทีเดียว!”
“ฮ่าฮ่า เจียงเฉินเป็นสามีของฝ่าบาท บัดนี้พิธีแต่งงานได้เสร็จสิ้นแล้ว ตามธรรมเนียมแล้ว เหล่าศิษย์ก็ควรจะเปลี่ยนคำเรียกเขาว่าบรรพชน!”
“บรรพชนเจียงเฉินสุดยอด...”
ในชั่วพริบตา เสียงเรียกขานบรรพชนดังกึกก้องราวกับคลื่นสึนามิ!
แทบจะในทันที ฝ่ามือยักษ์สีทองของหยางเทียนเลี่ยก็แตกสลายราวกับฟองสบู่!
มันไม่สามารถแม้แต่จะทนรับแรงปะทะจากชายขอบของ ‘โลกในฝ่ามือ’ ได้เลย! เพียงแค่สัมผัสเบาๆ ก็แตกสลายเป็นชิ้นๆ!
ใบหน้าของหยางเทียนเลี่ยซีดขาวเผือด หันหลังวิ่งหนีทันที
“หนีรึ?”
เจียงเฉินยิ้มอย่างขี้เล่น เจ้าจะหนีไปได้รึ?
เขายิ้มอย่างแผ่วเบา เพียงแค่พลิกฝ่ามือเบาๆ
ครืน!
โลกในฝ่ามือ ชั่งฟ้าตวงดิน ครอบคลุมลงมา ล็อกเป้าหมายไปยังหยางเทียนเลี่ยอย่างแน่นหนา!
หยางเทียนเลี่ยพบด้วยความตกตะลึงว่า ร่างกายของตนเองกำลังหดเล็กลงเรื่อยๆ!
ไม่ว่าเขาจะใช้ความเร็วสูงสุดเพียงใด!
ระยะทางที่เขาเคลื่อนที่ได้กลับสั้นลงเรื่อยๆ!
ในที่สุด เขาก็กลิ้งตกลงไปในใจกลางฝ่ามือยักษ์!
“ไม่...”
หัวใจของหยางเทียนเลี่ยแทบจะแตกสลาย “นี่มันวิชาอะไรกัน?”
“ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์จะมีอานุภาพแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? เจียงเฉิน! อย่าฆ่าข้า... ข้ามีข้อมูลจะให้เจ้า...”
ข้อมูล?
ข้าไม่ต้องการ
เจียงเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย กำมือในอากาศ ฉัวะ!
ฝ่ามือเทวะยักษ์บีบแน่น เลือดสาดกระเซ็น!
ประมุขนิกายรุ่นหนึ่งหยางเทียนเลี่ย กลายเป็นกองเนื้อเละ ตกลงบนพื้น
[ติ๊ง!]
[ผู้ครอบครองสังหารผู้แข็งแกร่งระดับจักรพรรดิ หยางเทียนเลี่ย ข้ามระดับ ได้รับเหรียญสะเทือนห้าสิบเหรียญ! รางวัลของวิเศษ: ลูกศรเทวะสะกดนภาหนึ่งดอก!]
[ลูกศรเทวะสะกดนภา: ของใช้แล้วหมดไป สามารถสะกดสรรพสิ่งในฟ้าดินได้นานสามวินาที!]
[ติ๊ง!]
[ผู้ครอบครองสร้างความตกตะลึงระดับกลางสำเร็จหนึ่งครั้ง ได้รับเหรียญสะเทือนสิบเหรียญ รางวัลโอสถหวนคืนยิ่งใหญ่หนึ่งเม็ด!]
[โอสถหวนคืนยิ่งใหญ่: ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ ปรับสภาพเส้นลมปราณ!]
“เฮ้อ ประมุขหยางตอนมีชีวิตอยู่ก็เป็นคนมีหน้ามีตาคนหนึ่งนะ”
เจียงเฉินไม่รู้ไปเอาดอกไม้ป่ามาจากไหน ปักลงบนกองเนื้อนั้น
ใบหน้าพลันซีดขาว ร่างของเจียงเฉินโซเซไปหลายก้าว เกือบจะล้มลง
การใช้ ‘ฝ่ามือเทวะวัดสวรรค์’ ในสภาพเต็มระดับ สร้างภาระอันใหญ่หลวงให้กับร่างกายของเขา!
หากไม่มีกายาเทวะจอมเขมือบค้ำจุนอยู่ เกรงว่าคงจะถูกดูดพลังจนกลายเป็นศพแห้งในทันที!
ถึงกระนั้น ฝ่ามือนั้นก็แทบจะสูบพลังของเขาจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว
ในขณะนี้เส้นลมปราณทุกเส้นของเขาอยู่ในสภาพแห้งผากและปริแตก เกือบจะเสียหาย
“เจ้า บุ่มบ่ามเกินไปแล้ว”
ด้านหลังศีรษะรู้สึกนุ่มนวล กลิ่นหอมที่คุ้นเคยลอยมา
จักรพรรดินีประคองเจียงเฉินไว้อย่างมั่นคง
“ภรรยา...”
ดวงตาของเจียงเฉินเป็นประกาย
เจ้าคนผู้นี้รีบละทิ้งความคิดที่จะกินโอสถหวนคืนยิ่งใหญ่เพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บทันที พยายามซุกเข้าไปในอ้อมกอดของนาง
“ภรรยา ข้าอ่อนแอเหลือเกิน ข้ายืนไม่ไหวแล้ว...”
เจียงเฉินเอนตัวล้มลงไปในอ้อมกอดของจักรพรรดินี
ทั่วทั้งลานเงียบกริบ...
สภาพที่อ่อนแอและซีดขาวของเจียงเฉิน ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับภาพที่เขาใช้หนึ่งฝ่ามือทำลายล้างฟ้าดิน สังหารผู้ยิ่งใหญ่ระดับจักรพรรดิเมื่อครู่นี้
ผู้เยี่ยมยุทธ์ระดับจักรพรรดิ!
ระดับทะลวงนภาขั้นที่เก้าขั้นสูงสุด! ไม่อาจต้านทานฝ่ามือเดียวของเด็กหนุ่มได้!
ทุกคนต่างอดไม่ได้ที่จะมองไปยังมุมหนึ่งของลานกว้าง ที่ซึ่งมีโลงศพทองสัมฤทธิ์โบราณตั้งอยู่
นี่คือพลังของสามีจักรพรรดินีรึ?
ใครกล้าก่อเรื่อง เขาก็จะฆ่าคนนั้น? อย่าไปหาเรื่องเลย อย่าไปหาเรื่องเลย!
วูม...
ในซากศพของหยางเทียนเลี่ย พลันมีแสงสีแดงสองสายลอยขึ้นมา
จักรพรรดินีสะบัดมือจับไว้ แสงสีแดงกระทบฝ่ามือกลายเป็นนกกระเรียนกระดาษสองตัว
“เป็นกระเรียนสื่อสารชนิดหนึ่ง กระเรียนสื่อสารใจถึงใจ!”
สีหน้าของผู้อาวุโสทั้งสี่ดูย่ำแย่เล็กน้อย “กระเรียนสื่อสารใจถึงใจเป็นหนึ่งในของวิเศษที่สายลับต้องมี ตัวลูกใช้รับข่าวสาร ตัวแม่ใช้ส่งข่าวสาร”
แคร็ก!
กระเรียนตัวแม่กางออก กลายเป็นกระดาษวิญญาณแผ่นหนึ่ง
บนกระดาษวิญญาณเขียนข้อมูลไว้หนาแน่น ลายมือยุ่งเหยิง
“นี่คือลายมือของหยางเทียนเลี่ยหรือไม่?”
โหย่วฉิน เหวินอิงถามดินแดนศักดิ์สิทธิ์สุริยันเทพด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เป็น... เป็นไปได้อย่างไร?”
เหล่าศิษย์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สุริยันเทพต่างก้มหน้าลงด้วยความละอาย
เห็นได้ชัดว่า ข้อมูลนั้นมาจากหยางเทียนเลี่ยจริงๆ
ประมุขนิกายรุ่นหนึ่งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์สุริยันเทพกลับเป็นสายลับ!
“ถูกเจ้าเดาถูกจริงๆ ด้วย”
โหย่วฉิน เหวินอิงมองเจียงเฉิน
เจียงเฉินยักไหล่
“ภรรยาท่านก็เดาได้ตั้งนานแล้วมิใช่รึ”
โหย่วฉิน เหวินอิงหันหน้าหนี “ข้าไม่ได้เดา แค่หาเหตุผลมาฆ่าเขาส่งๆ ไปเท่านั้น”
เอ่อ ดุขนาดนี้เลยรึ?
ทุกคนต่างมองไปยังเจียงเฉินด้วยสายตาสงสาร
ต่อไปก็ขอให้โชคดีแล้วกัน
“ฮ่าฮ่าฮ่า มาเร็วก็ไม่สู้มาได้จังหวะ ศิษย์น้องหญิงโหย่วฉิน ไม่ได้พบกันนานเลยนะ!”
[จบแล้ว]