บทที่ 12 ไพ่สีฟ้า

บทที่ 12

หวงเต๋อเปียวสุดท้ายก็เหวี่ยงหมัดใส่เซี่ยอวี่อีกชุดใหญ่

เซี่ยอวี่…ไม่อาจขยับหนีได้ จึงไม่อาจหลบได้ ทำได้แค่ยอมรับความเจ็บปวดจนร่างแทบแหลก

ในที่สุด…หัวหน้าจ้าวก็เข้ามาขวางไว้

“เฮ้ยๆๆ…คุณหวง! พอแล้วๆๆ ก็แค่สวะตัวหนึ่ง เอาล่ะๆๆ คุณระบายอารมณ์พอแล้ว เดี๋ยวผมจัดการต่อเอง”

หัวหน้าจ้าวหันมามองเซี่ยอวี่ สีหน้าล้อเลียน

“ไง ไอ้หนู…เก้าอี้เหล็กสบายดีไหม?”

มุมปากเซี่ยอวี่เปรอะเลือด เอ่ยเสียงแหบ

“คุณ…เป็นตำรวจ…แต่กลับยืนดูเขาซ้อมผมเฉยๆ อย่างนี้หรือ?”

หัวหน้าจ้าวหัวเราะเสียงต่ำ

“ไม่งั้นจะให้ทำอะไรล่ะ? แกควรดีใจด้วยซ้ำ…ถ้าฉันเป็นคนลงมือเอง…ตอนนี้แกคงสลบไปแล้ว! แกนี่นะ…ไม่รู้แดกยาอะไรผิดมา ชีวิตคนเรา…มีบางคนที่แกแตะต้องได้…แต่ก็มีบางคนที่แกแตะต้องไม่ได้…เข้าใจไหม? คนฉลาด…ไม่หาเรื่องให้ตัวเองเดือดร้อน…แกเล่นลงมือหนักกับเขา…

ก็ต้องเตรียมเข้าคุกไว้เถอะ!”

เซี่ยอวี่กัดฟัน “เรื่องทะเลาะวิวาทธรรมดา…แค่เสียค่าปรับ…ก็จบไม่ใช่หรือ?”

หัวหน้าจ้าวส่ายหัว

“เฮ้อ…เด็กน้อย…ช่างใสซื่อจริงๆ…ใช่…ถ้าเขายอมไกล่เกลี่ยจ่ายค่าเสียหาย ขอโทษ มันก็จบ…แต่ถ้าเขาไม่ยอมล่ะ? แกก็ต้องมีราคาที่ต้องจ่าย!”

เซี่ยอวี่หายใจแรง ดวงตาขุ่นด้วยเพลิงโทสะ

“พวกคุณ…ยังมีหน้าบอกว่าตัวเองเป็นตำรวจอีกหรือ?”

“ไอ้เด็กเปรตเอ๊ย!”

หัวหน้าจ้าวยกกระบองไฟฟ้า จิ้มไปที่เก้าอี้เหล็กอย่างแรง

ฟู่!

ความเจ็บเหมือนโดนรถไฟพุ่งชนแล่นแผ่ซ่านทั่วร่าง เซี่ยอวี่ดิ้นกระตุก มือเท้าที่ถูกล่ามกับเก้าอี้เหล็กส่งเสียงกริ่งกร่าง

กว่าร่างกายจะหยุดสั่น…เขาก็หายใจหอบเหนื่อยแทบขาดใจ

“ไอ้หนู…” หัวหน้าจ้าวพูดเสียงเรียบเย็น “ที่นี่…แกต้องรู้จักวางตัวหน่อย…เพราะค่าของความดื้อรั้น…มันแพงเกินที่แกจ่ายได้…

เข้าใจไหม?”

เซี่ยอวี่กัดฟันเอ่ย “โจวเสี่ยวม่าน…เธอเป็นพยานให้ฉันแล้ว…นี่แค่ป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ…

ไม่ได้มีใครบาดเจ็บหนัก…พวกคุณไม่มีสิทธิ์มารังแกผม!”

“โฮ้!” หัวหน้าจ้าวยกใบคำให้การของโจวเสี่ยวม่านขึ้น…ยิ้มเหี้ยม

“เด็กผู้หญิงคนนี้ก็น่ารักดี…ดูไม่ออกว่ามีสาวสวยกล้าออกมาพูดแทนแกด้วยนะ…แต่…

เสียดาย…”

เสียง แควก! ดังขึ้น…

หัวหน้าจ้าวฉีกใบคำให้การนั้นเป็นชิ้นๆ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนหน้า

“เด็กน้อย…คิดจะสู้กับฉันน่ะ…แกยังอ่อนนัก! ส่วนใบรับรองแพทย์…

ก็แค่ซองแดงซองเดียว…แกเข้าใจหรือยัง?”

เซี่ยอวี่ฝืนใจพูด “หัวหน้าจ้าว…ผม…ขอไปเข้าห้องน้ำ…”

หัวหน้าจ้าวชะงักไป…ก่อนหัวเราะเสียงต่ำ

“หืม…เริ่มรู้จักพูดดีๆ แล้วนี่? แกนี่…ชักจะฉลาดขึ้นมาหน่อยแล้วนะ!”

หวงเต๋อเปียวล้วงบุหรี่ออกมาจุด ยื่นให้หัวหน้าจ้าวมวนหนึ่ง

“เดี๋ยว…เราจะจัดทำคำให้การของแก แกก็แค่เซ็นต์ซะดีๆ เข้าใจไหม ไอ้สวะ!”

เซี่ยอวี่พยักหน้าช้าๆ เสียงแผ่ว “ผม…ขอเข้าห้องน้ำเถอะ…ผมจะไม่ดื้อแล้ว…จะทำตามทุกอย่าง…”

หัวหน้าจ้าวพอใจ ยิ้มแล้วเข้ามาแกะกุญแจมือ กุญแจเท้าให้

พอร่างกายเป็นอิสระ…เซี่ยอวี่เกือบทรุดลงกับพื้น ต้องใช้เวลาอยู่นาน กว่าจะยันตัวลุกขึ้นยืนได้อย่างทุลักทุเล

ประตูเหล็กด้านหน้าถูกผลักออก

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้น…

หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา ใบหน้าสวยคมดุดัน

“หัวหน้าจ้าว! กล้องวงจรปิดในห้องสอบสวน…ใครเป็นคนปิด?!”

หญิงสาวพูดเสียงเข้ม สายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ทุกครั้งที่คุณสอบสวน…กล้องก็ ‘มีปัญหา’ ตลอด! ครั้งนี้…คุณต้องให้คำอธิบายกับฉัน!”

หัวหน้าจ้าวหัวเราะเบาๆ “อ้าว…เจ้าหน้าที่เซี่ย…สุดขยัน…ลูกสาวผู้กำกับ…ของเรานี่เอง ฮ่าๆ…”

“โอ้ ๆ ๆ!” หวงเต๋อเปียวรีบโค้งศรีษะทันที “เจ้าหน้าที่เซี่ยสวัสดีครับ ผมหวงเต๋อเปียว เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบคุณ!”

แต่เซี่ยลั่วหลินเพียงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับหัวหน้าจ้าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“หัวหน้าจ้าว! ผู้ชายคนนี้…เป็นเจ้าหน้าที่ในระบบตำรวจของเราหรือเปล่า? เขามีสิทธิ์อะไร…ถึงได้มานั่งสูบบุหรี่กับคุณในห้องสอบสวน แถมยังสอบสวนผู้ต้องหาด้วย?”

หัวหน้าจ้าวหน้าเสียทันที “เอ่อ…เจ้าหน้าที่เซี่ย เรื่องมันคือว่า เด็กที่โดนซ้อมจนเข้าโรงพยาบาลนั่น…เป็นลูกชายของคุณหวง…”

“ลูกเขาน่ะ ตอนนี้ก็แค่นอนอยู่ในห้องพิเศษ มีแค่แผลถลอกนิดหน่อย ยังไม่ถึงขั้นต้องตั้งคดีอาญาร้ายแรงแบบนี้!” เซี่ยลั่วหลินเสียงเฉียบ “แต่เด็กคนนี้…อีกเดี๋ยวคงได้เข้าห้องไอซียูแทนแล้ว! คุณรู้ไหมว่าสิ่งที่คุณทำไป…เข้าข่ายใช้ความรุนแรงกับผู้ต้องหา! ฉันสามารถรายงานพฤติกรรมของคุณได้!”

หวงเต๋อเปียวทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่หัวหน้าจ้าวรีบผลักเขาออกนอกห้อง

“คุณหวง คุณหวง…ออกไปก่อน! ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่ไม่เหมาะ เดี๋ยวผมจัดการเอง…รอฟังข่าวดีก็พอ!”

หันกลับมายิ้มแห้งๆใส่เซี่ยลั่วหลิน

“เจ้าหน้าที่เซี่ย…เอ่อ…ครั้งนี้ผมอาจจะทำเกินไปนิด ไอ้เด็กนี่มัน…ปากดีครับ ชอบดูหมิ่นเจ้าหน้าที่ แถมยังขัดขวางการทำงานอีก…”

“ฉันไม่เห็นว่าเขาจะด่าคุณตรงไหน แต่สิ่งที่คุณทำ…ขัดกับระเบียบชัดเจน!” เซี่ยลั่วหลินพูดเสียงแข็ง ไม่มีทีท่าจะถอย

ด้านเซี่ยอวี่เองก็แทบหมดแรง

“หัวหน้าจ้าว…ขอผม…เข้าห้องน้ำได้ไหม?” เขาถามเสียงแผ่ว

“ได้ๆๆ ไปเลยๆ”

มีตำรวจสองนายเข้ามาประคองร่างเซี่ยอวี่ให้เดินไปที่ห้องน้ำ

เขากุมลูกบิดประตูไว้แน่น พิงกับกรอบประตู สูดหายใจลึก หลับตาแน่นพลางภาวนาในใจ

“โจ๊กเกอร์…นายต้องมา…ถ้านายไม่มา ฉันต้องตายแน่!”

เซี่ยอวี่เดินเข้าไปด้านใน…ประตูกระแทกปิดลงในพริบตา

ภาพรอบตัวพลันมืดสนิท เซี่ยอวี่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ก่อนจะทรุดตัวลงนอนแผ่บนพื้น

“เฮ้! คราวนี้ดูจะหนักหนาเอาเรื่องเลยนะ?” เสียงของโจ๊กเกอร์ดังขึ้น พร้อมหัวเราะเบา ๆ “โดนซ้อมมา?”

“ไม่ใช่แค่ซ้อม…คราวนี้ฉันเจอเรื่องใหญ่เลย…” เซี่ยอวี่หอบเสียงพร่า “พ่อของหวงจวินใช้ตำรวจกลั่นแกล้งฉัน…ฉันจะไม่รอดแล้ว…”

“หา?” โจ๊กเกอร์ขมวดคิ้ว “นายจะตายเหรอ?”

คำพูดนั้น แม้จะดูเป็นห่วงเพียงครู่ แต่กลับทำให้ใจเซี่ยอวี่อุ่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ถึงจะเจอหน้ากันไม่กี่ครั้ง…แต่ดูเหมือนโจ๊กเกอร์จะเป็นห่วงจริง ๆ…

แต่แล้วคำพูดต่อมาก็ทำลายความอบอุ่นนั้นในทันที

“เชี่ย…งั้นฉันจะไปหา คนใหม่ที่จะมาแทนนายได้เมื่อไหร่กันวะ?”

เซี่ยอวี่แทบจะอยากร้องไห้ “โจ๊กเกอร์! ช่วยฉันที! ขอไพ่สักใบ ที่จะช่วยให้ฉันรอด!”

โจ๊กเกอร์ยักไหล่ “ได้ๆ เดี๋ยวดูให้…เมื่อวานนายมี 60 กว่าแต้ม…วันนี้…”

เขามองดูตัวเลขก่อนจะส่ายหัว

“เฮ้อ…เหลือแค่ 30 กว่าแต้มเอง เซี่ยอวี่ นายต้องพยายามมากกว่านี้แล้ว!”

“แล้ว…แต้มพวกนี้ มันหายไปยังไง? นายจะเอาอะไรจากฉันบ้าง?!”

โจ๊กเกอร์ไม่ตอบ ตรงเข้ามายื่นไพ่สีฟ้าไว้ที่มือเซี่ยอวี่

“อยากรู้? ตรวจดูเองสิ ตามกฎฉันบอกอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้หรอก! ฟังนะ ฉันจะไม่ทำร้ายนายแน่นอน ไพ่พวกนี้ใช้ได้เต็มที่ ขอแค่นายมีแต้มพอ ฉันจะส่งพลังให้นายไม่อั้น!”

เซี่ยอวี่จ้องมองไพ่สีฟ้าในมือตัวเอง “ทำไมไพ่นี้…ถึงเป็นสีฟ้า?”

โจ๊กเกอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ “อันนี้…ต้องไปหาคำตอบเองแล้วล่ะ”

เซี่ยอวี่เดินออกจากห้องน้ำช้า ๆ

ตำรวจสองนายรออยู่ตรงหน้าห้องน้ำ คนหนึ่งถามขึ้น

“ออกมาเร็วแบบนี้เลยเหรอ?”

เซี่ยอวี่เงยหน้ามองนาฬิกาบนผนัง ขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเหลือบดูไพ่ในมือ แล้ว…ก็ยิ้มออกมา

“ผม…ฉี่รดมือตัวเอง”