EP.28 ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม (อ่านฟรี)

พระอาทิตย์จะขึ้นในอีกไม่ช้า ผมต้องรีบวิ่งกลับที่พักก่อนที่จะมีคนสงเกตได้ว่า

ผมหายไป ทันใดนั้นรีบเดินทางกกลับด้วยความเร็วเท่าที่ผมจะทำได้

ดวงตามังกรช่วยให้ผมเลือกทางที่ดีที่สุดและช่วยให้ผมตั้งหลังการเดิน

ทางกลับมาให้เร็วกว่าที่ควรจะเป็น

เมื่อมาถึงที่พักผมไม่รอช้าที่จะเดินเข้าเต้นท์เพื่อที่จะนอนพัก ไม่รู้ว่าจะเหลือเวลา

ให้ได้พักอีกเท่าไหร่ แต่ผมต้องการที่จะหลับตาสักพักและหลังจากนั้นไม่นาน

ปัง ปัง !

“ตื่นกันได้แล้วเจ้าพวกคนขี้เกียจ ถึงเวลาแล้วที่จะออกเดินทาง” ลานูนตะโกน

ทำไมเปลือกตามันหนักได้ขนาดนี้ ผมรู้สึกถึงมีถุงที่ออกมาจากใต้ตา ผมพึ่งจะได้

หลับตาลงไม่นานก่อนเสียงนั้นจะดังขึ้นด้วยซ้ำ มากไปกว่านั้นผมผ่านการไล่ล่ามาทั้งวัน

มันก็คงไม่แปลกที่จะไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นจากที่นอน

“โอ้ววว! เกิดอะไรขึ้นกับนายเนี่ยหรือเมื่อคืนนายเจอผี?”

แกรี่ถามด้วยสีหน้าตกใจและมองมาที่ตาที่แดงกล่ำของผม

“เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับหน่ะ ไม่มีอะไรหรอก”

มองไปรอบๆทุกคนกำลังทยอยเก็บของและเตรียมตัวที่จะออกเดินทางผ่านหนองน้ำ

ข้างหนองน้ำส่วนใหญ่แล้วทางเดินมีแต่สิ่งสกปรกและกรวดเต็มไปหมด อีกทั้งยังแคบอย่างไม่น่าเชื่อ

แต่โชคดีที่มันใหญ่พอที่จะให้รถม้าเดินทางได้ ในขณะที่ด้านข้างทั้งสองถูกปกคลุมด้วยน้ำล้น

ตลอดทางผมกล้มหน้าฟุบหลับอย่างไม่สนใจใคร นี่ไม่ใช่การเดินทางที่น่าพอใจสักเท่าไหร่

เมื่อผมจะต้องทนกับทางที่ครุขระอยู่ตลอดเวลา

จากนั้นไม่นานถนนก็กลับมาเรียบลื่นอีกครั้งนั่นทำให้ให้การนอนของผมสบายขึ้นมาหน่อย

หลังจากที่ผมมีความสุขได้ไม่นานลานูนก็ตะโกนออกมาเสียงดังอีกครั้ง

“เรากำลังถูกโจมตี ทุกคนเตรียมต่อสู้!!!!!”

ทุกคนต่างรีบกันออกมาพร้อมความตกใจและมุ่งหน้าลงไปในหนองน้ำ ทุกคนต่างจับกลุ่ม

เป็นวงกลมเตรียมตัวที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่เจอ พวกเรายังโชคดีที่หนองน้ำไม่ลึกเท่าไหร่นัก

น้ำโคลนสูงขึ้นมาที่ระดับรองเท้าบูธของเรา นั่นทำให้พวกเราเดินช้ากว่าที่ควรจะเป็น

และยังส่งผลดีต่อศัตรูเราอีกด้วย

มองออกไปรอบๆผมเห็นความรู้สึกที่แสดงออกผ่านสีหน้าของทุกคนที่แตกต่างกันออกไป

นักเรียนบางคนกลัว สั่น เพราะส่วนมากยังไม่เคยต่อสู้กับสัตว์ที่มีเวทมนตร์มาก่อน

ในขณะที่ทุกคนทั้งตื่นเต้นและตกใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้่าและบางคนก็พร้อมที่จะพิสูจตัวเอง

ต่อหน้าเหล่าอัศวินและมาสเตอร์วินฟอร์ต

ในทางกลับกันวินฟอร์ตทั้งใจเย็นและเดินกลับไปข้างหลังและนั่งอย่างเงียบๆราวกับว่า

เขาจะนั่งสังเกตุการ์ณอยู่ไกลๆ ส่วนผมเหนื่อยเหลือเกินกับการใช้เวลาทั้งคืนในการไล่ล่า

สัตว์หลายตัว จนนับไม่ได้ว่าเท่าไหร่ แค่ลืมตาขึ้นมามันก็ยากแล้วสำหรับผม

ผมใช้ดวงตามังกรเพื่อมองดูว่าสัตว์ที่อยู่ตรงหน้าคือกลุ่มระดับไหนกันแน่ สื่งที่เห็นทำให้

โล่งใจไปเยอะ เพราะนั่นนแค่สัตว์ระดับธรรมดาไปเท่านั้นคงไม่น่ากังวสักเท่าไหร่

ผมรีบเก็บดาบทันที่และหันหลังกลับไปยังรถม้า

มันไม่คุ้มหลอกที่ผมจะเสียเวลาจัดการกับอะไรพวกนี้

“นายกำลังจะทำอะไร? พวกเราต้องเตรียมตัวจัดการสิ่งที่อยู่ตรงหน้านะ” หนึ่งในกลุ่มนั้นตะโกนใส่ผม

“มันก็แค่สัตว์ระดับพื้นฐานเพียงเท่านั้น พวกเธอไม่จำเป็นต้องใช้ผมหรอก” ผมมุ่งหน้าที่จะเดินต่อไป

และพร้อมที่จะนั่งดูทุกๆคนคล้ายกับที่วินฟอร์ตทำ

“ปล่อยเขาไปเถอะ คนแบบนี้จะไปต่อสู้กับใครที่ไหนได้” หนึ่งในอัศวินพูดออกมา

“บางทีเขาอาจจะแค่กลัวเท่านั้น”

เหล่านักเรียนทุกคนต่างเดินเข้าไปในหนองน้ำกันอย่างระมัดระวังและสามารถที่จะ

มองเห็นทุกอย่างที่อยุ่ในน้ำได้ชัด แต่ไม่สามารถทำให้สัตว์พวกนั้นออกมาได้ จนกระทั้ง

หนึ่งในนั้นโดนน้ำกระเด็นใส่หน้าและกระเด็นไปโดนหน้าแกรี่เหมือนกัน

นั่นมันหนอนแหลม! พวกเขาทุกคนถูกล้อมรอบไปด้วยหนอนแหลมเป็นร้อยๆตัว

ที่รอบล้อมเขาไว้หมดแล้ว

ในขณะที่หนอนแหลมกระเด็นไปโดนหน้าแกรี่เข้าอย่างจัง เขาใช้ความใจเย็น

และยืนดาบออกมฟันที่ลำตัวมันอย่างง่ายๆและหลังจากนั้น ลำตัวของหนอนก็

ถูกแบ่งออกแบบเป็นสองส่วน

หลังจากนั้นตัวอื่นๆก็กระโดนมาใส่เขาเรื่อยๆและก็เป็นอย่างที่ผมคาดเดา

ไม่มีผิด ไม่ว่าจะกี่ตัวที่กระโดดเข้ามาหา เขาก็จะทำให้ลำตัวของมันแบ่งเป็น

สองส่วนได้ไม่ยาก !

“พวกนายเห็นอะไรนั้่นไหม? เขาสามารถจัดการมันได้ภายในหนึ่งครั้ง”

“แถมเขายังใช้เพียงแค่ท่าธรรมดาเพียงเท่านั้น”

“บางที่หลังจากนี้เขาอาจจะได้รับสายขาวแน่ๆ” หนึ่งในอัศวินพูด

นักเรียนที่เหลือกำลังตื่นกลัวกับสถานการ์ณที่เกิดขึ้น ส่วนมากแล้วจะเลือก

ที่จะหลบซ่อนมากกว่าที่จะโอกาสนี้ออกไปต่อสู้ เพราะเจอเหตุการ์ณที่เหล่า

พวกหนอนใช้ฝันอันแหลมคมของมันกัดอาวุธของพวกเขาขาดออกเป็นสองท่อน

เหล่าอัศวินที่คอยเฝ้าดูพฤติกรรมของพวกนักเรียนทั้งคนที่ออกไปต่อสู้และคน

ที่ตื่นกลัวพวกเขาก็จะเข้ามาปลอบ วินฟอร์ตเดินไปรอบๆที่นักเรียนนั่งอยู่

ราวกับว่าเขากำลังประเมินผลพวกเขาอยู่

นักเรียนสามคนที่ดูเหมือนว่าจะถูกให้ความสนใจเป็นพิเศษ คนแรกคงจะ

เป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากแกรี่ เขาต่อสู้เหล่าสัตว์ร้ายได้อย่างง่ายดาย

เพียงแค่ใช้สัญชาติญาณของเขาเท่านั้น นั่นเป็นสิ่งที่น่าทึ่งอย่างมาก

ขนาดเขาไม่ได้มีดวงตามังกรเหมือนผมด้วยซ้ำ นั่นคงเรียกว่าเป็นพรสวรรค์จริงๆ

ส่วนอีกคนเป็นผู้หญิงและคงจะเป็นใครไปไม่ได้ท่าไม่ใช่ ซอลเวีย เธอช่างตรงกันข้าม

กับแกรี่ เธอคอยดูอย่างเฝ้าระวังและดูการเคลื่อนไหวของหนอนเพื่อที่จะหาจังหวะดีๆใน

การจัดการมัน ถึงแม้ว่าการต่อสู้ของเธอจะดูไม่มีพลังมากนักแต่เธอพยายามหาทาง

ที่ปลอดภัยที่สุดและไม่ให้เธอได้รับอันตรายเด็ดขาด

สุดท้ายเด็กหนุ่มกล้ามโตพร้อมกับผมยาวสีแดง นักเรียนคนนึงที่ผมเองก็ไม่รู้ชื่อแต่

แน่นอนว่าจำเขาได้ดี เขาแข็งแรงมากถึงขนาดที่บางครั้งก็ต่อสู้โดยไม่ต้องใช้อาวุธด้วยซ้ำ

เขาเพียงแค่ใช้มือจับหนอนขึ้นมาและบีบมันออกเป็นสองท่อน สิ่งที่น่าประทับใจยิ่งกว่าคือ

ความสามารถของเขาในการมองหาคนที่อยู่รอบตัวเขาเมื่อใครที่ถูกทำร้ายเขาจะเข้ามาช่วย

อย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะถูกสร้างขึ้นมาจากเหล็ก

เพราะแทบจะมีรอยขีดข่วนบนตัวเขาเลย

และนี่ก็คือทั้งสามคนที่ทำให้วินฟอร์ตพึงพอใจอย่างมาก และในบางครั้งวินฟอร์ต

ก็มองมาที่ผมบ้างเป็นครั้งคราวแต่ผมเองก็ตอบรับเขาด้วยการหาวอยู่เสมอ

เขาสายหัวให้ผมราวกับผิดหวังในตัวผมมาก

แม้ผมจะเคยพูดว่าผมถูกชะตากับวินฟอร์ต นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าผมมาที่นี่

เพื่อที่จะทำให้เขาพอใจ ผมมาที่นี่เพื่อตัวเองเท่านั้น เพื่อที่จะให้แข็งแรงขึ้นและ

เรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโลกใบนี้ ผมไม่สนใจหรอกว่าใครจะมองผมยังไง.....

หลังจากนั้นไม่นานเหล่าสัตว์ร้ายทั้งหลายก็ได้แพ้ไป นักเรียนทุกคนเริ่มที่จะเดินกลับมา

ที่รถม้าพร้อมกับแผลเล็กน้อย ในระหว่างทางที่พวกเขาเดินผ่านผมไปบางคนก็เลยไปเลย

ทำเหมือนผมเป็นอากาศ

“ทำไมไม่ไปเข้าร่วมการต่อสู้?”  แกรี่ถาม

“ฉันเหนื่อยมาก อีกทั้งรอบตัวนายก็ยังมีเหล่าอัศวินคอยปกป้องถ้าเกิดมีอะไรที่ผิดพลาด”

ผมอธิบายเพิ่มเตืมในขณะที่เข้าไปนั่งใกล้ๆแกรี่บนรถม้า

ตลอดการเดินทางของเรานั้นนักเรียนส่วนมากยังคงพูดถึงนักเรียนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม

แบบไม่ขาดสายและยังคงเป็นชื่อเล่นของทั้งสามคนที่ดังขึ้นตลอดทาง

แกรี่ ซอลเวียและไอแลน เด็กชายผมสีแดงที่ตอนนี้ผมรู้ชื่อเข้าแล้วต้องขอบคุณทุกคนจริงๆ

เรื่องส่วนมากที่นักเรียนพูดกันก็หนีไม่พ้นว่าจะทำยังไงถึงจะได้เลื่อนเป็นสายขาว หรือมันจะ

คือการใช้เทคนิคในระหว่างการต่อสู้

แกรี่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดกันแล้วจากนั้นหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง ในขณะเดียวกัน

ที่ผมเองก็ยังสงสัยว่าสายขาวที่เขาพูดกันนั้นมันคืออะไรกันแน่?