บทที่ 2 ไพ่เปลี่ยนตำแหน่ง

บทที่ 2

เซี่ยอวี่นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

“นาย…เป็นใครกันแน่? ห้องน้ำนี่มันเป็นอะไรไป? หรือว่ากำลังรีโนเวทอยู่?”

ท่ามกลางความมืดสนิทนั้น

จู่ ๆ ก็มีเปลวไฟสีส้มลุกโชนขึ้นมา เผยให้เห็นใบหน้าของบุรุษผู้หนึ่ง

เขาสวมสูทสีแดงเข้มทรงพอดีตัว ใส่หมวกและผ้าพันคอผืนเล็กแบบมีสไตล์

เส้นผมสีทองสว่างดูยุ่งเหยิงแต่เป็นระเบียบพอดี

ใต้เส้นผมเหล่านั้นคือดวงตาคมวาวที่เปล่งแสงสีอำพันภายใต้เงาแห่งเปลวเพลิง

“ที่นี่คือ... ประตูแห่งปาฏิหาริย์”

ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทั้งน่าขนลุกและเย้ายวน

“ที่นี่สุดยอดเลยใช่มั้ยล่ะ? นายโชคดีมาก ที่สามารถเข้ามาถึงที่นี่... แล้วได้พบกับฉัน ขอแสดงความยินดีด้วย”

ว่าแล้วเขาก็ดึงไพ่ออกมาใบหนึ่ง แล้วปล่อยให้ลอยขึ้นกลางอากาศ

เพียงสะบัดนิ้วเบา ๆ ไพ่จำนวนมากก็ลอยตามออกมาอย่างมีระเบียบ

เรียงกันเป็นวงกลมรอบตัวเขา

หมุนวนอย่างช้า ๆ งดงามราวกับเวทมนตร์

“เรียกฉันว่า... โจ๊กเกอร์ ก็แล้วกัน”

เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม

“เด็กน้อยเอ๋ย ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชะตาชีวิตของนาย…จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”

“ฉันมีชุดไพ่เวทมนตร์อยู่หนึ่งชุด”

“ทุกครั้งที่นายได้เข้ามายังประตูแห่งปาฏิหาริย์ นายจะสามารถ ‘ซื้อ’ ไพ่ได้หนึ่งใบ

และไพ่แต่ละใบ…จะมีพลังลึกลับ

ที่จะช่วยให้นายแก้ปัญหาในชีวิต…ต่อกรกับศัตรู…

หรือแม้แต่เปลี่ยนโชคชะตาของตัวเองได้!”

จากนั้น โจ๊กเกอร์ ยกนิ้วชี้ขึ้น

ไพ่ทั้งชุดถูกแยกออกเป็นแถวยาวเหนือศีรษะแล้วค่อย ๆ เคลื่อนไปทางซ้าย

ในขณะที่อีกแถวยังหมุนรอบตัวเขาไปทางขวาอย่างต่อเนื่อง

ก่อนที่เขาจะชี้นิ้วลง ไพ่แถบที่สามก็แยกออกด้านล่าง หมุนไปอีกทิศทาง

แสงสะท้อนจากไพ่สะท้อนกับเปลวเพลิงในความมืด ทำให้ฉากตรงหน้าเหมือนภาพมายาในความฝัน

โจ๊กเกอร์ ยิ้มเจ้าเล่ห์:

“ว่าไงล่ะเด็กน้อย... นายมีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่า?

แค่จ่ายเพียงเล็กน้อย... นายก็จะได้ครอบครองพลังที่เหลือเชื่อ...”

แต่ยังพูดไม่ทันจบ

เขาก็ชะงักไปเมื่อเห็นว่าเซี่ยอวี่...

กำลังปลดเข็มขัด!

เซี่ยอวี่หันหลัง พลางประคองอาวุธประจำกาย

“ฉันก็... กำลังฉี่ไงล่ะ ขอโทษทีนะ วันนี้อารมณ์ไม่ดี ไม่อยากดูมายากลน่ะ

อีกเดี๋ยวก็มีนักเรียนคนอื่นเข้ามา นายก็ไปหลอกพวกนั้นแทนละกัน โรงเรียนนี้มีคนหัวไม่ดีเยอะแยะ นายคงโชว์ได้เพลินเลยทีเดียว”

โจ๊กเกอร์ ยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนจะหน้าบึ้ง ฟันยื่นยาวออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว

“นี่นายจะบ้ารึไง! ฉันไม่ใช่นักมายากลเว้ย! นี่มันประตูแห่งปาฏิหาริย์ ไม่ใช่ห้องน้ำสาธารณะ!”

เซี่ยอวี่ยิ้มมุมปากอย่างสบายใจ

จัดการธุระเสร็จแล้วก็สะบัดเบา ๆ แล้วเก็บกลับเข้ากางเกงอย่างไม่แยแส

พลางพูดขณะใส่เข็มขัด

“โอเค ๆ นายไม่ใช่นักมายากล แต่ก็นะ นายเห็นสภาพฉันแล้วใช่มั้ย? ฉันเพิ่งโดนกระทืบมาหมาด ๆ นะโว้ย”

โจ๊กเกอร์ พยักหน้าเบา ๆ

“อืม ดูออก เป็นฝีมือผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ?”

เซี่ยอวี่ถอนหายใจอย่างเจ็บปวด

“เริ่มจากโดนผู้หญิงขยี้หัวใจ แล้วก็ตามด้วยผู้ชายอีกกลุ่มเตะอัดที่ท้อง มันครบสูตรเลยล่ะ!”

เขาควานมือคว้าลูกบิดประตู ไปทั่วพื้นที่ลี้ลับแห่งนี้ แล้วกล่าวอย่างหงุดหงิด

“เอาเป็นว่า... ฉันยอมรับเลยว่าห้องน้ำของนายตกแต่งได้น่าทึ่งมาก

เดี๋ยวฉันออกไป ฉันจะไม่บอกใครหรอกว่ามีคนลวงโลกอยู่ในนี้

รอให้คนฉี่ต่อไปเดินเข้ามา นายก็จัดโชว์ให้เต็มที่เลยนะ

โชคดีในการแสดง!”

โจ๊กเกอร์ หรี่ตาลงทันที

“ไม่เชื่อฉันก็ไม่แปลก… งั้นฉันจะให้ไพ่ใบแรก…ฟรี

ให้นายได้รู้ซึ้ง ว่าฉัน...ไม่ได้โกหก”

“ไม่ล่ะ ขอบใจ”

เซี่ยอวี่ผลักประตูออก แสงจ้าส่องเข้ามาเต็มตา

ร่างของ โจ๊กเกอร์ ค่อย ๆ เลือนจางหายไปในอากาศ

แต่ก่อนที่เขาจะหายไปอย่างสมบูรณ์

ใบหน้าเปลี่ยนจากยิ้มกลายเป็นเรียบนิ่ง

เขาดีดนิ้วเบา ๆ

ฟึ่บ!

ไพ่ใบหนึ่งพุ่งออกมาจากชุดไพ่

ทะลุเข้าข้อมือของเซี่ยอวี่

โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยอวี่ปิดประตู เดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย

ไม่รู้เลยว่า…

โชคชะตาของเขาไม่เหมือนเดิมแล้ว...

“นายจะต้องกลับมาหาฉันแน่... ฉันจะรอ...”

โจ๊กเกอร์ ยิ้มอย่างมีเลศนัย ขณะที่ร่างของเขาค่อย ๆ จางหายไปกับอากาศ จนเหลือเพียงความมืดและความเงียบ

เซี่ยอวี่ปิดประตูห้องน้ำเบา ๆ ก่อนจะยืนอยู่ที่ระเบียงชั้นเรียนในอาคาร

บรรยากาศโดยรอบยังคงเหมือนเดิม

มีนักเรียนกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยเดินผ่านไปมา

แต่ทันทีที่บางคนเห็นเขา เสียงหัวเราะคิกคักก็เริ่มดังขึ้น บ้างก็แอบเอามือป้องปากกระซิบกับเพื่อน ๆ แล้วหัวเราะเยาะ

เซี่ยอวี่รู้ดี... ว่าตัวเขาเป็น “เด็กจนต้นทุนต่ำ” คนหนึ่ง เรยกลายเป็นตัวตลกในสายตาใครหลาย ๆ คนไปแล้ว

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย เดินต่อไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ

ทันใดนั้น ก็มีเสียงตะโกนดังลั่นมาจากข้างหน้า

“เฮ้ยยย! นั่นใครวะ!? อ้าวๆๆ นี่มันเซี่ยอวี่นี่หว่า! โอ้โห มารหัวใจของฉันนี่นา! ฮ่าฮ่าฮ่า!!”

เซี่ยอวี่เงยหน้าขึ้น

ถูกต้อง... มันคือ “หวงจวิน” ไอ้เวรตัวเดิมไม่มีผิด

เขามองอีกฝ่ายแล้วกล่าวอย่างเย็นชา

“หวงจวิน... ฉันกับนาย...ก็น่าจะจบกันได้แล้วนะ”

มุมปากของเซี่ยอวี่สั่นเล็กน้อย “เสี่ยวหย่ากลับไปคบกับนายแล้ว ฉันก็โดนนายอัดไปหลายรอบแล้ว เราควรแยกย้าย ต่างคนต่างอยู่เถอะ...”

หวงจวินยิ้มเหยียดอย่างเหี้ยมเกรียม

“ต่างคนต่างอยู่? แกคิดว่าแกเป็นใคร? ก็แค่ไอ้ขยะขี้ขลาดหน้าสิว! ถ้าฉันอยากกระทืบแก ฉันก็จะทำ ไม่เกี่ยวกับคนอื่นหรือสิ่งบ้าบออะไรทั้งนั้น!”

เขาเดินเข้ามาใกล้พร้อมเสียงเย้ยหยัน

“ดูสารรูปแกดิ๊… คนจนอย่างแกมันไม่สมควรมีอยู่ในโรงเรียนของพวกชนชั้นสูงแบบนี้ด้วยซ้ำ! แกมันคือ”มลทิน“ที่ทำให้โรงเรียนของฉันสกปรก!”

เซี่ยอวี่จ้องเขม็ง

“แล้วนายต้องการอะไรอีก?”

“ต้องการอะไรเหรอ?” หวงจวินเบิกตา

“ก็บอกแล้วไง! ฉันอยาก ‘อัดแกให้หน้าหงาย’ อ่ะ ได้มั้ยล่ะ!”

บรรดานักเรียนที่อยู่รอบข้างเริ่มกระซิบกระซาบ

บางคนแม้จะไม่ได้พูนอะไรก็แอบหัวเราะเหมือนได้ดูหนังตลก

และแล้ว…

เสียงตะโกนก็ดังมาจากทางเดินอีกด้าน

“นี่มันโรงเรียนหรือสนามมวยกันแน่!? ใครก่อเรื่อง!?”

ชายรูปร่างผอมสูงในชุดสูทหรูหราปรากฏตัวขึ้น

แว่นทองไร้ขอบวาววับ ใบหน้าดูมีภูมิฐาน แต่เสียงกลับดังลั่นกังวาน

“อาจารย์เฉอโจว”

หัวหน้าฝ่ายปกครองที่ขึ้นชื่อเรื่อง “เลียแข้งเลียขา” คนรวย

ดูถูกเหยียดหยามนักเรียนที่ฐานะต่ำต้อย และเอาอกเอาใจพวกลูกเศรษฐีเป็นชีวิตจิตใจ

หวงจวินยิ้มแหย ๆ ทักทายด้วยท่าทีเคารพ

“อาจารย์เฉอครับ สวัสดีครับ\~”

เฉอโจวเดินตรงเข้ามา

พยักหน้าให้หวงจวินราวกับเห็นลูกชายตนเอง

ก่อนจะหันกลับมาขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น มองไปที่เซี่ยอวี่

“เซี่ยอวี่อีกแล้วเหรอ!? ทำไมต้องเป็นแกตลอดเลยฮะ!? แกนี่ถ้าไม่ได้ก่อเรื่องสักวันมันจะลงแดงตายหรือยังไง หา!?”

เซี่ยอวี่กำลังจะอธิบาย

แต่จู่ ๆ เสียงประหลาดก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา!

“ไพ่เปลี่ยนตำแหน่ง!”

ผู้ถือครองสามารถสลับ “ตำแหน่งและสถานะ” กับบุคคลใดก็ได้หนึ่งคน เป็นเวลา 5 นาที

วิธีใช้: ภาวนาในใจถึงชื่อของอีกฝ่าย แล้วตอบตกลง

การนับถอยหลังเริ่มต้น...

พร้อมกับเสียงที่พูดชัดถ้อยชัดคำราวกับระบบในเกม

มีข้อความโปร่งใสลอยอยู่ตรงหน้าเขา

และด้านบนขวาก็ปรากฏ นาฬิกาจับเวลาแบบดิจิตอล เริ่มนับถอยหลังลงทีละวินาที...

เซี่ยอวี่ยกมือขึ้นขยี้ตา

พึมพำออกมาด้วยความงุนงง

“เมื่อกี้... พวกนายได้ยินเสียงแปลก ๆ อะไรมั้ย? พูดถึงไพ่... การสลับ... อะไรสักอย่าง?”

เพียงพูดจบ เสียงหัวเราะของนักเรียนรอบ ๆ ก็ดังขึ้นทันที

ทุกคนมองเขาราวกับเป็นบ้า

เฉอโจวหน้าเครียดทันควัน

“เซี่ยอวี่! ฉันในฐานะหัวหน้าฝ่ายปกครอง พูดกับนายอย่างเป็นทางการ

แต่นายกลับทำเป็นเล่นลิ้นเหมือนพวกไม่เต็มบาท!”

“พวกบ้านจนแบบพวกนายเนี่ย… เกิดมาก็มีแต่สร้างปัญหา!

นี่มันโรงเรียนสำหรับคนมีระดับนะเฟ้ย! อย่างน้อยแกก็น่าจะแกล้งทำตัวให้ดูดี

หน่อยจะได้มั้ย!?”

เซี่ยอวี่มองไปที่ “เฉอโจว”

หัวใจเขาเต้นแรง ดวงตาเต็มไปด้วยไฟลุกโชน...

“เฉอโจว…”

เขาหลับตา...  ในใจเอ่ยชื่อนั้น...และตัดสินใจ

“ยืนยันการสลับตำแหน่ง!”