EP.5 กลายเป็นนักฟันดาบ (อ่านฟรี)

ผมยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับดาบยาวที่พ่อเคยให้ผมเป็นของขวัญในวันเกิดปีแรก

เวลาก็ผ่านมาสี่ปีแล้วจนตอนนี้ผมสามารถที่จะดาบประมาณสามฟุตได้อย่างสบายมือ

ด้วยผมสีแดงและรูปทรงแหลมบวกกับมีสีดำอยุ่บ้าง ทำให้ผมพอใจยิ่งนักเพราะมันเป็น

สื่งที่ใกล้เคียงที่สุดที่ผมสามารถทำได้เพื่อคล้ายมังกร

ที่ตรงด้านหน้าของผมมีชายคนหนึ่งยืนถือดาบพร้อมกับสวมชุดหนังเกาะเรืองแสง แบบไม่มีหมวก

นี่คงเป็นทางเลือกที่ดีเพื่อที่จะได้ใช้ความเร็วเต็มที่ในการต่อสู้

ผู้ชายที่ผมพูดถึงก็คือพ่อนั่นเอง ถึงตอนนี้พวกเราก็พร้อมที่จะต่อสู้กันแล้วแหละ

ผมแอบดูพ่อที่ยืนอยุ่ตรงนั้นอย่างไกลๆ เขาดูผ่อนคลาย แต่บอกได้เลยว่าเขาพร้อมที่จะต่อสู้อยู่ตลอดเวลา

ตอนผมอายุสี่ขวบ เรามักจะเล่นต่อสู้กันตอนก่อนช่วงเวลาอาหารเที่ยง ไม่เคยมีใครชนะเขาได้เลย

แต่วันนี้ผมจะเปลี่ยนแปลงมัน !

เมื่อครั้งที่ที่เราต่อสู้กัน ผมไม่สามารถไล่ตามความเคลื่อนไหวของเขาทัน แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป

ผมสามารถมองตามเข้าได้ในทุกสเต็ปและแล้วพ่อก็เริ่มเปิดก่อน เขากระโดดลอยขึ้นสูงในแบบที่

ผมขาดไม่ถึงเพื่อปิดช่องว่างระหว่างเรา เขายกมือขวาของเขาขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมที่จะชี้ลงมาที่ผม

ผมเองก็พร้อมที่จะเห็นการเคลื่อนไหวต่อไปอยู่แล้ว ผมพร้อมสำหรับทุกอย่าง เมื่อพ่อลงมาผมจะรีบหลบ

แล้วโจมตีเขาทันทีจากด้านหลังจากนั้นจะรีบดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว และถ้าพ่อคิดจะโจมตี

ผมอีกผมจะรีบเอาคืนเขาจากด้านบน

ผมเห็นมีดกำลังดิ่งลงมาจากด้านบน ตามที่ผมคาดเดาไม่มีผิด และตอนนี้ฉัผมแค่ต้องทำทีละขั้นตอน

“ย้ากกกกกกกกกก”

อยู่ๆภาพทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าผมก็กลายเป็นสีดำ

ผมหมดสติไปและตื่นขึ้นมาพบว่าผมอยู่ในบ้านพร้อมกับเสียงของแม่ที่ดุพ่อ

“ลูกชายเราอายุแค่สี่ขวบ คุณต่อสู้กับลูกแบบนี้ได้ยังไง?”

พ่อเริ่มตึงเครียดจนเหงื่อตกและพยายามสุดความสามารถที่จะทำให้แม่ใจเย็นลง

“แต่มันเหลือเวลาแค่อีกปีเดียวที่จะถึงเวลาทดสอบ ผมเองไม่สามารถปล่อยผ่านเขาไปได้

ถ้าลูกยังเป็นแบบนี้อยู่ก็จะไม่ผ่านการทดสอบแน่ๆ “

ผมยืนแอบฟังพ่อและแม่คุยกันอยู่ประตูหลังห้องครัวอย่างเงียบๆ พวกเขาคิดว่าผมยังคงหลับอยู่

และในขณะนั้นสายตาของแม่ก็มองมาที่ผมที่แอบอยู่ในมุมหลังประตู เธอรีบเดินเข้ามาหาผมในทันที

พร้อมกับยื่นมือทั้งสองข้างมาจับแก้มผม

“เรย์ ดีขึ้นแล้วใช่ไหม? ลูกไม่จำเป็นต้องเดินตามรอยในสิ่งที่พ่อและแม่เป็น ยังมีอาชีพดีๆอีกมากมาย

ที่ลูกสามารถทำได้”แม่พูดในขณะที่เช็คว่าผมโอเคแล้วจริงๆ

ผมรับรู้ได้ว่าแม่กำลังพยายามทำให้ผมสบายใจ เพราะใบหน้าของผมแสดงออกได้ชัดเจนถึงความผิดหวัง

แต่จริงๆผมไม่ได้เสียใจที่ต่อสู้แพ้พ่อ แต่ผมเสียใจมากกว่าที่แผนแก้แค้นของผมนั้นพังไม่เป็นท่า

ผมไม่มีทั้งพลังวิเศษที่จะใช้เวทมนตร์และไม่มีความสามารถที่จะใช้ดาบอย่างนักสู้อีกด้วย

ถ้าผมไม่สามารถที่จะเป็นหนึ่งในนักสู้ได้  แล้วผมจะฆ่าล้างเผ่าพันธ์มนุษย์ได้อย่างไร?

พ่อเดินเข้ามาและคุกเข่าลงข้างๆแม่

“เรายังเหลือเวลาอีกหนึ่งปีนะเรย์ เรายังพอมีเวลาที่จะฝึกฝนมันได้อีกถ้าลูกต้องการมันจริงๆ”

เวลาหนึ่งปี...มันเพียงพอสำหรับผมที่จะพัฒนาตัวเองหรอ? ในเวลาหนึ่งปีการคัดเลือกของ

The Avrion Knight Academy ก็จะจัดขึ้น โรงเรียนแห่งนั้นคือที่เดียวกับที่พ่อผมเข้าฝึกฝน

เมื่ออายุถึงห้าขวบ ผมก็จะมีสิทธิที่จะได้รับการทดสอบเพื่อเข้าโรงเรียน ตอนนี้ Roland Academy

ออกไปจากหัวผมตั้งแต่ผมไม่มีพลังพิเศษ ดังนั้น The Avrion Knight Academy เป็นตัวเลือกเดียวของผม

ผมมีความตั้งใจที่จะเดินหน้าตามแผนที่วางไว้ ผมจะจำใส่หัวว่า

ผมต้องกลายเป็นผู้เข้มแข็งเพื่อพร้อมสำหรับแผนแก้แค้น!

“ผมจะทำมันให้สำเร็จ และผมจะกลายเป็นคนที่แข็งแรงที่สุดอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน ฮา ฮา ฮา”

พ่อแม่มองผมหน้ากันและกันด้วยสีหน้าเป็นกังวล