บทที่ 1 - ตกตะลึง! ข้าแต่งงานกับจักรพรรดินีตัวร้าย
บทที่ 1 - ตกตะลึง! ข้าแต่งงานกับจักรพรรดินีตัวร้าย
ณ ทวีปตี้เชวี่ย นิกายอสูรศักดิ์สิทธิ์
เจียงเฉินตื่นขึ้นมาบนเตียงปักลายอบอวลไปด้วยกลิ่นกายหอมละมุนของสตรีที่ชวนให้ใจสั่น
ข้างกายมีเสื้อผ้าของสตรีที่ดูเรียบง่ายแต่สง่างามวางอยู่ ภายใต้นั้นมีเอี๊ยมอกสีขาวราวหิมะซ่อนอยู่อย่างแนบเนียน ทว่ากลับโดดเด่นสะดุดตาอย่างยิ่ง
เจียงเฉินอดไม่ได้ที่จะหน้าร้อนผ่าว “ข้าข้ามมิติมาหรือนี่? ที่นี่คงไม่ใช่ห้องนอนของสตรีหรอกนะ? หรือว่าเมื่อคืนข้าถูกผู้หญิง...”
พาดหัวข่าวสุดสะเทือน! ชายหนุ่มข้ามมิติในคืนแรก กลับต้องสูญเสียความบริสุทธิ์ไปอย่างน่าเศร้า!
เจียงเฉิน เจ้าไม่บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว...
เดิมทีเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มแสนดีจากโลกมนุษย์
ในคืนก่อนวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย ขณะที่เขากำลังตั้งอกตั้งใจทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ จู่ๆ ก็มีหลุมดำปรากฏขึ้นข้างกาย จากนั้นเขาก็ข้ามมิติมา
แต่สภาพแวดล้อมเช่นนี้...
มันไม่ถูกต้อง! ไม่ถูกต้องอย่างยิ่ง! ครืน!
กระแสความทรงจำหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเจียงเฉินราวกับคลื่นยักษ์
ทวีปตี้เชวี่ยแห่งนี้ ชีวิตคนเปรียบดั่งเศษหญ้า พลังอำนาจคืออภิสิทธิ์ ผู้แข็งแกร่งครอบครองทุกสิ่ง! ร่างที่เจียงเฉินมาอาศัยอยู่นี้ เดิมทีเป็นคุณชายแห่งตระกูลเจียงในเมืองเหมย
ตระกูลเจียงเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งในท้องถิ่น กิจการค้าแผ่ขยายไปทั่วแคว้นเสวียนจ้าว มีทรัพย์สมบัติมากมายนับไม่ถ้วน
ทว่าเพียงชั่วข้ามคืน ตระกูลกลับถูกสังหารล้างบางอย่างโหดเหี้ยม เปลวเพลิงเผาผลาญบ้านตระกูลเจียงจนวอดวาย
เจียงเฉินได้รับการช่วยเหลือจากเด็กสาวคนหนึ่งที่เสี่ยงชีวิตบุกเข้าไปในกองเพลิง
เพื่อที่จะล้างแค้น เขาไม่ลังเลที่จะทุ่มเงินทองมหาศาลเพื่อเข้าร่วมกับลัทธิมาร
แต่ใครจะคาดคิดว่าพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ของเขาจะย่ำแย่ถึงเพียงนี้ จนต้องตกต่ำกลายเป็นเพียงคนรับใช้ในนิกายอสูรศักดิ์สิทธิ์
คุณชายที่คุ้นเคยกับชีวิตอันสุขสบาย จะทนต่อความยากลำบากเช่นนี้ได้อย่างไร? สามวันก่อน เจียงเฉินแอบฝึกวิชามารจนธาตุไฟเข้าแทรกและเสียชีวิตในที่สุด
เจียงเฉินจากโลกจึงได้มาเกิดใหม่ในร่างนี้
“เดี๋ยวก่อน!”
เจียงเฉินค้นพบสิ่งผิดปกติในความทรงจำ
ร่างกายบาดเจ็บสาหัส พรสวรรค์ก็แสนธรรมดา เรื่องนั้นพอทำใจได้
แต่ทำไมข้าถึงกำลังจะแต่งงานด้วยเล่า? แถมคู่แต่งงานยังเป็น...
จักรพรรดินีแห่งนิกายอสูรศักดิ์สิทธิ์! จอมมารที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ โหย่วฉิน เหวินอิง! เสื้อผ้าส่วนตัวบนเตียงปักลายนั่น หรือว่าจะเป็นของจักรพรรดินีผู้นี้? เมื่อคืน... คือนางหรือ?
เจียงเฉินตกตะลึง
ในขณะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก
ร่างระหงสง่างามในชุดสีดำก้าวเข้ามา บนอาภรณ์ปักลายมังกรทองห้าเล็บ สวมมงกุฎหงส์ ดวงตาดุจตะวันและจันทรา เปี่ยมด้วยอำนาจน่าเกรงขามจนมิอาจมองตรง
เจียงเฉินเพียงสบตานางครู่เดียว ก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา จนทำให้เขารู้สึกอยากจะคุกเข่าคำนับ
“นี่น่ะหรือคือจักรพรรดินีที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งลัทธิมาร ว่าที่ภรรยาของข้า?”
หัวใจของเจียงเฉินเต็มไปด้วยความตกตะลึง
รัศมีของนางช่างทรงพลังเกินไป เขาถึงกับมองใบหน้าของภรรยาตนเองได้ไม่ชัดเจน แล้วต่อไปจะใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างไร? ความดื้อรั้นและความหยิ่งทะนงในใจ ทำให้เขาฝืนทนต่อแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้นและจ้องมองโหย่วฉิน เหวินอิงอย่างไม่ยอมแพ้
ท่าทางที่ดูยากลำบากของเจียงเฉิน ไม่อาจรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมดุจเพลิงของโหย่วฉิน เหวินอิงไปได้
อืม แม้พรสวรรค์จะไม่ได้เรื่อง แต่ก็ยังพอมีกระดูกสันหลังอยู่บ้าง
แววตาของโหย่วฉิน เหวินอิงฉายแววชื่นชมเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันใด “เจ้าตื่นช้ากว่าที่ข้าคาดไว้มาก แสดงให้เห็นว่าพรสวรรค์ของเจ้าย่ำแย่เพียงใด”
เจียงเฉินนินทาในใจ พรสวรรค์ข้ามันแย่แล้วไปหนักส่วนไหนของเจ้าเล่า? ถ้าเก่งจริงก็อย่ามานอนกับข้าสิ
ไม่รอให้เจียงเฉินตอบ โหย่วฉิน เหวินอิงก็พูดขึ้นเอง “ข้าขอเตือนไว้ก่อน งานแต่งครั้งนี้เป็นเพียงการแสดงละคร เราเป็นเพียงสามีภรรยาในนาม จะไม่มีความสัมพันธ์ทางกายใดๆ ทั้งสิ้น ดังนั้นเจ้าต้องควบคุมตัวเอง ห้ามมีความคิดอกุศลใดๆ เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจ ก็แค่ข้าแตะต้องเจ้าไม่ได้สินะ”
เจียงเฉินหัวเราะเยาะตัวเอง
อุตส่าห์ได้แต่งงานทั้งที กลับเป็นได้แค่สามีภรรยาในนาม มองได้แต่กินไม่ได้ ช่างโชคร้ายเสียจริง
ราวกับได้ยินความไม่พอใจของเจียงเฉิน โหย่วฉิน เหวินอิงก็ยิ้มเยาะ “หากเจ้าอยากจะแตะต้องข้าก็ได้ เช่น เอาชนะองค์ชายเย่เทียนหลงให้ได้ หรือไม่ก็บรรลุคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ของนิกายเรา ‘เคล็ดอสูรศักดิ์สิทธิ์เสาเทวะ’... แต่เจ้าทำไม่ได้หรอก”
อะไรนะ? บอกว่าข้าทำไม่ได้?
เจียงเฉินพลันเดือดดาลขึ้นมาทันที เขาตะโกนลั่น “เจ้า... เจ้าช่างไร้มารยาทสิ้นดี!”
โหย่วฉิน เหวินอิงถึงกับนิ่งอึ้ง
นางเคยคิดถึงคำพูดมากมายที่เจียงเฉินอาจจะพูด แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะพูดออกมาเช่นนี้
[ติ๊ง!]
[ขอแสดงความยินดี ผู้ครอบครองได้ผูกมัดกับระบบสะเทือนหมื่นโลกา!]
เสียงแจ้งเตือนอันเย็นชาดังขึ้นในหัว
เจียงเฉินเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว ระบบ?
ฮ่าฮ่า ในที่สุดตัวช่วยสุดโกงก็มาแล้ว!
ในฐานะแฟนนินิยายตัวยง เขาย่อมรู้ดีว่าระบบคืออะไร เมื่อมีตัวช่วยนี้แล้ว การพลิกชะตาจากปลาเค็มก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม!
สีหน้าของเจียงเฉินที่เปลี่ยนแปลงไปมา อยู่ในสายตาของโหย่วฉิน เหวินอิงทั้งหมด นางขมวดคิ้วเรียวงาม คิดว่าเจียงเฉินคงถูกกระตุ้นมากเกินไปจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้
เมื่อนึกถึงสถานการณ์ทั้งภายในและภายนอกของนิกายที่กำลังวุ่นวาย นางก็ขี้เกียจจะพูดมากอีกต่อไป โบกมือไล่เจียงเฉิน “พอแล้ว เจ้าออกไปนอนข้างนอกเถอะ พรุ่งนี้เช้าก็เป็นพิธีแต่งงานแล้ว ระวังอย่าให้เกิดข้อผิดพลาด...”
นางเพียงแค่กำชับไปตามปกติ แต่ใครจะคาดคิดว่ายังไม่ทันพูดจบ—
“หุบปาก!”
เจียงเฉินจ้องมองโหย่วฉิน เหวินอิงด้วยแววตาเย็นชา
“สตรีเช่นเจ้า กำลังสั่งสอนข้าอยู่รึ?”
เขาเริ่มสวมบทบาทแล้ว! นัยน์ตางดงามของโหย่วฉิน เหวินอิงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง จ้องมองเจียงเฉินอย่างประหลาดใจ เจ้าหมอนี่กินยาผิดขนานมาหรืออย่างไร?
นางคือจักรพรรดินีแห่งลัทธิมาร ผู้โหดเหี้ยมอำมหิต เพียงพิโรธครั้งเดียวก็สามารถทำให้ศพกองเป็นหมื่นลี้ได้
ทั่วทั้งนิกาย นอกจากพวกเฒ่าหัวงูไม่กี่คนแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าต่อกรกับนาง
แล้วเจียงเฉินเล่า? เป็นเพียงคนรับใช้ พลังยุทธ์ก็ไม่มีแม้แต่น้อย เป็นแค่เศษสวะคนหนึ่ง กลับกล้ามาตวาดใส่นาง?
[ติ๊ง!]
[ผู้ครอบครองเจียงเฉินทำให้จักรพรรดินีตกตะลึงเป็นครั้งแรก ได้รับเหรียญสะเทือนหนึ่งเหรียญ และรางวัลทักษะระดับเทวะ “สะกดจิตสังหาร” หนึ่งครั้ง!]
[สะกดจิตสังหาร: กดข่มเป้าหมายอย่างสมบูรณ์ ทำให้ไม่สามารถใช้พลังใดๆ ได้ภายในห้าชั่วโมง!]
[ระบบสะเทือนหมื่นโลกา]
[ผู้ครอบครอง: เจียงเฉิน]
[ระดับพลัง: บาดเจ็บสาหัส พลังยุทธ์ถูกทำลายจนสิ้น] [ทรัพย์สิน: เหรียญสะเทือนหนึ่งเหรียญ]
[ทักษะ: สะกดจิตสังหาร]
ฮ่าฮ่า รางวัลจากการสร้างความตกตะลึง! ข้าเดาถูกจริงๆ!
เจียงเฉินหัวไว เขารีบทำความเข้าใจกลไกการทำงานของ “ระบบสะเทือน” ได้อย่างรวดเร็ว
พูดง่ายๆ ก็คือ: เพียงแค่ทำให้คนอื่นตกตะลึง ก็จะได้รับเหรียญสะเทือนหนึ่งเหรียญ
และเมื่อผลของความตกตะลึงนั้นรุนแรงพอ ก็จะได้รับรางวัลพิเศษเพิ่มเติมอีกด้วย
“สะกดจิตสังหาร ช่างเป็นทักษะระดับเทวะโดยแท้!”
เจียงเฉินมองคำอธิบายทักษะแล้วยิ้มจนปากแทบฉีก
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ข้างกาย
“เจียงเฉิน เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
ดวงตางดงามของโหย่วฉิน เหวินอิงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง รัศมีรอบกายราวกับยมโลกมาเยือน
ในฐานะจักรพรรดินี นางไม่เคยถูกใครตวาดใส่เช่นนี้มาก่อน
นางโกรธจนหัวเราะออกมา ใบหน้ากลับแย้มยิ้มราวกับบัวหิมะที่เบ่งบาน เผยให้เห็นรอยยิ้มอันน่าหลงใหล “กล้าดีนี่ พูดคำเมื่อครู่อีกครั้งสิ?”
อันตราย!
อันตรายอย่างยิ่ง!
แม่นางคนนี้ไม่ใช่คนดีแน่ๆ เจียงเฉินใจหายวาบ
แต่เมื่อมีระบบอยู่กับตัว เขาก็ใจกล้าขึ้นมา กอดอกพลางยิ้มเย็น “ทำไมรึ สามีพูดอะไรนิดอะไรหน่อยก็ไม่พอใจแล้วรึ? ยังจะมาถลึงตาใส่อีก!”
โหย่วฉิน เหวินอิงตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ “เจียงเฉิน เจ้า...”
นางมองเจ้าเด็กนี่ไม่ออกอีกต่อไปแล้ว
ครั้งเดียวก็ว่าไปอย่าง นี่กล้ามายั่วโมโหนางเป็นครั้งที่สอง? แถมยังตวาดใส่นางอีก! ช่างกล้าหาญเสียจริง!
[ติ๊ง!]
[ผู้ครอบครองเจียงเฉินสร้างความตกตะลึงระดับกลางสำเร็จ ได้รับเหรียญสะเทือนหนึ่งเหรียญ และรางวัลพรสวรรค์: กายาเทวะจอมเขมือบ!]
[กายาเทวะจอมเขมือบ: กายาแห่งความหิวกระหายอันไร้ที่สิ้นสุด!]
[ความเร็วในการดูดซับพลังปราณเพิ่มขึ้นสิบเท่า! ความเร็วในการหลอมโอสถเพิ่มขึ้นสิบเท่า! ความเร็วในการฟื้นฟูพลังกายเพิ่มขึ้นสิบเท่า! พลังโจมตีเพิ่มขึ้นสิบเท่า! อัตราการโจมตีจุดตายเพิ่มขึ้นสิบเท่า!]
รางวัลระดับเทวะปรากฏแล้ว! กายพิเศษ!
การดูดซับพลังปราณ การกินยา การฟื้นฟูพลัง พลังโจมตี และการโจมตีจุดตาย ทั้งหมดเพิ่มขึ้นสิบเท่า! สุดยอดไปเลย!
เจียงเฉินได้ลิ้มรสความหอมหวานอย่างเต็มที่ ในเมื่อมีความตกตะลึงระดับกลาง เช่นนั้นก็ต้องมีความตกตะลึงระดับสูงด้วยใช่หรือไม่?
รางวัลจากความตกตะลึงระดับสูง จะไม่ยิ่งใหญ่กว่านี้อีกหรือ?
โหย่วฉิน เหวินอิงจ้องมองเจียงเฉินด้วยสายตาเย็นชา แต่กลับไม่คาดคิดว่าเจียงเฉินจะก้าวเพียงสามก้าวก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้านางในพริบตา
เร็วมาก!
โหย่วฉิน เหวินอิงตกใจในใจ ความเร็วระดับนี้เทียบได้กับผู้อาวุโสระดับสูงของนิกายแล้ว
เจ้าเด็กนี่ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอยู่หรอกหรือ? พลังยุทธ์ก็ไม่มีแม้แต่น้อย แล้วจะมีความเร็วเช่นนี้ได้อย่างไร?
ชั่วขณะที่โหย่วฉิน เหวินอิงเผลอไผลไปนั้น นางก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่มือทั้งสองข้าง เจ้าเด็กเจียงเฉินผู้กล้าบ้าบิ่นคนนี้ กลับฉวยโอกาสจับมือนางไว้ แล้วดึงนางไปยังริมเตียง “เฮ้ เราเป็นสามีภรรยาที่นอนด้วยกันมาทั้งคืนแล้ว ทำไมจะให้สามีไปนอนข้างนอกเล่า? เรามานอนบนเตียงด้วยกันเถอะ”
โหย่วฉิน เหวินอิงเบิกตากว้าง
ไม่เคย! ไม่เคยมี! บุรุษใด! แตะต้องนาง! แม้แต่ปลายเล็บ! เจ้าเด็กนี่... เขากล้าดียังไง!
ครืน!
รัศมีระดับจักรพรรดิของโหย่วฉิน เหวินอิงระเบิดออกอย่างเต็มที่
และในสมองของเจียงเฉิน ก็มีเสียงแจ้งเตือนอันไพเราะของระบบดังขึ้น:
[ผู้ครอบครองเจียงเฉินสร้างความตกตะลึงระดับสูงสำเร็จหนึ่งครั้ง! ได้รับเหรียญสะเทือนสิบเหรียญ! รางวัลโอสถหวนคืนยิ่งใหญ่หนึ่งเม็ด!]
[โอสถหวนคืนยิ่งใหญ่: ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ ปรับสภาพเส้นลมปราณ!]
[ติ๊ง!]
[ผู้ครอบครองเจียงเฉินปลุกใช้งานกายาเทวะจอมเขมือบ โอสถหวนคืนยิ่งใหญ่ถูกหลอมรวมในพริบตา อาการบาดเจ็บทั้งหมดฟื้นฟู!]
ในชั่วพริบตา อาการบาดเจ็บสาหัสของเจียงเฉินก็หายเป็นปลิดทิ้ง บาดแผลภายในและความบกพร่องทั้งหมดได้รับการเยียวยาในทันที ทั่วทั้งร่างอบอุ่นไปด้วยพลังโอสถอันอ่อนโยน
เจียงเฉินรู้สึกว่าร่างกายเบาดุจขนนก ทั่วทั้งร่างเปี่ยมไปด้วยพละกำลังที่ใช้ไม่มีวันหมด
สมแล้วที่เป็นของจากระบบ โอสถหวนคืนยิ่งใหญ่นี้ช่างสุดยอดจริงๆ!
ในขณะนั้นเอง รัศมีแห่งความโกรธเกรี้ยวของโหย่วฉิน เหวินอิงก็ถาโถมเข้ามาดุจพายุ
แรงกดดันระดับจักรพรรดิอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายออกไปนอกตำหนัก เหล่านางกำนัลต่างตกใจจนหน้าซีด
“เกิดอะไรขึ้น?”
ตุ้บ! ตั้บ! พวกนางไม่อาจทนรับแรงกดดันนั้นได้ ต่างพากันล้มลงคุกเข่ากับพื้นและสลบไป
“ภายในสิบลมหายใจ ไสหัวออกไปจากตำหนักเดี๋ยวนี้!”
นัยน์ตารูปอัลมอนด์ของโหย่วฉิน เหวินอิงเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ
แต่หากเป็นคนที่คุ้นเคยกับนาง จะสังเกตเห็นความเขินอายที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในแววตาของนาง
เจียงเฉินเองก็โกรธขึ้นมาเช่นกัน
คิดว่าตัวเองเป็นจักรพรรดินีจริงๆ หรือไง?
วันแรกที่ข้าข้ามมิติมา ก็ถูกเจ้าตะคอกใส่ไปรอบหนึ่งแล้ว!
เผลอไผลมานอนกับข้าแล้ว ยังจะไม่ให้ข้านอนเอาคืนอีกรึ?
“อย่ามาทำอวดดีต่อหน้าข้าเลย นิสัยเสียๆ แบบนี้!”
วันนี้สามีคนนี้จะดัดนิสัยของเจ้าให้หายขาดเอง!
สะกดจิตสังหาร เปิดใช้งาน!
วูม! คลื่นพลังงานประหลาดแผ่ออกมาจากรอบกายของเจียงเฉิน
รัศมีของโหย่วฉิน เหวินอิงที่สัมผัสกับคลื่นพลังงานนี้ ก็สลายไปในทันทีดุจน้ำแข็งละลาย
สิ่งที่ทำให้โหย่วฉิน เหวินอิงตกใจยิ่งกว่า คือนางไม่สามารถสัมผัสถึงพลังปราณฟ้าดินได้แม้แต่น้อย
ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่การจะโคจรพลัง ก็ยังกลายเป็นเรื่องยากลำบากอย่างยิ่ง
โหย่วฉิน เหวินอิงจ้องมองเจียงเฉินอย่างตื่นตระหนก
“เจียงเฉิน เจ้าทำอะไรกันแน่?”
เมื่อถูกกดข่มอย่างสมบูรณ์ โหย่วฉิน เหวินอิงก็สูญเสียรัศมีความเป็นเจ้าคนนายคนอันแหลมคมไป แต่กลับมีเสน่ห์ยั่วยวนอันอ่อนหวานเข้ามาแทนที่
เจียงเฉินเองก็ได้มีโอกาสชื่นชมความงามล่มเมืองของว่าที่ภรรยาเป็นครั้งแรก
แม้ในชาติก่อนเขาจะเคยเห็นดาราสาวสวยมามากมาย แต่แม้ว่าโหย่วฉิน เหวินอิงจะหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ก็ยังคงทำให้เจียงเฉินรู้สึกตื่นตะลึง
งดงามราวกับดอกบัวพ้นน้ำ งามตามธรรมชาติโดยไม่ต้องปรุงแต่ง! นี่สิถึงจะเป็นสาวงามตามธรรมชาติที่แท้จริง
เจียงเฉินจับมือนางอย่างอ่อนโยนขึ้นโดยไม่รู้ตัว พลางค่อยๆ ประคองนางไปยังเตียง “ภรรยาจ๋า ฟ้าก็มืดแล้ว เราขึ้นเตียงไปพักผ่อนกันเถอะ!”
“อะ... เจ้าจะทำอะไร? หยุดนะ กล้าดีอย่างไร!”
...
[ติ๊ง!]
[ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครองเจียงเฉิน สร้างความตกตะลึงระดับเทวะสำเร็จหนึ่งครั้ง! ได้รับเหรียญสะเทือนหนึ่งร้อยเหรียญ! รางวัลคือ...]
[จบแล้ว]