โลกหลัก : บริษัทพันธมิตรแห่งกาลเวลาและมิติจำกัด 2

โลกหลัก : บริษัทพันธมิตรแห่งกาลเวลาและมิติจำกัด 2

พอฮวาหวู่กลับมาถึงบริษัท สิ่งแรกที่เธอทำเลยก็คือ…ไปแลก “ห้องชุดสุดหรู” ของตัวเอง!

แต่เพื่อนร่วมงานที่ดูแลเรื่องนี้กลับทำท่าลังเล เหมือนอยากจะห้ามไว้ก่อน “คือ…ตามขั้นตอนแล้ว——”

“ขั้นอะไรของนายกัน! เอาบัตรแสกนมา!” ฮวาหวู่ตบโต๊ะดังปัง “ตอนนั้นตกลงกันแล้วว่ากลับมาก็ต้องเตรียมไว้ให้ฉันเรียบร้อย!”

เพื่อนคนนั้นดูออกจะกลัวฮวาหวู่อยู่ไม่น้อย เสียงยังสั่นๆ “ใคร…ใครตกลงกันเหรอ?” พวกเขาไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นเลยนะ อย่ามามั่ว!

“คิดจะเบี้ยวเหรอ?”

“เปล่าเลย!” เพื่อนร่วมงานทำหน้าเหมือนโดนใส่ร้าย “แค่ต้องทำตามขั้นตอนน่ะ ห้องชุดนี่ก่อนหน้านี้มันมีคนอยู่แล้ว พอจะเปลี่ยนให้เธอก็ต้องดำเนินเรื่องหลายขั้นอยู่ ยังไม่ได้เคลียร์หมดเลยนะ”

แถมพวกเขายังต้องไปง้อพนักงานคนเก่าที่โดนเบียดออกอีกต่างหาก!

พวกเขาก็ทำงานหนักเหมือนกันนะเฟ้ย!!

“ฉันไม่สน”

…

…

หลังจากใช้กลยุทธ์แบบลิงหลอกเจ้า(อีกครั้ง) ฮวาหวู่ที่ผ่านสมรภูมิไฝว้กับบริษัทมานานปีสุดท้ายก็ได้บัตรแสกนห้องมาครอง

จะให้เธอเห็นใจบริษัทงั้นเหรอ?

แล้วตอนที่บริษัทกดขี่ขูดรีดพนักงานล่ะ เคยเห็นใจพนักงานบ้างไหม?

ถ้าเธอจะคิดแทนนายทุนละก็...คงเหมือนเอาหัวไปโขกกำแพงเล่น

ทั้งบริษัทนี้มันเหมือนเกาะแห่งหนึ่งที่มีระบบเป็นของตัวเองแบบแยกขาดจากโลกภายนอก ฮวาหวู่พอเดินออกจากอาคารสำนักงาน ก็เจอสองพนักงานต้อนรับกำลังพาเด็กใหม่เดินเข้าอาคารพอดี

ฮวาหวู่แอบรู้สึกว่าหน้าเด็กใหม่นั่นคุ้นๆ ชอบกล

เธอเลยแอบเดินเข้าไปส่องใกล้ๆ…

“ฮวาหวู่! คุณจะทำอะไรน่ะ!” พนักงานต้อนรับคนหนึ่งตวาดเสียงดัง “ห้ามเข้าใกล้พนักงานใหม่!”

ฮวาหวู่เลยต้องยืนแกร่วอยู่ตรงประตู ยืนจ้องหน้าเด็กใหม่อยู่นานสองนาน

เด็กใหม่ก็ดูตกใจอยู่ไม่น้อย พนักงานต้อนรับไม่ยอมให้พูดกับฮวาหวู่ รีบพาเข้าตึกทันที

อีกคนเดินมาทางเธอ “คุณทำอะไรของคุณเนี่ย?”

ฮวาหวู่หมุนเล่นบัตรแสกนในมือ “นี่เหรอวิธีจัดการปัญหาของพวกคุณ? รับคนเข้ามาเป็นพนักงานเลยงี้?”

เมื่อกี้คนนั้นน่ะ — คือ เจียงฉา ตัวจริง

พนักงานต้อนรับ “……”

ฮวาหวู่ “เดี๋ยวนี้รับคนง่ายขนาดนี้แล้วเหรอ?”

พนักงานต้อนรับอยากจะตอบว่า คุณเองก็เข้ามาง่ายไม่ต่างกันเลยนะ…

แต่พูดไม่ได้ ก็เลยได้แต่ยิ้มแห้ง “ช่วงนี้การเข้าออกพนักงานค่อนข้างถี่ครับ”

“เข้าออกถี่?”

อีกฝ่ายเริ่มไม่อยากตอบอะไรต่อแล้ว ก้มตัวนิดหน่อย “เชิญคุณกลับไปพักผ่อนเถอะครับ”

ฮวาหวู่: “……”

เธอเดาะลิ้น “ทุนนิยมเวรเอ๊ย!”

พลาดแล้วทำคนเสียหาย ผลที่ตามมาคือดึงเขามาเป็นพนักงาน สร้างมูลค่าให้บริษัทอีก

พนักงานต้อนรับ: “……”

…

…

ฮวาหวู่เดินผ่านสวนหย่อมสวยๆ ภายในบริษัท ข้างทางก็เจอเพื่อนร่วมงานที่อยู่ในช่วงพักอยู่บ้าง ส่วนใหญ่จะเดินเลี่ยงเธอ แต่ก็มีบางคนกล้าเดินเข้ามาทัก

“ฮวาหวู่ ได้ยินว่าเธอได้ห้องชุดสุดหรูเหรอ? ทำยังไงถึงได้มาอะ?”

“บริษัทให้มาเป็นค่าชดเชย”

“มีวิธีเหรอ?”

ฮวาหวู่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วโบกนิ้วเรียกอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ พอเขาโน้มหน้ามา เธอกระซิบอย่างลึกลับ “ของแบบนี้ต้องพึ่งโชคอย่างเดียว เจอเมื่อไหร่ก็จะรู้เองแหละ~”

“……”

หอพักมีแค่ตึกเดียว แต่สูงถึงร้อยชั้น — นี่ตามที่ลิฟต์แสดงไว้นะ

แต่จริงๆ แล้วพอออกจากลิฟต์แต่ละชั้น มันไม่เหมือนกันเลยสักชั้น เหมือนแต่ละชั้นเป็น “ชุมชนย่อย” แยกกันไป

เพราะงั้นไม่มีใครรู้หรอกว่าทั้งตึกมันมีกี่ห้องกันแน่

แต่ที่แน่ๆ คือ หมายเลขชั้นยิ่งสูง ห้องยิ่งหรู

ฮวาหวู่เอาบัตรแสกนไปรูด เครื่องขึ้นว่า "ชั้น 88"

ฮวาหวู่: “……”

เหอะ!! ชั้น 88 แล้วนะ!

ที่เรียกว่าห้องชุดสุดหรูยังมีเหนือกว่านี้อีกงั้นเหรอ!!

ประตูลิฟต์สีทองแวววาวปิดลง ตัวเลขบนหน้าจอก็เริ่มไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ

พอประตูลิฟต์เปิดออก เบื้องหน้าก็คือทางเดินยาว ดูคล้ายๆ กับที่พักเก่าที่เธอเคยอยู่

เธอเดินไปตามทาง แล้วภาพตรงหน้าก็กลายเป็นสวนหย่อมสวยงาม

ทางเดินกรวดสีขาวสะอาดโค้งไปมาตัดผ่านสวน

ฮวาหวู่เดินตามเลขห้องบนบัตรแสกนไปเรื่อยๆ จนเจอบ้านเดี่ยวหลังเล็กสูงสามชั้น

ชั้นล่างสุดเป็นพื้นที่รวม มีห้องรับแขก ห้องอาหาร ห้องเล่น

ชั้นสองเป็นห้องพัก — แค่สองห้องเท่านั้นเอง

ห้องของฮวาหวู่อยู่ที่ชั้นสาม เป็นสองห้องที่อยู่ตรงข้ามกัน

ตอนเธอเดินมาถึงหน้าห้อง มีคนเข้า ๆ ออก ๆ อยู่ เป็นเจ้าหน้าที่ของบริษัทที่กำลังขนของของเธอเข้ามา

“ขอรบกวนคุณตรวจเช็กสิ่งของในรายการนี้หน่อยค่ะ” มีคนยื่นใบเช็กลิสต์มาให้ พร้อมขอให้เธอเซ็นชื่อรับของ

ของของฮวาหวู่ก็ไม่มีอะไรที่มันจะมีราคาหรือพิเศษนัก เธอแค่เหลือบตามองผ่าน ๆ แล้วก็เซ็นชื่อไปเลย

“งั้นขอให้คุณใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะคะ~”

พอกลุ่มนั้นไปกันหมดแล้ว ฮวาหวู่ก็เดินเข้าห้อง ปิดประตู แล้วเริ่มมองสำรวจรอบห้องอย่างจริงจัง

ห้องนี้ใหญ่เกือบ 100 ตารางเมตร เป็นสไตล์เปิดโล่งทั้งหมด มีหน้าต่างบานใหญ่เต็มผนัง มองออกไปเห็นสวนสีเขียวร่มรื่นแบบเต็มตา

บรรยากาศภายในตกแต่งได้อบอุ่นสบายสุด ๆ

ฮวาหวู่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแบบกางแขนกางขา หน้าตาฟินเหมือนจะร้องไห้ออกมาด้วยความสุข

สมแล้วที่เรียกว่าห้องชุดสุดหรู แค่เตียงก็นอนสบายสุด ๆ แล้ว!

ไม่เสียแรงที่เธอพยายามมาตั้งนาน

…

…

ฮวาหวู่อยู่ในห้องนั้น ลองเล่นสำรวจฟังก์ชันทุกอย่างจนทั่ว แล้วก็ไปอาบน้ำล้างตัวเรียบร้อย ก่อนจะเตรียมตัวลงไปดูข้างล่างหน่อย

ชั้นสองกับชั้นสามมีแปลนห้องเหมือนกัน ทั้งบ้านนี้มีแค่สี่คนเท่านั้นที่อยู่

พอลงมาถึงชั้นล่าง ฮวาหวู่ก็เจอผู้หญิงคนนึงนั่งจิบกาแฟอยู่ในห้องกินข้าว ท่าทางสงบอ่อนโยนมาก แค่ยกมือยกแก้วก็เหมือนภาพถ่ายศิลป์ พอรวมกับสวนด้านนอกแล้ว บรรยากาศดูละมุนละไมสุด ๆ

อย่าดูแค่ว่าเธอคนนั้นหน้าตายังดูเด็ก ๆ นะ จริง ๆ แล้วไม่รู้ทำงานในบริษัทนี้มากี่ปีแล้ว

เพราะถ้าอยู่ที่นี่ได้…ความอ่อนโยนนั้นน่ะ อาจจะมีพิษก็ได้

ผู้หญิงคนนั้นเห็นฮวาหวู่แล้วก็ยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ “เธอคือคนที่เพิ่งมาใช่ไหม?”

“ค่ะ” ฮวาหวู่พยักหน้าตอบอย่างมีมารยาท แล้วเดินเข้าไป “แล้วคุณคือ?”

“เป่ยอิ๋ง”

“ฮวาหวู่”

“ฉันรู้จักเธอนะ” เป่ยอิ๋งยิ้มอีกนิด หน้าของเธอมีลักยิ้มจาง ๆ ด้วย

ฮวาหวู่เลิกคิ้ว “ฉันดังขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เป่ยอิ๋งพยักหน้า “ก็ค่อนข้างจะดังอยู่นะ”

ฮวาหวู่เดินไปที่เคาน์เตอร์ หยิบกาแฟรินใส่แก้วของตัวเอง หันหน้าออกไปมองสวนด้านนอก ดื่มไปจิบหนึ่งแล้วพูดอย่างลุ่มลึก “แปลว่า ความพยายามของฉันไม่ได้สูญเปล่า…”

ไม่รู้ยังไง ประโยคนั้นดันทำให้เป่ยอิ๋งหลุดขำออกมา

ทั้งบริษัทเขาลือกันว่า ยัยนี่สมองอาจจะไม่ปกติเท่าไหร่…

เป่ยอิ๋งรีบเก็บรอยยิ้ม “ไม่คิดเลยว่าคนที่จะมาเป็นเพื่อนบ้านใหม่คราวนี้จะเป็นเธอ”

“ทั้งหมดนี้ก็เพราะความพยายามของฉันล้วน ๆ เลยนะ”

เป่ยอิ๋ง: “……”

ฮวาหวู่ปล่อยของไปแล้วก็เริ่มถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “แล้วที่นี่มีใครอยู่บ้างเหรอ?”

เป่ยอิ๋งส่ายหัว พูดด้วยเสียงนุ่มนวลน่าฟัง “ฉันยังไม่เคยเจออีกสองคนเลย ฉันก็เพิ่งย้ายเข้ามาไม่นานเอง”

ห้องแบบนี้น่ะมีคนจองหมดแน่นอน ไม่มีห้องว่างแน่ ๆ

แค่แต่ละคนมีเวลางานไม่เหมือนกัน บางคนทำงานกลางวัน บางคนทำกลางคืน ไม่เจอกันก็ไม่แปลก

เป่ยอิ๋งอยู่ชั้นสอง อยู่ใต้ห้องของฮวาหวู่พอดี

พอถึงเวลาพักของเป่ยอิ๋ง เธอก็คุยกับฮวาหวู่อีกนิด แล้วก็เตรียมตัวไปตึกสำนักงาน

ฮวาหวู่กลับมาที่ห้องของตัวเอง แล้วก็เปิดแผงควบคุมขึ้นจากอากาศ ป้อนชื่อของเป่ยอิ๋งเข้าไปเพื่อค้นหา

【ไม่มีสิทธิ์เข้าถึง】

ฮวาหวู่: “……”

“เมี่ยงเมิ่ง?”

【เป็นพนักงานที่อยู่ภายใต้การปกป้อง จะไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าตัว】

“มีฟีเจอร์แบบนี้ด้วย?”

【สิทธิพิเศษของพนักงานระดับสูง】

“……”

ฮวาหวู่กลอกตา “งั้นเธอช่วยให้ฉันแอบดูหน่อยได้ไหม?”

【ที่รัก~ ลองคิดดูดีๆ นะ เธอเซ็นรับผิดชอบไปแล้ว ถ้าฉันโดนจับได้ เธอก็ต้องโดนหางเลขด้วยนะ】

ฮวาหวู่จ้องช่องว่างอากาศแล้วตะคอกกลับ “เธอทำไม่ให้โดนจับได้ไม่ได้เหรอ?”

【……】

“ไอ้ระบบไร้ประโยชน์!”

【คุณยังมีธุระอะไรอีกไหม?】

“ไปไกลๆ เลย!”

【ได้เลยค่า~ ถ้ามีอะไรเรียกใช้ได้ตลอดนะคะ】

ฮวาหวู่ถอนหายใจ “เรียกไปก็ไม่มีประโยชน์!”

【แต่ฉันช่วยบอกคุณได้นะว่าฉันไม่มีประโยชน์】

“นี่แกติดไวรัสรึเปล่าเนี่ย?”

【บ๊ายบาย~ ที่รัก~】

กระทั่งช่วงพักของฮวาหวู่หมดลง เธอก็ยังไม่เห็นหน้าสองเพื่อนบ้านเลยสักที

(จบบท)

อ่านต่อได้ที่ เอินเอิน ขอแปล ปัจจุบันถึงตอนที่ 710 (จบโลกที่18) นะคะ