EP.9 การหายตัวไป (อ่านฟรี)

ผมต่อสู้กับตุ๊กตาจนนับครั้งไม่ถ้วนและเริ่มรู้สึกเบื่อที่จะต่อสู้ เหมือนว่ามันเกินลิมิตของจำนวน

การต่อสู้ในรูปแบบใหม่ของผม ที่มากไปกว่านั้นมันช่างเสียเวลาผมจริงๆ

ผมยังคงฝึกฝนอย่างต่อเนื่องแต่ผมตัดสินใจที่จะออกไปข้างนอกเพื่อฝึกฝน

ผมชอบบรรยกาศข้างนอกเพราะมันช่างสดชื่นเมื่อเปรียบเทียบ

กับโถงเก็บของในบ้านผม

ผมตัดสินใจที่จะไปในที่ๆผมเคยไป นั่นก็คือจุดสูงสุดของภูเขาลูกนั้นนั่นเอง อีกเหตุผลนึงก็คือ

ผมเฝ้ารอเวลาที่จะไปบนยอดเขานั้นเพื่อที่จะได้ไปทักทายเอมมี่ และนี่ก็กลายเป็นสื่งที่เรา

ทั้งคู่ทำกันเป็นประจำ ผมยิ้มกว้างและพร้อมที่จะบอกกับเอมมี่ว่า ผมได้ต่อสู้กับตุ๊กตาฝึกหัด

แต่พอไปถึงผมกลับไม่เจอใครสักคน

“น่าแปลงจัง หรือเรามาผิดเวลา” ผมค่อนข้างที่จะมั่นใจว่าเวลานี้แหละเป็นเวลาที่เธอจะมาที่นี่

ผมคิดว่ามียังไงก็ต้องมีคนมาแน่หรือบางทีเธออาจะมาสายกว่าปกติ

ผมเดินหน้าที่จะฝึกฝนอย่างสุดความสามารถเพื่อที่จะผมเคลื่อนไหวไวขึ้นและแข็งแกร่งกว่าเดิม

ผมเป็นคนบ้าพลัง ที่เสพติดการฝึกฝนดูเหมือนผมจะสนุกกับมันมากขึ้นและตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า

ผมกำลังพัฒนามากขึ้น

เวลาผ่านมาหลายชั่วโมงและดูเหมือนว่าจะไม่มีวี่แววว่าเอมมี่จะมา ผมรู้สึกแปลกๆในท้อง

ผมไม่รู้จริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมเคยพูดคุยกับเอมมี่ทุกวันและผมก็แทบจะรอไม่ไหว

ที่จะบอกข่าวดีกับเธอ ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยมีเพื่อนที่พูดคุย ด้วยมาหลายปีแล้ว

ผมเริ่มรู้สึกเหนื่อยจากการซ้อมเต็มที

ผมนั่งลงตรงใต้ต้นไม้พร้อมกับเอาหัวเอนไปพิงกับลำต้น และหลับตาลงช้าๆเพื่อพักผ่อน

หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง ผมตื่นขึ้นมาพร้อมหวังว่า เมื่อผมลืมตาผมจะเห็นเอมมี่

ยืนอยู่หน้าผมเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน แต่โชคไม่เข้าข้างผมเอาสะเลย

ผมเดินลงมาจากเขาลูกนั้นและมุ่งหน้ากลับบ้านในขณะที่พระอาทิตย์กำลังจะตก

เมื่อผมถึงบ้านก็เจอหลายคนกำลังซุบซิบด้วยหน้าที่ตึงเครียด

“คุณได้ยินไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”

“จะต้องมีใครออกไปและหาเขาให้เจอ”

“พวกเขายังเด็กมากนะ”

ยิ่งผมเดินเข้าไปใกล้ในเมืองมากเท่าไหร่ ทำให้ผมเห็นกลุ่มผู้ใหญ่เหล่านั้นร้องขอความช่วยเหลือ

“มีใครเห็นลูกๆของฉันไหม พวกเขายังไม่ได้กลับบ้านมาตั้งแต่เมื่อวาน”

“ถ้ามีใครเห็นช่วยบอกที”

ผมจำไม่ได้มากนักว่าคนที่ขอความช่วยเหลือนั้นเป็นใคร แต่พวกเขาทั้งคู่ดูคล้ายกับเอมมี่และแกรี่

หรือจะเป็นพวกเขาทั้งสองคนที่หายไป? หรือนั่นจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เอมมี่ไม่มาหาผมในวันนี้

ชายมีอายุคนหนึ่งได้เดินออกมาจากลุ่มคนเหล่านั้นแล้วพูดว่า

“ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นพวกเขาก็คือวันนี้ในร้านของฉันและซื้ออาวุธใหม่”

และแล้วผมก็นึกขึ้นได้ ผมเคยคุยกับเอมมี่เรื่องพี่ชายของเขา

แกรี่เคยบอกว่าจะเข้าไปในป่าเพื่อล่าสัตว์บางชนิด เอมมี่พยายามที่จะทำให้เขาเปลี่ยนใจ

ในป่าอันตรายเกินไปคนที่มีวิชาป้องกันตัวติดตัวเท่านั้นถึงจะปลอดภัย ถึงในบางครั้งในป่า

อาจจะะปลอดภัยอยู่บ้างแต่ก็มีโอกาสที่สัตว์พวกนั้นจะมาใกล้เรา อาจจะเป็นไปได้ยาก

สิ่งที่คนทั่วไปรู้ก็คือทุกคนไม่สามารถเข้าไปในป่าได้ ยกเว้นจะเข้ามาพร้อมกับผู้พิทักษ์และเหล่านักสู้

การที่แกรี่ซื้ออาวุธใหม่คงหมายความว่าเขาได้มีการเตรียมการไว้แล้ว และก็เป็นไปได้สูงที่เพื่อนเขาจะไปด้วย

พ่อแม่ของเด็กก็ไม่มีใครสามารถขอความช่วยเหลือได้เลย พ่อของผมยังติดภารกิจที่เขาได้รับจาก Kingdom

และแม่ของผมยังไม่กลับมาจากการเข้าไปทำธุระในเมือง ในหมู่บ้านของเราเต็มไปด้วยเหล่าผู้พิทักษ์

แต่พวกเขาลาดตระเวนชายแดนของหมู่บ้านและไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปจากตำแหน่งประจำการ

แม้ว่าผมเองจะเกลียดแกรี่และเพื่อนของเขา แต่เอมมี่ก็เป็นมิตรกับผมเสมอ แต่จะยังไงก็เถอะ

พวกเขาคือมนุษย์ที่เคยทำให้ผมเจ็บปวด พวกเขาก็สมควรที่จะได้รับสิ่งนี้ไม่ใช่หรอ?

นี่ก็แค่เป็นเวรกรรมที่พวกเขาทำกับผมแค่นั้นเอง

ในขณะที่ความคิดของผมกลับไปกลับมาระหว่างที่จะช่วยพวกเขาหรือไม่ แต่มีสิ่งนึงที่ทำให้ผมนึกได้

“ สิ่งที่ผมจำได้ดีนั่นก็คือผมสัญญากับเอมมีว่าจะบอกเธอถ้าผมต่อสู้กับตุ๊กตาตัวนั้น

ผมจำเป็นที่จะต้องตามหาเธอ”

ผมวิ่งเข้าไปในป่าด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่ผมจะเร็วได้และหวังว่ามันคงจะยังไม่สายไป