EP.17 อัศวินทั้งสาม (อ่านฟรี)

หลายวันผ่านมาแล้วแต่อาการของพ่อผมไม่ดีขึ้นและก็ไม่ได้แย่ลง แต่สถานการ์ณทุกอย่างที่เกิดขึ้น

มันทำให้ผมโมโหเป็นบ้า ทั้งๆที่พ่อผมต่อสู้เพื่อประชาชนในแถวหน้าตลอดมาเป็นปีๆ

และผมก็สงสัยว่าทำไมผู้คนที่พ่อเคยช่วยชีวิตไม่เคยจำชื่อพ่อได้เลย ตลอดหลายปีที่เขาทำหน้าที่ผู้พิทักษ์

และคอยปกป้องประชาชน แต่ในวันนี้วันที่พ่อผมต้องการความช่วยเหลือบ้างกลับไม่มีใครสักคนที่อยู่ข้างๆเขา

เว้นแต่ผมและแม่เท่านั้น ดูเหมือนว่าพวกเหล่ามนุษย์จะไม่ค่อยนึกถึงคนที่เขาทำดีด้วยสักเท่าไหร่

ยิ่งผมคิดเท่าไหร่ยิ่งทำให้โมโหมากเท่านั้น เอาละผมต้องโฟกัสสิ่งอื่นแทนดีกว่า

เป้าหมายเดียวของผมตอนนี้คือกการสอบผ่านการทดสอบของ The Knight examination ในวันนี้

สุดท้ายวันที่ผมรอคอยก็เดินทางมาถึงสักที

หมู่บ้านคึกครื้นขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่า เหล่าอัศวินทั้งหลายจะเดินทางมาจาก Avrion Academy เรียกได้ว่า

เป็นโอกาสที่หายากมากเพราะจะเกิดขึ้นแค่เพียงปีละครั้งเท่านั้น พวกเขาจัดอีเว้นการแข่งขันคล้ายๆกับงานเทศกาล

มีการตกแต่งสถานที่รอบๆถนนตลอดสายเพื่อให้เข้ากับการต่อสู้และเหล่าพวกผู้หญิงจะแต่งตัวให้สวยที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพียงเพื่อหวังว่าเหล่าอัศวินจะถูกใจเธอบ้าง

ผมมานั่งรออยู่สนามกลางหมู่บ้าน ในงานวันนี้มีคนเข้าร่วมเยอะมากส่วนมากจะมากับลูกๆของพวกเขา

คนส่วนมากกำลังฝึกฝนการแกว่งมีดดาบเพื่อการแข่งขันที่จะเกิดขึ้นและหวังว่าลูกๆของพวกเขาจะทำสำเร็จ

สายตาของผมไปสะดุดกับแกรี่ที่อยู่มุมขวาแต่ก็ไม่มีวี่แววของเอมมี่แม้แต่น้อย

ทันใดนั้นเสียงเชียร์ก็ดังขึ้นมาจากทิศใต้ของหมู่บ้าน

“พวกเขามาถึงแล้ว!” ผมเผลอพูดออกมาพร้อมกับยิ้มไปด้วย

ชายหนุ่มทั้งสามเข้ามาในหมู่บ้าน แต่ละคนมาพร้อมกับม้าคู่ใจของเขา ด้วยกล้ามแขนที่ใหญ่และลำตัวแน่นหนา

ทุกครั้งที่พวกเขาผ่านไปทางไหนก็จะมีเสียงกรี้ดร้องต้อนรับตามไปด้วย บนม้าแต่ละตัวจะมีผ้าที่ด้านข้างแสดงสัญลักษณ์

Avrion Academy

ผู้ชายทั้งสามคนตรงหน้าผม หนึ่งในนั้นจะต้องเป็นคนที่ตัดสินชะตาชีวิตผม ตอนนี้ผมรู้สึกตื่นเต้นจนมือไม้สั่นไปหมด

จนต้องพยายามควบคุมตัวเองหน่อยแล้ว แต่กับเหตุการ์ณที่ใกล้จะมาถึงนี้ผมหยุดใจสั่นไม่ได้จริงๆ

เหล่าอัศวินทั้งหลายทยอยลงมาจากบนหลังม้าของเขาและเดินไปที่แท่นไม้ที่ถูกจัดเตรียมไว้แล้ว

บนแท่นไม้ที่สูงที่สุด คือผู้ชายผมสีดำใบหน้าและร่างกายที่มีรอยสักพร้อมกับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น

เขาทำให้ผมนึกถึงพ่ออย่างบอกไม่ถูก

ถัดจากเขาไปทางซ้ายคือผู้ชายรูปร่างอ้วน ตัวไม่สูงมากนัก มีหนวดเครายาวถึงเอวของเขา

ถือขวานราวกับว่ามันเป็นของคู่ใจที่ขาดไม่ได้

ส่วนอัศวินคนสุดท้ายที่อยู่ด้านขวา เขามีผมลอนสีบลอนด์และดวงตาสีฟ้า หลายคนจะต้องเข้าใจว่าเขาเป็น

ผู้หญิงแน่ๆถ้ามองแค่ใบหน้าของเขา ชุดเกราะของเขายังโดดเด่นเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ แม้ว่าพวกเขาทุกคนจะ

มีอุปกรณ์ที่น่าประทับใจ แต่เกราะของเขาก็เปล่งประกายออกมามากกว่าคนอื่น ผู้คนส่วนใหญ่จะต้องขายที่ดิน

และสิ่งที่เขามีเพื่อซื้ออุปกรณ์เช่นนั้น

ผู้ชายที่อยู่ตรงกลางเดินมาข้างหน้าพร้อมกับเริ่มพูดอะไรบางอย่าง

“ผมอัศวิน วินฟอร์ด จาก Avrion academy  วันนี้ผมมากับผู้ติดตามอีกสองคน อัศวิน บาร์นาโด และ เดลเบิร์ต”

เขาตะโกนออกมาด้วยเสียงที่นุ่มและน่าเกรงขาม

อัศวินทั้งสองโค้งคำนับเช่นเดียวกับนักแสดงเมื่อเขาถูกเอ่ยชื่อถึง ผู้หญิงบางคนส่งเสียงกรี๊ดในขณะที่อัศวินเดลเบริท์

ถูกเรียกชื่อ ผู้ชายคนที่อยู่ตรงกลางเริ่มพูดต่อ

“เรามาที่นี่เพื่อทดสอบว่าเด็ก ๆ ของคุณว่ามีคุณสมบัติที่จะกลายเป็นอัศวินได้หรือไม่”

หลังจากจบประโยคเขาดึงมืดออกมาพร้อมกับปักลงบนพื้น

“เรามาเริ่มการทดสอบกันเถอะ!”

ผู้คนที่อยู่รอบๆต่างส่งเสียงเชียร์ราวกับตอบรับ

ทันใดนั้นกลุ่มคนก็ออกมาจากรถม้าที่อยู่ข้างหลังพวกเขา แต่ละคนถือท่อนไม้อยู่ในมือ

พวกเขาเดินตรงไปที่สนามและเริ่มสร้างเวทีกลางหมู่บ้าน

เวลาผ่านไปสามสิบนาทีและเวทีที่ถูกสร้างก็เสร็จทันเวลา ตรงกลางของเวทีมีสิ่งที่ผมคุ้นตายิ่งนักนั่งอยู่

ผมจำมันได้ดีนั่นคือตุ๊กตาตัวนั้น มันคือตุ๊กตาแบบเดียวกันกับที่พ่อเคยให้ผมไว้ฝึกฝน

อัศวินเบอร์นาโด้เดินออกมาตรงกลางเวทีพร้อมกับขวานคู่ใจของเขาในมือ

“กติการการแข่งขันง่ายและธรรมดามาก คุณต้องเอาชนะตุ๊กตาให้ได้ ในการต่อสู้ห้ามใช้เวทมนตร์

แต่คุณสามารถใช้อาวุธที่คุณเลือกได้ “ เขาตะโกนออกมา

“มีใครอยากจะลองเป็นคนแรกไหม?” เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนหน้าของเขา

เด็กๆหลายคนต่างแย่งกันยกมือขึ้น เพราะคิดว่าสิ่งที่โดนทดสอบเป็นสิ่งที่ง่ายและธรรมดามาก

ตุ๊กตาทำอะไรได้? ถ้าผมไม่เคยต่อสู้กับตุ๊กตาตัวนั้นมาก่อนผมอาจจะคิดแบบเดียวกับพวกเขาก้ได้

ผู้เข้าแข่งขันคนแรกเดินมาอยู่กลางเวที เด็กชายตัวเล็กๆที่มีร่างกายแข็งแรงตามวัยเขา

ถือดาบธรรมาดาที่สามารถหาได้จากช่างตีเหล็กแถวนี้

อัศวินเบอร์นาโด้เดินไปอยู่ด้านหลังของตุ๊กตาและพูดด้วยเสียงเรียบๆว่า “Level1”

ตุ๊กตาถูกล้อมรอบด้วยแสงสีม่วงเมื่อมันถูกเปืดใช้งานน

เด็กชายคนนั้นรีบพุ่งเข้าหาตุ๊กตาทันทีทีการแข่งขันเริ่มต้นขึ้น แกว่งมีดด้วยการฟาดดาบไปที่

ตัวของตุ๊กตา  พ่อแม่ของเขาที่ยื่นอยู่ท่ามกลางผู้คนยิ้มอย่างภูมิใจพร้อมกับคิดว่าลูกชายต้องเข้ารอบแน่

วินาทีต่อมาใจของพวกเขาตกไปที่ตาตุ่ม

ตุ๊กตาเคลื่อนไหวด้วยตวามไวเพื่อที่จะหยุดการประทะจากเด็กชายคนนั้น ทันไดนั้นเจ้าตุ๊กตา

ฟาดเข้าหน้าเขาอย่างจังจนเลือดออกปากและกระแทกตัวเขาจนหล่นกองไปที่พื้น

กลุ่มคนที่เข้าร่วมชมในการแข่งขันต่างตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ

เหล่าคณะกรรมการผลัดกันประเมินผู้เข้าแข่งขัน แต่ละคนและจบลงด้วยความล้มเหลว

หลังจากความล้มเหลว ณ จุดนี้ไม่มีใครจะผ่านการประเมินเลยสักคน

ผมขยับเข้าไปใกล้ๆเวทีขึ้นเรื่อยๆเพราะผมรู้ดีว่ามันใกล้จะถึงตาผม ผมเดินเข้ามาใกล้มากพอจนได้ยินเสียง

วินฟอร์ดและเดลเบริท์คุยกัน หลังจากที่ผมได้รับ Crystals สัญชาตญาณและโฟกัสของผมก็พัฒนามากขึ้น

จนดูเหมือนผมยืนอยู่กลางบทสนทนาของเขาทั้งสอง

“ผมบอกแล้วว่ามาหมู่บ้านนี้มีแต่เสียเวลาเปล่าๆ” เดลเบิร์ตบ่น

“เราต้องทำตามหน้าที่ตามที่ผู้ใหญ่สั่งมา” วินฟอร์ดตอบกลับในทันที

“อัศวินควรมาจากที่ที่ควรค่าไม่ใช่มาจากหมู่บ้านที่พึ่งมีคนตายแบบนี้” วินฟอร์ดถอนหายใจ

“บ้านเมืองของเรากำลังมีปัญหาและพวกเราต้องหาเด็กผู้ชายจากคำทำนายให้เจอ

เรารวบรวมไว้ได้แล้วสี่คน แต่ใครจะรู้ว่าเด็กชายคนนั้นอยู่ในกลุ่มพวกเขาหรือไม่ “

“แกเชื่อในเรื่องบ้าๆพวกนั้นด้วยหรอ?”

เดลเบิร์ตพูดด้วยสีหน้าประหลาดใจในขณะที่คู่แข่งอีกคนแพ้อีกครั้ง

ในส่วนของวินฟอร์ดเขาเองก็เลือกที่จะเงียบไม่โต้ตอบอะไร

หลังจากบทสนทนาของทั้งคู่ได้จบลงก็เกิดเรื่องที่ทำให้เขาประหลาดใจอย่างมาก

ในที่สุดก็มีคนผ่านเข้ารอบได้สักที!

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเด็กชายที่กำลังถูกยกลอยบนอากาศโดยบาร์นาร์โดมันเป็นใบหน้าที่ผม

รู้จักอย่างดี

แกรี่คือคนแรกที่ผ่านการทดสอบนี้...........