บทที่ 8 พลังสะท้อน

บทที่ 8

ทั้งเซี่ยอวี่และลูกสมุนที่อยู่ตรงหน้า ต่างก็ตะลึงไปตามๆกัน

เจ้าคนที่ชูไม้ไว้เหนือหัว พอลองตรวจสอบตัวเองแล้วก็พบว่าเห้ย! ตัวเองไม่เป็นอะไรเลย? ไม่เจ็บแม้แต่นิดเดียว

แต่เจ้าคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง กลับเป็นอีกเรื่อง เขาโดนแรงเตะที่เพิ่มขึ้น สองร้อยเปอร์เซ็นต์ จนแทบหายใจไม่ออก ตัวงอเป็นกุ้ง หอบหนักจนยืนตรงไม่ไหว

หวงจวินเห็นท่าทีประหลาดก็ขมวดคิ้ว

“เฮ้ย! เป็นอะไรของแกวะ?”

ลูกสมุนคนนั้นยกมือกุมท้อง น้ำเสียงเบาเหมือนจะเบ่งถ่าย

“ไม่รู้..เหมือนโดนใครเตะเข้าเต็มท้อง...เจ็บชิบ...”

หวงจวินหันไปถามคนที่โดนเตะโดยตรง “แล้วแกล่ะ? ไม่เป็นไรจริงๆ?”

เจ้าตัวขยับแขนขาไปมา หันซ้ายแลขวาอย่างมึนงง

“ฉัน...ไม่เป็นอะไร! ยะ...ยัง..ปรกติดี!”

ด้านหนึ่ง เสียงหวานๆ ของเสี่ยวหย่าพูดแทรกขึ้นด้วยความกังวล

“เซี่ยอวี่ นายรีบขอโทษหวงจวินเถอะนะ อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงเลย ขอโทษซะแล้วจบเรื่องจะดีกว่า…”

แต่คำพูดของเธอกลับจุดชนวนโทสะของเซี่ยอวี่ขึ้นมาเต็มเปา!

เมื่อกี้เขาเพิ่งได้สัมผัสกับพลังของไพ่ “วัวกระทืบภูเขา” ไปเต็มๆ

เขาเข้าใจกลไกของมันแล้ว  และตอนนี้ ก็ถึงเวลาโชว์ของ!

ขอโทษ?

เซี่ยอวี่หัวเราะเย็นๆ พลางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“ขอโทษงั้นเหรอ? หึหึ…วันนี้น่ะ ฉันต่างหากที่อยากรู้ว่า...ใครกันแน่ที่ต้องมาขอโทษใคร!”

เวลาของ “พระเอก” ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

ในขณะเดียวกัน ณ ฟากหนึ่งของถนน...

หญิงสาวคนหนึ่งเดินก้มหน้าด้วยท่าทางเขินอาย สะพายกระเป๋าเป้ไว้บนไหล่

“พี่ฉินหลาง…วันนี้ขอบคุณมากนะคะ…” เธอพูดเสียงเบาๆ ด้วยความเกรงใจ

ชายหนุ่มที่เดินเคียงข้างยิ้มน้อยๆ พลางตอบ

“ไม่เป็นไรหรอก เสี่ยวม่าน ต่อไปเรื่องของเซี่ยอวี่ ฉันจะจัดการเอง อย่ากังวลไปเลย ฉันรับรองว่าจะไม่ปล่อยให้คนแบบนั้นมาทำให้เธอไม่สบายใจอีกแน่”

โจวเสี่ยวม่านพยักหน้าเบาๆ

“เซี่ยอวี่น่ะ...จริงๆ แล้วในกลุ่มพวกเรา เขาค่อนข้างเป็นที่รู้จักเลยนะคะ”

“หือ? รู้จักยังไงบ้าง?” ฉินหลางถามอย่างขำๆ

“ก็…คนชอบพูดว่าเขาตลกดี ชอบแหย่คนให้หัวเราะได้ ชอบพูดโอ้อวด ชอบทำตัวเด่น แต่ว่าทุกคนก็รู้ว่า...บ้านเขาไม่ค่อยมีฐานะเท่าไหร่ แถมยังเหมือนเป็นคนไม่มีเพื่อนเลย แต่เมื่อไม่นานมานี้พอมีแฟนปุ๊บ เขาก็เปลี่ยนไปเยอะเลย กลายเป็นคนจริงจังขึ้นทันตาความรักนี่มันมีพลังจริงๆ นะคะ”

ฉินหลางแค่นเสียงเย็นชา

“คนที่ต่ำต้อย มักจะมีความทะเยอทะยานแบบปลอมๆ อยากเด่นอยากดังต่อหน้าผู้อื่น คนแบบนี้มีอยู่เต็มโลกพวกตัวตลกที่แสร้งทำเป็นพระเอก…

ไม่มีสมองแต่ดันฝันสูง คิดว่าตัวเองคู่ควรกับดาวโรงเรียนทั้งที่ในความจริงแล้ว เป็นได้แค่ตัวตลกก็ยังดีเกินไปด้วยซ้ำ”

โจวเสี่ยวม่านหน้าเจื่อน

“ถึงเขาจะชอบโอ้อวด ชอบเล่นกลเล็กๆ น้อยๆ แต่ก็ไม่มีใครเกลียดเขานะคะ แค่…แค่ไม่มีใครอยากสนิทกับเขาก็เท่านั้นเอง…”

ฉินหลางขมวดคิ้ว หันมามองเสี่ยวม่านอย่างจริงจัง

“ฟังดูเหมือนเธอรู้เรื่องเขาเยอะเลยนะ?”

“หา!? ม-ไม่ค่ะ! ไม่ใช่เลย!” เสี่ยวม่านหน้าแดง รีบโบกมือ “

ก็แค่...พวกเพื่อนผู้หญิงชอบเล่าเรื่องขำๆ ของเขาให้ฟังน่ะค่ะ ฮะๆ เขามักจะก่อเรื่องฮาๆ ไว้เสมอเลย พวกเราชอบเม้าท์กันเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอกค่ะ!”

ฉินหลางหัวเราะในลำคอ

“หึ…ช่างเถอะ ไม่พูดถึงหมอนั่นแล้วเธอเหนื่อยไหม? ไปขึ้นรถเถอะ”

“ไม่ค่ะ ฉันยังไม่อยากกลับตอนนี้…บ้านฉันช่วงนี้บรรยากาศไม่ดีเลย…” โจวเสี่ยวม่านก้มหน้าตอบเบาๆ

ทั้งสองเดินเคียงกันต่อไปอย่างช้าๆ

ข้างหลัง รถ SUV คันหรู คันใหญ่ของฉินหลางก็ขับตามมาอย่างเงียบเชียบ

พร้อมคนขับประจำตัวที่เฝ้ารอคำสั่งอยู่ตลอดเวลา…

ในขณะที่อีกด้าน...การต่อสู้ระหว่าง "คนจน" กับ "คนรวย" ก็กำลังเดือดดาลขึ้นเรื่อยๆ!

ขณะเดียวกัน เสียงหวงจวินก็ดังขึ้นมาอย่างโมโห

“เฮ้ย! พวกแกเหม่ออะไรกันอยู่! ลุยมันเข้าไปเลย!”

ด้านโจวเสี่ยวม่านถึงกับหน้าเผือด

“พี่ฉินหลาง! มีคนกำลังจะตีกันค่ะ!”

ฉินหลางขมวดคิ้วมองตรงไปข้างหน้า ใต้แสงไฟริมถนน เห็นกลุ่มคนกำลังรุมล้อมเด็กหนุ่มคนหนึ่ง พร้อมกับเสียงด่าทออื้ออึง เขาเห็นหวงจวินและเสี่ยวหย่าอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย ก็แค่นหัวเราะ

“หึ…หวงจวินอีกแล้ว ไอ้ลูกเจ้าสัวจอมเกรียน เอาแต่สร้างปัญหาให้พ่อมันไม่รู้จบ”

โจวเสี่ยวม่านรีบคว้าแขนเขา

“พี่ฉินหลาง เรา...เราหลีกทางดีไหมคะ?”

แต่ฉินหลางส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล

“ไม่ฉันไม่มีวันหลีกทางให้กับพวกขยะจำพวกนั้นหรอก วางใจเถอะ มีฉันอยู่ด้วย เธอปลอดภัยแน่นอน”

ทันใดนั้นเอง ทั้งสองก็ได้ยินเสียงตะโกนโห่ร้องดังกระหึ่มออกมาจากวงล้อม

“โย่โฮ่! ฮ่าฮ่า! เย่เฮ่! โอ้โห แม่งโคตรมันเลยเว้ย! หวงจวินเพื่อนรักฟังให้ดีฉัน เซี่ยอวี่ ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่า พวกแกไม่คู่ควรแม้แต่จะเป็นคู่ซ้อมของฉัน! ถ้ารู้ตัวดี ก็ไสหัวกลับบ้านไปซะ อย่ามาทำให้กำปั้นของฉันต้องแปดเปื้อนเลือดชั่วๆเรย!”

หวงจวินเอียงคอ มองอย่างดูแคลน

“เฮอะ! เซี่ยอวี่ แกโดนฉันอัดจนสมองเบลอไปแล้วเหรอ? เฮ้! พวกแกอย่าตีหัวมันนะ ตีตูดแทนก็พอ เดี๋ยวมันจะโง่หนักกว่าเดิม!”

ที่ไม่ไกลนัก โจวเสี่ยวม่านถึงกับอุทานออกมา

“เซี่ยอวี่?!”

ฉินหลางถอนหายใจทันที

“ตอนแรกฉันนึกว่ามีพวกนักเลงรังแกคนอ่อนแอ ยังคิดว่าจะเข้าไปช่วยอยู่เลย...ที่ไหนได้หมากัดกันเองนี่หว่า อย่าไปสนใจเลย เสี่ยวม่าน พวกนั้นน่ะ แค่ได้ยินชื่อฉันก็วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแล้ว”

“ม-ไม่ค่ะ! ฉันกลัวการต่อสู้ที่สุดเลย เราอย่าเข้าไปใกล้เลยนะคะ พี่ฉินหลาง ฉันขอร้อง...ได้ไหมคะ? เพื่อฉัน...ได้โปรด...”

ฉินหลางหัวเราะเบาๆ

“โอเคๆ งั้นเราไปขึ้นรถกัน”

“ค่ะ…”

ในขณะเดียวกัน การต่อสู้ก็ยังดำเนินไป

ชายหนุ่มที่ถูกเซี่ยอวี่เตะเมื่อครู่ ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด พอมั่นใจว่าร่างกายยังปรกติอยู่ก็เงื้อมไม้ขึ้นอีกครั้ง แล้วฟาดเปรี้ยงลงไปที่ไหล่ของเซี่ยอวี่

แต่เซี่ยอวี่เพียงแค่เอียงตัวเบาๆ ก็หลบได้ ก่อนจะชกสวนเข้าที่หน้าอีกฝ่ายทันที พร้อมส่งเสียงเลียนแบบบรูซ ลี

“อะด้าาาา!”

ศีรษะของอีกฝ่ายสะบัดหงายไปทันที เขาตกใจจนรีบลูบจมูกตัวเอง... แปลกแฮะ ไม่เจ็บเลยแฮะ!?

แต่ทว่า... ชายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกลับกุมจมูกทรุดลงไปกับพื้น เลือดกำลังไหลทะลักออกจากง่ามนิ้วอย่างชัดเจน!

หวงจวินเกาศีรษะอย่างงงงวย

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรฟะ? พวกแกทำอะไรกัน? ลุยพร้อมกันไปเลยสิวะ!”

ลูกสมุนทั้งสี่ โดยเฉพาะสองคนที่เจ็บแบบงงๆ เริ่มโกรธจัด พากันกัดฟันพุ่งเข้าหาเซี่ยอวี่อย่างดุเดือด

เซี่ยอวี่คิดในใจ

พวกแกมันก็แค่ตัวประกอบ ตอนนี้ฉันเข้าใจวิธีควบคุมพลังของไพ่นี้แล้ว ถึงเวลา...ที่จะส่งของขวัญชุดใหญ่ให้แกแล้ว หวงจวิน!

เขาคิดในใจเบาๆ แล้วใช้จิตควบคุมให้ "พลังสะท้อน" ทั้งหมดส่งตรงไปยังหวงจวินด้านหลัง!

จากนั้นก็เริ่มบุกตะลุยกลางวงต่อสู้ทันที!

เวลานี้ เขาทั้งแข็งแกร่ง รวดเร็ว และมองอ่านเกมได้ล่วงหน้าอย่างกับเซียน เขาพุ่งตัวหลบไปมาเหมือนปลาว่ายน้ำ ชกหนึ่ง เตะหนึ่ง ฟาดคนโน้น เหวี่ยงคนนี้ ทุกคนที่โดนปะทะต่างสะดุ้งเหมือนโดนกระแทกอย่างแรงๆ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังพุ่งเข้าใส่ต่ออย่างไม่ลดละ

แต่ในทางกลับกัน… หวงจวินที่ยืนอยู่ข้างหลังนั่นแหละ ที่รับผลกระทบแทนทั้งหมด!

เขารู้สึกเหมือนถูก “ปีศาจไร้เงา” รุมทุบตีอย่างไม่หยุดหย่อน ทั้งโดนเตะก้น โดนตบหน้า จมูกก็เลือดไหล ปากก็ชาไปหมด เหมือนกับโดนผีอาละวาด!

เขาทั้งยืนไม่อยู่ ก้มไม่ลง โยกตัวเหมือนกำลังเต้นบ้าคลั่งอยู่กลางพายุ เสี่ยวหย่าถึงกับกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้

นี่มันผีหลอกชัดๆ!

ด้านหน้ากลุ่มอันธพาลทั้งสี่คนยังคงต่อยตีกันไปอย่างสนุกสนาน โดยไม่มีใครได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย  แต่ด้านหลัง หวงจวินถึงกับทรุดเข่าลงไปกองกับพื้น

“พอแล้ว! อย่า…อย่า...หยุดต่อยได้แล้ว…”

เขาครวญเสียงสั่น ยกมือขึ้นเหมือนขอยอมแพ้

พวกลูกสมุนหยุดมือ หันไปมอง…ถึงได้เห็นว่า หวงจวินตอนนี้หน้าบวมยับเหมือนโดนผึ้งต่อย

พวกนั้นรีบวิ่งไปดู

“เฮ้ย! ลูกพี่! ลูกพี่เป็นอะไรไปเนี่ย? แม่งเอ๊ย! หน้าบวมปูดเลย!”

“เฮ้ยตายแล้ว! ตาเขียวด้วยว่ะ!”

หวงจวินคว้าหัวไหล่ลูกสมุนไว้แน่น

“เมื่อกี้...มันต่อยแก แกเจ็บไหม?”

“ไม่…ไม่เลยลูกพี่ เหมือนไม่ได้โดนต่อยเลยด้วยซ้ำ ทำไมเหรอ?”

หวงจวินหันไปถามอีกคน

“แกละ?”

“ก็เหมือนกันลูกพี่ ไม่เจ็บเลย…”

หวงจวินพยักหน้าเบาๆ สีหน้าเครียด

“ดี…งั้นพวกแกอยู่ตรงนี้ ดูไว้ให้ดี...ทีนี้ ถึงตาฉันจะไปเคลียร์กับมันเอง!”

เขาลุกขึ้นช้าๆ แม้หน้าจะบวมช้ำไปทั้งหมด แต่แววตายังเต็มไปด้วยความแค้น  ไม่รู้เลยว่า…ฝันร้ายเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง!