Chapter 2: พี่ชายของฉันดีเกินไปแล้ว! (ฟรี)

หยูซินซินเม้มปาก มองใบหน้าซีดเซียงของโฮวอู่และเหงื่อบนหน้าผากของโฮวอู่ เธอยอมแพ้ในที่สุดและพูดว่า “ก็ได้ พักสักครู่แล้วกัน แต่เร็วหน่อยก็ดี เครื่องบินของพี่ชายเธอแลนดิ้งแล้ว คงไม่ดีแน่ถ้าเธอไปงานเลี้ยงสาย”

“ซินซิน ฉันเข้าใจแล้ว”

หลังจากที่หยูซินซินออกไป โฮวอู่ก็ก้มมองดูมือที่ขาวผ่องและบอบบางของเธออย่างไม่เชื่อสายตา

มือของเธอตอนนี้แตกต่างจากมือคู่เดิมของเธอ

เล็บถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบสวยงามและเคลือบด้วยสีชมพูอ่อน มือของเธอเล็กนิดเดียวและนิ้วเรียวยาว เป็นมือที่เหมาะกับการเล่นเปียโนจริงๆ

เธอมองไปรอบๆห้อง จนกระทั่งสายตาหยุดที่กระจกบานหนึ่งข้างหลังเธอ

ใบหน้าในกระจกละม้ายคล้ายคลึงกับใบหน้าเดิมของเธอ

แน่ล่ะ การที่เธอสามารถอยู่รอดในวงการบันเทิงได้เพราะเธอเป็นคนที่สวยมากคนหนึ่ง ไม่อย่างนั้นแล้วพระรองที่เธอเล่นละครด้วยจะสนใจเธอทำไม

แต่ภาพสะท้อนในกระจกนั้นสวยกว่าเธอมากนัก

อาจกล่าวได้ว่าใบหน้าหนึ่งเป็นความงามระดับสวรรค์ ในขณะที่ใบหน้าหนึ่งเป็นความงามของโลก

ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจกตอนนี้คือความงามระดับสวรรค์

โฮวอู่กระพริบตา คนที่อยู่ในกระจกก็กระพริบตาตามเธอ ดวงตาของเธอโตอย่างกับตุ๊กตา ทั้งยังดูไร้เดียงสา

ดวงตาที่ไร้เดียงสาและงดงามนี้ทำให้เธอดูมีเสน่ห์เย้ายวน

ภาพสะท้อนที่เป็นจริงนี้พิสูจน์ให้โฮวอู่รู้ว่าเธอทะลุเข้ามาอยู่ในนิยายแล้วจริงๆ

เธอกลายเป็นคนอีกคนอย่างสมบูรณ์แบบ!

โฮวอู่ตะลึงแต่ไม่มีเวลาให้ตกใจแล้ว เธอรีบปรับความคิดตัวเองใหม่

ถ้าเธอทายถูก โฮวอู่ในโลกแห่งความจริงอาจตายไปแล้วก็ได้

เธอตกจากที่สูงสิบเมตร ไม่มีเบาะกันกระแทก ความเป็นไปได้ในการรอดชีวิตแทบไม่มี

นี่อาจเป็นของขวัญจากสวรรค์ที่ทำให้เธอยังมีชีวิตอยู่ ถึงแม้จะอยู่ในนิยายก็ตามที และตัวตนใหม่นี้เธอยังอยู่ดีกินดีไม่ใช่เหรอ?

โฮวอู่ทบทวนเนื้อเรื่องในนิยายอย่างรวดเร็วว่าตอนนี้เธออยู่ตรงส่วนไหนของเนื้อเรื่อง

โชคดีที่เธอยังจำได้อยู่เพราะเธอเพิ่งอ่านไปเมื่อคืน

วันนี้คือวันที่พี่ชายของเธอ ‘โฮวอูเสิ่น’ กลับมาจากต่างประเทศ

โฮวอูเสิ่น ชายหนุ่มอายุยี่สิบห้าปี สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกสาขาการเงินจากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เขาได้ตีพิมพ์บทความห้าฉบับในนิตยสารการเงินที่มีชื่อเสียงที่สุดของโลก เขายังได้รับรางวัลการเงินระหว่างประเทศสองรางวัล สาเหตุที่เขากลับมาเพราะเขาพร้อมที่จะรับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว นอกจากนี้เขายังเคยเป็นศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียงและจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยฉิงต้า

เธอสามารถบอกได้เลยว่าเขาโดดเด่นมากแค่ไหนจากรางวัลและปริญญาบัตรของเขา

โฮวอู่จำได้ว่าตอนที่เธออ่านนิยาย ผู้แต่งได้อธิบายอย่างชัดเจนว่าพี่ชายของนางเอกนั้นดีกว่าพระเอกอย่างไรบ้าง แต่เนื่องจากศีลธรรม ตัวละครนำหญิงจึงไม่อาจรักพี่ชายตัวเองได้ และทำให้เขากลายเป็นตัวละครชายอันดับสอง

เห็นได้ชัดว่าคุณพี่ชายคนนี้เป็นที่โปรดปรานของผู้แต่งมาก ด้วยออร่าของเขาที่เด่นเกินหน้าเกินตาใครในนิยาย

ด้วยความลำเอียงของผู้แต่ง ผู้แต่งเขียนแค่ว่าคุณพี่ชายมีอำนาจมากแค่ไหน แต่ไม่ค่อยให้เขาปรากฏตัวมากในนิยายเพราะกลัวว่าถ้าเพิ่มบทให้ตัวละครพี่ชาย แล้วจะทำให้ตัวผู้แต่งเองไม่ชอบพระเอกซะอย่างนั้น?

ถึงแม้เขาจะมีบทไม่มาก เขาก็ยังเป็นที่จับตามองและทรงอำนาจยามที่เขาปรากฏตัวในนิยาย ผลลัพธ์คือทำให้เขามีแฟนๆจำนวนมาก

อาจกล่าวได้ว่าพระเอกเป็นของนางเอก ส่วนพระรองเป็นของคนอ่าน

ดังนั้นตัวละครคุณพี่ชายจึงถูกกล่าวถึงในหลายคอมเม้นต์

โฮวอู่นึกถึงคำอธิบายของโฮวอูเซินและเริ่มสงสัยเกี่ยวกับตัวเขาเล็กน้อย

ตัวละครชายอันดับสองที่มีอำนาจทุกอย่างจะเป็นคนแบบไหนกันนะ?

ในความทรงจำของโฮวอู่มีความทรงจำเกี่ยวกับพี่ชายของเธอน้อยมาก

โฮวอูเสิ่นไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่เด็กและไม่ค่อยได้กลับมาเยี่ยมบ้าน ครั้งล่าสุดที่เขากลับมาคือสี่ปีที่แล้ว

โฮวอู่และโฮวอูเสิ่นอายุห่างกันแปดปี ดังนั้นทั้งสองคนจึงไม่ค่อยได้พูดคุยกันเท่าไหร่

จากความทรงจำที่พอนึกได้ เธอไม่ได้สนิทกับพี่ชายตัวเอง นั่นเป็นเพราะพี่ชายของเธอมักทำตัวเย็นชาใส่คนอื่น

《พระเอกในนิยายพันธนาการรักเป็นคนโรแมนติกและน่ารัก ในขณะที่ตัวละครพี่ชายเป็นคนเย็นชาและคาดเดาอารมณ์ได้ยาก》

เขาเย็นชาใส่ทุกคน แต่ผู้แต่งบอกว่าถ้าเขามีความรัก เขาจะกลายเป็นผู้ชายที่ทุ่มเทยิ่งกว่าผู้ชายคนไหน แต่จนจบเรื่องยังไม่มีใครทำให้คุณพี่ชายหวั่นไหวได้สักคน

บางทีอาจเป็นเพราะผู้แต่งชอบตัวละครพี่ชายมากเกินไป เธอรู้สึกว่าไม่มีใครคู่ควรกับเขา เธอจึงไม่ได้เขียนตอนจบที่สมบูรณ์ของเขา ปล่อยให้คนอ่านจินตนาการเอาเอง

โฮวอู่นึกถึงเนื้อเรื่องในนิยายพลางหยิบชุดเรดวาเลนติโนขึ้นมา

เรดวาเลนติโนเป็นซับไลน์ของแบรนด์วาเลนติโนสำหรับเด็กสาววัยรุ่น ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นแบรนด์หรู แต่ถ้าให้เทียบกับแบรนด์หรูแบรนด์อื่นก็ถือว่าราคาสมเหตุสมผลกว่า และแบรนด์นี้ก็เหมาะสมกับอายุของเธอ

ตอนนี้เธออายุสิบเจ็ดปี เธอยังมีเวลาอีกเกือบหนึ่งปีก่อนที่เธอจะอายุสิบแปด

หากเนื้อเรื่องในนิยายไม่เปลี่ยน เธอจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนอายุสิปแปดปี

เป็นเพราะอุบัติเหตุทำให้เธอพบว่าครอบครัวโฮวและเธอมีกรุ๊ปเลือดที่แตกต่างกัน

พ่อและแม่ของเธอมีเลือดกรุ๊ปโอทั้งคู่ แต่เธอดันมีเลือดกรุ๊ปเอบี

ในทางการแพทย์คู่สามีภรรยาที่มีเลือดกรุ๊ปโอไม่สามารถให้กำเนิดบุตรที่มีเลือดกรุ๊ปเอบีได้

ดังนั้นครอบครัวโฮวจึงรู้ว่าเธอไม่ใช่สายเลือดของพวกเขา

คุณพ่อโฮวตรวจดีเอ็นเอของพวกเขาทันที และผลก็เป็นไปตามที่พวกเขาสงสัย โฮวอู่และครอบครัวโฮวไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือด

หลังจากการสอบสวนโดยละเอียด คุณพ่อโฮวพบว่าลูกของพวกเขาสลับตัวกับลูกของครอบครัวอื่นเมื่อสิบแปดปีที่แล้ว

อย่างไรก็ตามตอนนี้มีเพียงโฮวอู่เท่านั้นที่รู้ว่าเธอไม่ใช่ลูกของครอบครัวโฮว

เธอมีสองทางเลือก ทางเลือกแรกคือสารภาพตรงๆว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของพวกเขา

ทางเลือกที่สองตอนนี้ขอเก็บเป็นความลับไว้ก่อน

โฮวอู่ครุ่นคิดอยู่สองสามวินาทีและเธอก็ตัดสินใจได้ว่า

เธอตัดสินใจจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไว้ก่อน แต่ก่อนที่จะถึงวันเกิดอายุสิบแปดปี เธอต้องออกจากครอบครัวโฮวพร้อมกับหลักประกันความปลอดภัย

นางเอกในนิยายเรื่องนี้คือเจียงอี้ฉิง ต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อโฮวอี้ฉิง เธอเป็นคนฉลาด

ถึงเธอจะเติบโตมาในครอบครัวยากจน เธอก็เรียนได้ดีเยี่ยม ติดหนึ่งในสามตลอด

เพื่อให้ครอบครัวของเธอมีชีวิตที่ดีขึ้น เธอยอมลาออกจากโรงเรียนตอนอายุสิบเจ็ดและเข้าวงการบันเทิง

ถึงแม้เธอจะมีภูมิหลังไม่ดี แต่เธอทำงานหนักกว่าคนอื่น เธอไม่ได้ถูกวงการบันเทิงทำให้ตาบอด กลับกันเธอตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักอย่างค่อยเป็นค่อยไป เธอปีนป่ายขึ้นมาในวงการบันเทิงด้วยตัวเธอเอง และด้วยเหตุนี้จึงได้รับความสนใจจากโม่เซ่อ

ความรักระหว่างนางเอกและพระเอกจึงเริ่มต้นขึ้น

โฮวอู่ไม่รู้ว่ามีอะไรอีกบ้างที่นางเอกประสบความสำเร็จในตอนท้ายเพราะเธอไม่ได้อ่านนิยายทั้งเรื่องจนจบ แต่เธอมั่นใจว่าชีวิตของนางเอกนั้นงดงามและสมปรารถนา

แต่ไม่ว่านางเอกจะฉลาดและยอดเยี่ยมแค่ไหน เธอก็เป็นคนใจแคบสุดๆ

เธอมองว่าโฮวอู่ผู้ซึ่งใช้ชีวิตของเธอมาสิบแปดปีเป็นหนามทิ่มแทงในสายตาของเธอ

ในสายตาของเธอ เธอได้กินแต่ข้าวแข็งๆและผักเพื่อให้อิ่มท้อง ส่วนโฮวอู่กลับได้กินอาหารดีๆ ในขณะที่เธอต้องทำงานพาร์ทไทม์เพื่อหารายได้ให้เพียงพอสำหรับค่าอาหารและค่าเรียนหนังสือ โฮวอู่สามารถจ้างครูสอนพิเศษเพื่อสอนเธอได้มากเท่าที่เธอต้องการ ในขณะที่เธอนอนบนม้านั่งในฤดูหนาวท่ามกลางหิมะตกโดยไม่มีผ้าห่ม โฮวอู่ก็ได้นอนบนเตียงที่นุ่มและอบอุ่นที่สุด

เธอคิดว่าเรื่องนี้ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ดังนั้นเธอจึงต้องการแก้แค้น

โฮวอู่ผู้โง่เขลา อ่อนหวานและหยิ่งผยอง เธอเติบโตขึ้นมาเป็นคนเอาแต่ใจและเป็นที่รัก เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางเอก ท้ายที่สุดนางเอกทำงานอย่างหนักเพื่อไต่เต้าไปถึงจุดที่โฮวอู่อยู่ เธอจึงเอาชนะโฮวอู่ได้อย่างง่ายดาย ไม่นานโฮวอู่ก็ตกหลุมพรางของโฮวอี้ฉิงและถูกขายไปยังชนบท

เธอถูกซื้อโดยครอบครัวที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขาและแต่งงานกับลูกชายที่โง่เขลาของพวกเขา ไม่กี่เดือนต่อมาเธอเสียชีวิตด้วยโรคซึมเศร้าเมื่ออายุได้ยี่สิบเอ็ดปี

โฮวอี้ฉิงไม่ใช่หญิงสาวใจดีอ่อนโยน เธอโดดเด่นและฉลาด และยังอีโก้สูง

โฮวอู่ไม่สามารถแข่งกับความฉลาดของโฮวอี้ฉิงได้

ต่อให้เธอเป็นคนสารภาพกับครอบครัวโฮวว่าเธอไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของพวกเขา โฮวอี้ฉิงก็ยังเกลียดเธออยู่ดี

ท้ายที่สุดแล้วไม่มีความแตกต่างระหว่างสิบเจ็ดปีกับสิบแปดปีมากนัก

โฮวอู่มีแผนในใจ แต่เธอจำเป็นต้องเจอกับโฮวอูเสิ่นก่อนที่จะตัดสินใจได้

“อาอู่ เธอพร้อมรึยัง?”

เมื่อหยูซินซินไม่เห็นโฮวอู่ออกมาจากห้อง เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

โฮวอู่เปิดประตูและยิ้มให้เธอ “ฉันพร้อมแล้วซินซิน ลงไปข้างล่างกันเถอะ”

“ว้าว เธอสวยมาก!” หยูซินซินทำตาโต มองโฮวอู่ที่แต่งหน้าบางๆและเดรสสีดำ

โฮวอู่แต่งหน้าบางๆหลังจากเปลี่ยนมาใส่เดรส

เธอไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าหนาเตอะ ด้วยวัยของเธอเพียงแค่แต่งหน้าบางๆก็ดึงความสวยงามของเธอได้แล้ว

กระนั้นเธอก็ยังดูสวยราวกับสาวสองพันปี

“ขอบใจจ๊ะ”

โฮวอู่และหยูซินซินเพิ่งเดินลงมาชั้นล่าง ทันใดนั้นก็มีเสียงดังที่ประตูทางเข้าคฤหาสน์

หัวใจของเธอปั่นป่วนขณะมองไปที่ประตู

ผู้ชายสองคนเดินเข้ามาข้างในทีละคน

ผู้ชายสองคนนั้นมีหน้าตาคล้ายคลึงกัน เพียงแต่คนหนึ่งอยู่ในวัยกลางคน ส่วนอีกคนอยู่ในช่วงวัยผู้ใหญ่

โฮวอู่รู้จักชายวัยกลางคน เขาเป็นพ่อของเธอ ‘โฮวหยวน’

ถ้าอย่างนั้นผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างพ่อของเธอก็คงเป็นพี่ชายของเธอสินะ โฮวอูเสิ่น

โฮวอูเสิ่นสูงไม่ต่ำกว่าร้อยแปดสิบแปดเซน สูงสง่า เขาสวมสูทสีดำเข้ากับรูปร่างเขาอย่างเหมาะเจาะ และไหล่กว้างนั่นอีก

เขามีใบหน้าเรียบเฉย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังสามารถดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้างได้ทันที

เขามีดวงตาลึกและจมูกโด่ง ใบหน้าของเขาโดดเด่นเหนือผู้คน ดูเหมือนมีส่วนผสมของชาติอื่น แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นหนุ่มจีนที่มีผมสีดำและตาสีดำ

รูปร่างหน้าตาของเขาหล่อเหลาอย่างไม่ต้องสงสัย เขาโดดเด่นมากไม่ว่าจะอยู่ในยุคไหนและประเทศใด

ไม่ว่าเขาจะหล่อมากแค่ไหน ด้วยบุคลิกเย็นชาราวกับลมหนาวในฤดูหนาว รัศมีของเขาข่มคนรอบข้างได้ชะงัด จึงไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้เขา

เขาเป็นเหมือนภาพสะท้อนของดวงจันทร์ในแอ่งน้ำที่ไม่สามารถเข้าถึงได้โดยสิ้นเชิง

โฮวหยวนดูเหมือนจะอารมณ์ดี เมื่อเขาเห็นโฮวอู่ยืนอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา เขากวักมือเรียกเธอและพูดว่า “อาอู่ มานี่เร็ว พี่ชายของลูกกลับมาแล้ว”

โฮวอู่สงบจิตใจและยิ้มอย่างสมบูรณ์แบบที่สุด เธอเดินไปข้างหน้าและพูดอย่างอ่อนหวานว่า “พี่ชาย ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ”

โฮวอูเสิ่นมองน้องสาวที่เขาแทบไม่รู้สึกประทับใจใดเลยต่อเธอในความทรงจำ เขาพยักหน้าเล็กน้อย

การแสดงของโฮวอูเสิ่นยังคงเหมือนเดิม เธออดคิดไม่ได้ว่าพี่ชายของเธอเป็นอย่างที่หนังสือว่าเอาไว้จริงๆ เขาเย็นชาและเข้าถึงยาก

แม้เผชิญหน้ากับน้องสาวแท้ๆของเขา การแสดงออกของเขาก็ยังเป็นเช่นเดิม