บทที่ 29 การซื้อกิจการ

"พ่อ เด็กสกุลซูคนนั้นถูกไล่ออกจากตระกูลซูแล้ว แล้วพวกเราควรทำอย่างไรต่อไป"

ภายในห้องที่ปิดสนิท ซูจิ่นถามซูเทียนหง

ซูเทียนหงหัวเราะเยาะ "ต่อไปเพียงแค่เอาหุ้นทั้งหมดของตระกูลซูที่อยู่ในมือของรองคนเก่ามา ก็เรียบร้อย!"

"แต่พ่อ ตอนนี้พวกเราได้ล่วงเกินคุณชายจ้าวไปแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเราจะได้หุ้นทั้งหมดของตระกูลซูมา ตอนนั้นจะชดเชยให้คุณชายจ้าวอย่างไร" ซูจิ่นถามอีก

ซูเทียนหงกล่าว "วางใจเถิด ทางคุณชายจ้าวก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเรา! อีกอย่าง ถึงตอนนั้นถ้ากลุ่มบริษัทจงไห่ไม่ยอมช่วยเหลือ ข้าก็สามารถหาวิธีพลิกหาทางขายซูซื่อของพวกเราออกไป..."

"ขายออกไป? พ่อ เรื่องนี้คงไม่ง่ายขนาดนั้นกระมัง? กิจการของพวกเราขาดทุนทุกปี ใครจะโง่ไปซื้อกิจการที่ขาดทุน?"

ซูเทียนหงได้ยินดังนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันอย่างลึก

พูดตามตรง สำหรับซูซื่อจื้อเย่าในปัจจุบัน เขาไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย

อย่างที่ซูจิ่นกล่าว หลายปีที่ผ่านมา ซูซื่อขาดทุนอย่างหนัก

รวมถึงตอนนี้ ที่ไม่ได้จ่ายเงินเดือนติดต่อกันสามเดือนแล้ว

ปัจจุบัน ซูซื่อจื้อเย่าอยู่ในสภาพหยุดการผลิตโดยสมบูรณ์ และยิ่งไปกว่านั้น พนักงานเหล่านั้นยังคอยมาทวงหนี้อยู่เป็นระยะ!

นึกถึงเรื่องนี้ ซูเทียนหงก็ปวดหัวขึ้นมา

ในขณะนั้น มีบ่าวคนหนึ่งของตระกูลซูวิ่งขึ้นมาอย่างร้อนรน

"ท่านประมุข ท่านประมุข!"

เมื่อเห็นบ่าวสีหน้าร้อนรน ซูเทียนหงกล่าวเสียงเย็น "มีอะไรถึงร้อนรนถึงเพียงนี้?"

"คนของกลุ่มบริษัทตี้ห่าวมาแล้ว!"

อะไรนะ?

"กลุ่มบริษัทตี้ห่าว?"

เมื่อได้ยินสี่คำนี้ ซูเทียนหงลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

"บัดซบ กลุ่มบริษัทตี้ห่าวมาอีกแล้วทำไม? อย่าบอกนะว่ามาหาเฉียนเฉียนเด็กต่ำช้านั่นอีก?" ซูเทียนหงนึกถึงเรื่องของฝ่ายจัดการใหญ่หลิวครั้งก่อน ใบหน้าเขาก็หม่นหมองลงในทันที

ได้ยินบ่าวกล่าว "ท่านประมุข พวกเขาดูเหมือนจะมาด้วยเรื่องธุรกิจ!"

"ธุรกิจ? เป็นไปได้อย่างไร? บริษัทอันดับหนึ่งของเจียงเฉิง จะมาทำธุรกิจกับซูซื่อเล็กๆ ของพวกเราได้อย่างไร?"

ซูเทียนหงงุนงงถาม

ส่วนซูจิ่นกลับกล่าว "พ่อ หรือว่าพวกเราออกไปดูก่อน?"

ซูเทียนหงคิดแล้วกล่าว "ก็ได้"

ด้วยเหตุนี้ พ่อลูกซูจึงพาคนมาที่ประตูใหญ่ของตระกูลซู

ที่หน้าประตูใหญ่

คนของกลุ่มบริษัทตี้ห่าวกำลังยืนอยู่ที่นั่น

ผู้นำยังคงเป็นผู้จัดการใหญ่ของตระกูลโจว: หลิวฝู

แต่ข้างกายหลิวฝูยังมีชายธุรกิจที่สวมแว่นกรอบทอง มีกลิ่นอายของความเป็นบัณฑิตตามมาด้วย

หลังจากซูเทียนหงและคนอื่นๆ ออกมา ก็มองเห็นหลิวฝูจากระยะไกล

"ท่านผู้จัดการหลิว สวัสดี!"

ซูเทียนหงเดินเข้าไปพลางทักทาย

หลิวฝูยิ้มเล็กน้อย กล่าว "สวัสดีท่านประมุขซู!"

"ไม่ทราบว่าท่านผู้จัดการหลิวมาเยือนซูซื่อของพวกเราอีกครั้งกะทันหัน มีธุระอันใดหรือ?" ซูเทียนหงถาม

หลิวฝูกล่าว "ข้าได้รับคำสั่งจากท่านประธานโจวของพวกเรา มาเจรจาธุรกิจกับซูซื่อของพวกเจ้าโดยเฉพาะ!"

"ธุรกิจ?" ซูเทียนหงได้ยินแล้วรู้สึกสะท้านในใจ

"ใช่! ข้าไม่ปิดบังเจ้า ท่านประธานโจวของพวกเราสนใจซูซื่อจื้อเย่าของพวกเจ้า ดังนั้น กลุ่มบริษัทตี้ห่าวของพวกเราจึงต้องการซื้อกิจการของพวกเจ้า!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซูเทียนหงร้อง "อา" ออกมาเสียงดัง

ซื้อซูซื่อ?

พระเจ้า!

เขาคิดว่าเขาฟังผิดไป!

ซูจิ่นที่อยู่ข้างๆ ก็เบิกตากว้าง!

เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิงถึงกับสนใจกิจการที่ใกล้ล้มละลายอย่างซูซื่อของพวกเขาหรือ?

"พวกท่าน... ตี้ห่าวต้องการซื้อซูซื่อของพวกเราจริงๆ หรือ?" ซูเทียนหงยังไม่กล้าเชื่อ จึงถามอีกครั้ง

ท่านผู้จัดการหลิวยิ้มพลางพยักหน้ากล่าว "ใช่!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซูเทียนหงก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง

ต้องรู้ว่า ซูซื่อในปัจจุบันไม่เพียงแต่เป็นกิจการที่ล้มละลาย แต่ยังเป็นเหมือนมันฝรั่งร้อนที่ใครจับก็ร้อนมือ!

แม้แต่ตอนนี้หากขายราคาถูก คงไม่มีใครอยากได้!

แต่ตอนนี้ กลุ่มบริษัทตี้ห่าวของเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิง ถึงกับพูดว่าต้องการซื้อซูซื่อของพวกเขาเสียอย่างนั้น?

สูดลมหายใจลึก ซูเทียนหงจึงกล่าว "หากเป็นเช่นนั้น เชิญท่านผู้จัดการหลิวเข้าไปดื่มชาข้างใน พวกเราจะได้พูดคุยรายละเอียด!"

แต่ท่านผู้จัดการหลิวกลับโบกมือ กล่าว "เข้าไปดื่มชาก็ไม่จำเป็น ท่านประธานโจวของพวกเราบอกว่า หวังว่าจะเร็วเท่าที่จะเร็วได้!"

"ท่านผู้นี้คือ ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของกลุ่มบริษัทตี้ห่าวพวกเรา หลี่จ่ง!"

"สำหรับกิจการซูซื่อของพวกเจ้า หลี่จ่งของพวกเราเข้าใจทั้งหมดอย่างชัดเจนแล้ว ดังนั้นตอนนี้ต้องการทราบเพียงราคาที่พวกเจ้าต้องการ หากพวกเราเห็นว่าเหมาะสม ก็จะเริ่มกระบวนการโอนทางกฎหมายทันที!"

ท่านผู้จัดการหลิวพูดไปพลางชี้ไปที่ชายธุรกิจใส่แว่นข้างๆ

ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินหลี่ผู้นี้ยิ้มเล็กน้อย

เมื่อเห็นว่าทางกลุ่มบริษัทตี้ห่าวถึงกับพาผู้อำนวยการฝ่ายการเงินมาด้วย ซูเทียนหงก็งงไปชั่วขณะ

เร็วขนาดนี้เลยหรือ?

สมกับเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิงจริงๆ!

แต่ ตอนนี้ควรเสนอราคาเท่าไรดี?

ซูซื่อขาดทุนทุกปี ตามมูลค่าจริง ตอนนี้ไม่ถึงห้าสิบล้านด้วยซ้ำ!

และที่สำคัญที่สุดคือ ยังค้างจ่ายเงินเดือนพนักงานสามเดือนด้วย

เมื่อเจอสถานการณ์เช่นนี้ ซูเทียนหงไม่รู้ว่าควรเสนอราคาเท่าไรดี

คิดแล้วคิดอีก เขาจึงกล่าว "ท่านผู้จัดการหลิว เรื่องใหญ่เช่นนี้ พวกเราต้องปรึกษากันก่อน ท่านเห็นว่า รอสักครู่ พวกเราค่อยเสนอราคาให้ท่านดีหรือไม่?"

ท่านผู้จัดการหลิวยิ้มเล็กน้อย "ได้! แต่ขอให้เร็วๆ หน่อย!"

"ได้ๆ!"

พูดจบ ซูเทียนหงก็รีบพาลูกชายเข้าไปข้างใน!

"พ่อ พวกเราโชคดีจริงๆ ไม่นึกว่า กลุ่มบริษัทตี้ห่าวจะซื้อซูซื่อของพวกเรา? ฮ่าฮ่าฮ่า เมื่อซื้อแล้ว พวกเราก็จะหลุดพ้นจากมันฝรั่งร้อนลูกนี้เสียที ใช่ไหม?"

ทันทีที่ซูจิ่นเข้ามา ก็รีบพูดกับซูเทียนหงอย่างดีใจ

"แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่โจวซื่อหาวไม่ใช่คนโง่ กิจการล้มละลายอย่างพวกเรา เขาต้องรู้แจ้งอยู่แล้ว!"

"พ่อ ตามที่ข้าว่า ไม่ต้องคิดมาก พวกเราแค่เสนอราคาก็พอ ขอแค่ขายออกไปได้ ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็มีแต่ได้ไม่มีเสีย!"

ซูเทียนหงคิดว่าเป็นเช่นนั้น

ตอนนี้ขอเพียงขายซูซื่อจื้อเย่าออกไปได้ แม้จะขายราคาถูก ก็ยอมทั้งนั้น!

"แต่ พวกเราควรเสนอราคาเท่าไร?" ซูเทียนหงถาม

"พ่อ หรือว่า พวกเราเสนอราคาสูงไปก่อน? ดูว่ากลุ่มบริษัทตี้ห่าวจะตอบสนองอย่างไร?" ซูจิ่นกล่าวอย่างฉลาด

"แล้วเจ้าว่า เท่าไร?"

"แปดสิบล้าน?" ซูจิ่นชูนิ้วขึ้นมา

ซูเทียนหงได้ยินแล้ว ก็กล่าวทันที "นั่นสูงเกินไปมิใช่หรือ?"

"ช่างเถอะ! ยังไงพวกเราก็เสนอราคาไปก่อน หากกลุ่มบริษัทตี้ห่าวไม่เห็นด้วย พวกเราค่อยลดราคาลงอีกหน่อย!" ซูจิ่นกล่าว

"ดี! งั้นก็เสนอแปดสิบล้านไปก่อน!"

ด้วยเหตุนี้ หลังจากพ่อลูกตกลงราคากันแล้ว ก็ออกมาจากข้างใน

ด้านนอก หลิวฝูและผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของกลุ่มบริษัทตี้ห่าวยังคงยืนรออยู่ที่นั่น

หลังจากพ่อลูกซูออกมา ก็รีบกล่าว "ขออภัย ให้พวกท่านรอนาน!"

ท่านผู้จัดการหลิวไม่สนใจเลย เพียงแค่ยิ้มกล่าว "ไม่เป็นไร กล้าถามท่านประมุขซู คิดราคาได้แล้วหรือ?"

ซูเทียนหงสูดลมหายใจลึก กล่าว "คิดแล้ว ซูซื่อจื้อเย่าของพวกเราเสนอราคาแปดสิบล้าน!"

เมื่อได้ยินตัวเลขแปดสิบล้านนี้ ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินฝั่งนั้นขมวดคิ้ว

เมื่อเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้ว ซูเทียนหงก็รู้สึกเย็นวูบในใจ: แย่แล้ว! เห็นได้ชัดว่าเสนอราคาสูงเกินไป!

(จบบท)