โลกที่ 1: ถูกบังคับให้เป็นดาราตัวท็อป 15-16

โลกที่ 1: ถูกบังคับให้เป็นดาราตัวท็อป (15)

【จี้หว่านเว่ยไปจัดการเรื่องเธอกับฉู่เจียงชิวตอนไหนเนี่ย?】

แม้แต่ผู้ช่วยมือทองอย่างเมี่ยงเมิ่งที่กำลังแอบอู้ยังต้องหลุดออกมาจากโหมดว่างเปล่าด้วยความงงกับที่ฮวาหวู่ทำไว้

“ไม่มีหรอก”

【แล้วทำไมพูดแบบนั้นล่ะ?】

“ก็หลอกเขาไงล่ะ”

【แล้วมันจะช่วยอะไรได้ คนเขาไม่อธิบายหรือไง?】

“จี้หว่านเว่ยไม่มีทางยอมรับหรอก แต่เธอว่าตอนนี้ฉู่เจียงชิวจะยังไว้ใจจี้หว่านเว่ยเต็มร้อยไหมล่ะ?

คิดดูสิ ถ้าทะเลาะกันขึ้นมา เขาจะขุดเรื่องเก่า ๆ ระหว่างเธอกับจิตรกรคนนั้นมามั้ย?

ยิ่งจี้หว่านเว่ยเจ็บช้ำจากฉู่เจียงชิวมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งใกล้จะจบเกมเร็วขึ้นเท่านั้น

อีกอย่าง ถึงสองคนนั้นจะยังรักกันเหนียวแน่น มันก็ไม่ได้มีผลอะไรกับฉันอยู่ดี ฉันไม่เสียอะไรเลยนี่นา”

【……】

【เธอนี่ร้ายจริง ๆ เลย】

“รู้ไรมั้ย นี่แหละแผน B ที่สมบูรณ์แบบของฉัน!”

【แล้วแผน A ที่สมบูรณ์แบบของเธอคืออะไรล่ะ?】

“หักขายัยจี้หว่านเว่ยทิ้งซะ”

เมี่ยงเมิ่งไม่ได้คิดว่าแผน A มันแปลกตรงไหนเลย ยังถามอย่างสนใจอีกว่า

【แล้วทำไมไม่ลงมือแผน A ซะเลยล่ะ?】

“……”

ฮวาหวู่ดูห่อเหี่ยวไปทันที

เธอกับจี้หว่านเว่ยอยู่คนละวงการ โอกาสที่จะเจอกันก็แทบไม่มี

ยังหาโอกาสเหมาะ ๆ ไม่ได้เลย

…

…

ฉู่เจียงชิวนั่งทบทวนเรื่องราวที่เขาเจอกับซ่งมี่ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันบังเอิญเกินไป

แถมการเปลี่ยนแปลงก่อนกับหลังของซ่งมี่ก็ต่างกันสุดขั้ว

ถ้าเธอกำลังแกล้งแสดงละครอยู่ข้าง ๆ เขาจริง ๆ ล่ะก็…

แต่จี้หว่านเว่ยจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?

จะเตือนเขาเหรอ ว่าคนที่เธอรักคือเขาน่ะเหรอ? หรือจะให้ซ่งมี่อยู่ข้าง ๆ เขาแทน เพื่อที่ตัวเองจะได้กลับมาเมื่อไรก็ได้?

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ มันทำให้ฉู่เจียงชิวเริ่มไม่สามารถเชื่อใจจี้หว่านเว่ยได้อีกแล้ว

“คุณฉู่ครับ จะกลับบริษัทเลยไหมครับ หรือว่า…”

“ไปฮุยอิ้งจวงหยวน”

ผู้ช่วยเหลียงรับคำ แล้วก็เลี้ยวรถมุ่งไปที่ฮุยอิ้งจวงหยวน

นั่นเป็นบ้านของคุณหนูจี้นี่นา…

ตอนแรกผู้ช่วยเหลียงก็นึกว่าคุณฉู่จะไปหาเธอซะอีก ใครจะไปรู้ว่าพอถึงหน้าบ้าน คุณฉู่กลับนั่งนิ่ง ๆ อยู่เบาะหลังเฉยเลย

นั่งอยู่เกือบสิบกว่านาที ก็สั่งให้ขับกลับบริษัท

ตั้งแต่มีคุณหนูซ่งมี่เข้ามา... ผู้ช่วยเหลียงก็เริ่มอ่านใจคุณฉู่ไม่ออกเลย

เขาเดาไม่ได้เลยจริง ๆ ว่าคุณฉู่ชอบคุณหนูจี้หว่านเว่ย หรือว่าคุณหนูซ่งมี่กันแน่ ความรักนี่เข้าใจยากจริง ๆ

…

…

จี้หว่านเว่ยไม่ได้ออกจากบ้านมาเป็นหลายวันแล้ว

ผ้าม่านในห้องปิดแน่นสนิท ตรงเตียงมีอะไรนูน ๆ พองขึ้นมา บอกได้เลยว่ามีคนอยู่ในห้องแน่

เธอยังคิดไม่ออกเลย ว่าตกลงมันพลาดตรงไหน

ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

เธอตามหาคนที่เขียนบทความแรกสุดเจอแล้ว ก็แค่ปาปารัสซี่คนนึง เขาบอกว่าข่าวทั้งหมดมีคนส่งเข้ามาทางอีเมล

เขาเองก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งมา

จี้หว่านเว่ยยังถึงขั้นให้คนไปสืบหาอีเมลนั้นด้วยซ้ำ

แต่ก็หาอะไรที่เป็นประโยชน์ไม่ได้เลย

ชัดเจนว่าฝั่งนั้นตั้งใจปิดบังตัวเองไม่ให้โดนตามตัวเจอ

ตอนนี้ในเน็ตอาจจะลบทุกอย่างออกไปหมดแล้ว

แต่ในวงการ ใครจะไม่รู้เรื่อง?

คนพวกนั้นก็กำลังนั่งดูเธอเป็นตัวตลกอยู่

ตอนนี้เธอไม่กล้าออกไปร่วมงานไหนเลยด้วยซ้ำ

จี้หว่านเว่ยยิ่งเกลียดตัวตนเก่าของตัวเองเข้าไปใหญ่ ว่าทำไมต้องไปคบกับจิตรกรคนนั้นด้วยนะ…

อยู่ด้วยกันก็พอแล้วมั้ย ยังจะบ้าๆ บอๆ ไปแต่งงานอีก…

แถมยังท้องแล้วแท้งอีก

หมอนั่นจะไปสู้ฉู่เจียงชิวได้ยังไง?

นี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ!

เธอจะมัวนั่งรอให้ตัวเองพังไม่ได้อีกแล้ว

จี้หว่านเว่ยรีบลุกขึ้นไปคว้ามือถือที่ตัวเองโยนไว้ข้างๆ

เลื่อนหาเบอร์ของฉู่เจียงชิวทันที

เสียง ‘ตื๊ด… ตื๊ด…’ เย็นเยียบจากปลายสายทำให้ใจเธอเย็นวาบไปครึ่งนึงแล้ว

แต่เธอก็ยังโทรอยู่นั่นแหละ ไม่รู้ว่าโทรไปกี่ครั้ง

จนในที่สุด ปลายสายก็ยอมรับสายซะที

“เจียงชิว…”

เสียงของจี้หว่านเว่ยสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้อยู่แล้ว

“นายพอจะมาหาฉันได้ไหม ฉันรู้สึกแย่มาก… ฉันแค่อยากเห็นหน้านายสักครั้ง… เจียงชิว ทำไมนายไม่เชื่อฉันเลย… ฉันไม่ได้โกหกนะ ฉันเจ็บจริง ๆ…”

อาจเพราะจี้หว่านเว่ยร้องไห้สะอึกสะอื้นจนใจอ่อน

สุดท้าย ปลายสายก็ยอมตกลง

จี้หว่านเว่ยรีบลุกขึ้นไปแต่งหน้า…

แต่งให้หน้าซีดกว่าเดิมอีกนิด

ติ๊งต่อง

เสียงกดกริ่งดังขึ้น จี้หว่านเว่ยรีบพุ่งไปเปิดประตู

“เจียงชิว…”

เธอหน้าซีด ปากก็ซีดแทบไม่มีสีเลือด

ใส่ชุดเดรสบางๆ ยืนอยู่หลังประตู ดูไม่มีแรงจะยืนแทบจะล้ม

แต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมา

“นายมาแล้ว…”

ฉู่เจียงชิวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“ไม่สบายก็ไม่ควรใส่อะไรบาง ๆ แบบนี้”

จี้หว่านเว่ยตาแดงขึ้นมาทันที “ฉันรู้ว่านายยังห่วงฉันอยู่”

ฉู่เจียงชิวไม่ตอบอะไร บอกให้จี้หว่านเว่ยกลับเข้าไปนอน

ซึ่งเธอก็เชื่อฟังทันที

ฉู่เจียงชิวเดินไปเปิดม่าน ปล่อยให้แสงแดดส่องเข้ามาในห้อง

จี้หว่านเว่ยพูดเบาๆ ว่า

“เจียงชิว ตอนนั้นฉันโดนเขาหลอกจริง ๆ นะ คนที่ฉันรักก็ยังเป็นนายอยู่ดี…”

ฉู่เจียงชิวฟังที่จี้หว่านเว่ยพูด

คำพวกนี้เขาเคยได้ยินมาแล้วหลายรอบ

ตอนแรกเขาก็อยากจะเชื่อเธออยู่หรอก

แต่ว่า…

ฉู่เจียงชิวยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้จี้หว่านเว่ย

“เธอแท้งก่อนจะกลับประเทศใช่ไหม? เธอไปทำแท้งเอง เพื่อจะได้กลับมาใช่ไหม?”

กระดาษบาง ๆ แผ่นนั้นโดนแสงอาทิตย์ส่องจนเห็นตัวหนังสือชัดเจน

พื้นขาวตัวหนังสือดำ เหมือนเป็นคาถาต้องห้ามอะไรสักอย่าง

ริมฝีปากซีด ๆ ของจี้หว่านเว่ยขยับนิดหน่อย “ฉัน…คือ…”

ตอนเธอสลับร่างมา จี้หว่านเว่ยก็ท้องอยู่แล้ว

เธออยากกลับมาหาฉู่เจียงชิว จะกล้าเก็บลูกไว้ได้ยังไงล่ะ

แน่นอนว่าต้องไปเอาออกก่อน…

ในตาของฉู่เจียงชิวมีแต่ความผิดหวัง

“เธอไม่ใช่คนที่ฉันเคยรู้จักอีกต่อไปแล้ว”

เพื่อตัวเอง ถึงขั้นทำแท้ง

ขนาดลูกตัวเองยังไม่ลังเลเลย

เธอกลายเป็นคนที่เขาไม่รู้จักไปแล้วจริง ๆ

“เจียงชิว…”

“เจียงชิว อย่าไปเลย…”

จี้หว่านเว่ยพยายามจะคว้าตัวเขาไว้

แต่ฉู่เจียงชิวไม่เปิดโอกาสให้เธอเลย เขาเดินออกจากห้องไปทันที

เธอลุกขึ้นจะวิ่งตามไป

“เจียงชิว ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง…”

ฉู่เจียงชิวชะงักไปเล็กน้อย

จี้หว่านเว่ยคิดว่าเขาอาจจะยอมฟัง

เลยรีบวิ่งตามไปคว้าแขนเขาไว้

“เขาไม่ดีกับฉันเลย ฉันจะเก็บเด็กไว้ได้ยังไง เจียงชิว ฉันรู้ว่าฉันผิด ทุกอย่างมันเป็นความผิดของฉันเอง…

ฉันไม่เข้าใจหัวใจตัวเอง คิดว่าความรักแบบอิสระโรแมนติกคือตัวตนของฉัน

แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ว่าคนที่ฉันต้องการคือนาย…”

สายตาของฉู่เจียงชิวมองไปที่นิ้วมือของจี้หว่านเว่ยที่กำลังจับแขนเขาไว้แน่นจนขาวซีด

เขายกมือขึ้น แกะมือเธอออก

“เรื่องของซ่งมี่ เป็นเธอจัดการใช่ไหม?”

คำพูดที่จี้หว่านเว่ยเตรียมจะพูดติดค้างอยู่ที่ลำคอ

หัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างร้อนรน

เขารู้เรื่องนั้นแล้วเหรอ?

เมื่อกี้เธอมัวแต่ตื่นตระหนก ไม่ทันได้คิดให้รอบ

เรื่องที่ตำรวจต่างประเทศยังสืบไม่ได้ ฉู่เจียงชิวจะรู้ได้ยังไง

แต่สีหน้าของเธอ ทำให้ฉู่เจียงชิวมั่นใจว่าเขาพูดถูก

คิดว่าเป็นเธอเองที่จงใจวางแผนให้ซ่งมี่เข้ามาอยู่ข้างกายเขา

ในดวงตาเขายิ่งมีแต่ความผิดหวัง

“ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ด้วย?”

“ฉัน…”

“ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเป็นแบบนี้…”

ดูเหมือนเขาไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว

“จี้หว่านเว่ย ฉันผิดหวังในตัวเธอจริง ๆ”

เขาไม่เปิดโอกาสให้จี้หว่านเว่ยอีกต่อไป เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

จี้หว่านเว่ยเพิ่งตั้งสติได้ จะวิ่งตามไป แต่ฉู่เจียงชิวก็ขึ้นรถไปแล้ว

เธอหมดแรง ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น

แล้วในตอนนั้นเอง เธอก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น

“หว่านเว่ย?”

เสียงนี้ทำให้ร่างเธอเกร็งทันที

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ

แสงแดดอ่อน ๆ สาดลงมาข้างหลังเงาร่างนั้น

เงาร่างรวมตัวกันเป็นคนหนึ่ง…

…………………………………………………………………………………………………………………………….

โลกที่ 1: ถูกบังคับให้เป็นดาราตัวท็อป (16)

ฮวาหวู่เริ่มรู้สึกว่าระบบของตัวเองนี่มันแทบจะเป็นระบบไร้ประโยชน์ไปแล้วด้วยซ้ำ

ระบบของชาวบ้านอย่างน้อย ๆ ตอนเป็นมือใหม่ยังมีรายงานความคืบหน้าให้ฟังบ้าง อัปเดตฝั่งศัตรูบ้าง

ยืนยันความเรียบร้อยของฝั่งตัวเองว่าไม่มีใครแหกกฎ เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิดิแล้วก็ชอบพูดอะไรจุกจิกอยู่ตลอดเวลาเพื่อช่วยเหลือ

แต่นี่สิ... เละเทะสุด ๆ

ส่วนใหญ่ถ้าเธอไม่เรียก มันก็หายตัวไปเลย

จนฮวาหวู่เริ่มสงสัยว่ามันแอบไปทำงานรับจ๊อบที่ไหนอยู่หรือเปล่า

“นี่ เธอแอบไปรับงานหลายเจ้าโดยไม่บอกฉันใช่ไหม?” เธอเคยได้ยินว่าระบบขั้นเทพบางตัวมีลูกทีมหลายคนเลยนะ

【ไม่มี】

“แล้วเธอทำอะไรอยู่? ขี้เกียจขนาดนี้ไม่กลัวประเมินผลงานไม่ผ่านเหรอ?”

【……】

เมี่ยงเมิ่งถึงกับเงียบไปเลย

“……”

ฮวาหวู่ได้แต่ถอนใจหนัก ๆ กับการที่ตัวเองดันได้ระบบที่ทั้งขี้เกียจ ทั้งดื้อแบบนี้มา

แต่พอคิดอีกมุม ก็เหมือนจะดีอยู่เหมือนกัน ไม่มีเสียงจู้จี้จุกจิกมากวนใจ อยากทำอะไรก็ทำได้เต็มที่

บอกเลยว่า สะใจจริง

ฮวาหวู่แอบไปสืบข่าวของจี้หว่านเว่ยมาได้แล้ว

รู้มาว่าอดีตสามีของเธอก็ตามตัวเจอแล้ว

งั้นก็สบายใจละ ไปโฟกัสถ่ายละครต่อได้เลย

ชีวิตมนุษย์เงินเดือนที่ต้องทำงานสองจ๊อบนี่มันเจ็บปวดจริง ๆ …

…

…

เดือนกรกฎาคม ยามค่ำคืนที่แม้แต่ความมืดยังกลบแสงสีของเมืองไม่มิด

แมลงหน้าร้อนที่ไม่รู้ชื่อพากันแอบอยู่ตามมุมมืด แล้วร้องเพลงกันเสียงดังไม่หยุด

วันนี้เป็นงานเลี้ยงปิดกล้องของเรื่อง 《บันทึกลมเหนือ》

เรื่องนี้ต้องบอกเลยว่า นักแสดงใหญ่ ๆ มารวมตัวกันเพียบ

สายตาทุกคู่ก็เลยไปจดจ่ออยู่ที่นักแสดงนำกับผู้กำกับ

ส่วนที่เหลือก็แค่ของประดับฉาก

“คุณซ่ง ทำไมอยู่คนเดียวตรงนี้ล่ะ?”

ฮวาหวู่กำลังจะหาทางเลี่ยงงานเลี้ยงแอบกลับบ้านก่อน

ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับมีผู้ชายคนนึงนั่งลงข้าง ๆ

เขาดูอายุราว ๆ ยี่สิบเจ็ดแปด ทรงผมค่อนข้างเชย แต่ด้วยใบหน้าหล่อเหลาทำให้ดูไม่แย่เท่าที่ควร

เสื้อสูทสีแดงสดด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตลายดอกแบบกร้าวใจ

ตรงปกคอยังมีรอยลิปสติกติดอยู่นิด ๆ ไม่รู้ไปโผล่จากกองสาวที่ไหนมา

ฮวาหวู่มองเขาแบบไม่อ้อมค้อมเลย แล้วก็ยกนิ้วโป้งให้ด้วยความชื่นชม “คุณหลิง เสื้อผ้าคุณวันนี้โดดเด่นมากเลยค่ะ”

“จริงเหรอ?” หลิงอวี่เลิกคิ้วยิ้มน้อย ๆ “ไม่เสียแรงที่คุณซ่งเป็นคนรู้ใจผมจริง ๆ”

“คุณหลิงชมเกินไปแล้วค่ะ”

หลังจากแลกคำพูดเชิงมารยาทกันพอหอมปากหอมคอ

ฮวาหวู่ก็ถามเข้าประเด็น

“คุณหลิงมีเวลามาที่นี่ได้ยังไงคะ?”

งานเลี้ยงปิดกล้องคืนนี้ของเรื่องที่เธอได้ร่วมแสดง ก็เพราะคุณหลิงคนนี้ช่วยดันเธอขึ้นมา

แต่ฮวาหวู่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเธอเป็นหนี้เขา

เพราะเธอเอาข้อมูลของพระเอกไปแลกกับเขาอย่างแฟร์ ๆ

“แค่อยากมาเจอคุณซ่งน่ะ” หลิงอวี่พูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมเลย

ฮวาหวู่พูดติดตลก “คุณมาหาสาวสวยสนุก ๆ มากกว่ามั้ง”

หลิงอวี่ว่า “ถ้าเทียบกับสาว ๆ ธรรมดา ผมว่าคุณซ่งน่าสนใจกว่าตั้งเยอะ”

ฮวาหวู่ทำหน้าจริงจัง “อย่าหลงรักฉันเลย ไม่มีทางได้อะไรกลับไปหรอก”

หลิงอวี่หัวเราะลั่น

“ฉู่เจียงชิวเห็นคุณเป็นตัวแทนของใครอีกคน แต่ผมว่าเขาคงไม่คิดว่าจะพลาดเองนะ”

คนอื่นอาจไม่รู้ความสัมพันธ์ของซ่งมี่กับฉู่เจียงชิว

แต่เขาก็สืบมาบ้างแล้ว

รู้ว่าฉู่เจียงชิวเคยพาเธอไปร่วมงานสังคมหลายครั้ง

ดูท่าความสัมพันธ์ไม่น่าจะธรรมดา

แล้วต่อมาก็คือจี้หว่านเว่ย…

หลิงอวี่ได้ยินมานานแล้วว่า

ฉู่เจียงชิวมี ‘แสงจันทร์ขาวในใจ’ คนหนึ่ง ที่รักมาก

พอจี้หว่านเว่ยปรากฏตัว พร้อมใบหน้าที่คล้ายกับซ่งมี่

เขาก็พอจะเดาเรื่องราวได้แล้วล่ะ

“คุณซ่ง มาร่วมงานกับผมเถอะ” หลิงอวี่พูดเชื้อเชิญ

“ผมมีทรัพยากรที่ดีกว่าให้คุณได้”

“ดีแค่ไหนคะ?”

หลิงอวี่หันไปมองนักแสดงหญิงเบอร์หนึ่งที่มีคนรุมล้อมอยู่

“ผมทำให้คุณโด่งดังแบบเธอได้ หรือยิ่งกว่านั้นก็ยังได้เลย”

ฮวาหวู่มองตามไป แล้วเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบเบา ๆ ว่า

“แต่ฉันชอบการพยายามด้วยตัวเองมากกว่า”

หลิงอวี่ว่า

“เธอปฏิเสธฉันแบบนี้ ไม่กลัวฉันจะเล่นงานเธอเหมือนฉู่เจียงชิวบ้างเหรอ?”

ฮวาหวู่มองเขาแบบมีเลศนัย “ฉู่เจียงชิวก็ขู่ฉันแบบนี้แหละ”

หลิงอวี่ฟังแล้วก็เข้าใจความหมายแฝงของเธอทันที

ฉู่เจียงชิวข่มขู่เธอ เธอเลยเอาข้อมูลของเขาไปขายให้หลิงอวี่ แลกกับการได้ร่วมงาน

แต่…

“เธอจะหาใครอีกที่เป็นแบบฉันได้?”

ฮวาหวู่ไม่ลังเลเลยแม้แต่นิด “ฉันอาจจะกลับไปคุยกับคนเก่าก็ได้”

“……”

หลิงอวี่ถึงกับสะอึกไปพักนึง ก่อนจะลอกท่าทางเธอ ยกนิ้วโป้งขึ้นบ้าง

“คุณซ่งนี่รู้จักก้มหัวและยืดหยุ่น สมกับเป็นคนเก่ง”

ฮวาหวู่พยักหน้า รับคำชมแบบไม่อาย

“คนจะทำการใหญ่ ไม่เก็บเรื่องเล็กมาคิดให้รกสมองหรอกค่ะ”

หลิงอวี่หัวเราะเบา ๆ ไม่ได้มีท่าทีโกรธอะไรเลย

จริง ๆ เมื่อกี้เขาแค่หยั่งเชิงเธอเล่น ๆ เท่านั้น

ถ้าเธอตอบตกลง เขาก็จะดันเธอขึ้น แล้วคอยพาเธอไปเดินผ่านหน้าฉู่เจียงชิวเล่น ๆ

แต่ถ้าเธอไม่เอา เขาก็ไม่ฝืนอะไร

หลิงอวี่รีบเปลี่ยนเรื่อง

“ผมอยากรู้เหมือนกันนะ เรื่องของจี้หว่านเว่ย เป็นฝีมือคุณหรือเปล่า?”

เรื่องจี้หว่านเว่ยที่ถูกแฉออกมานั้น มันดูแปลก ๆ

เขาให้คนไปสืบมาแล้วว่า ถึงแม้จี้หว่านเว่ยจะเป็นคุณหนูของกลุ่มบริษัทหยินเฟิง

แต่ตอนที่เธอตัดสินใจทิ้งฉู่เจียงชิวไปเมืองนอกกับจิตรกรคนนั้น ก็ทำให้สองตระกูลมีรอยร้าว

เธอกับที่บ้านก็ไม่ได้สนิทกันมาก เพราะตระกูลจี้ก็ออกจะให้ค่าผู้ชายมากกว่า

ยิ่งมีน้องชายที่เป็นทายาทโดยตรงอีก จี้หว่านเว่ยเลยไม่ได้อยู่ในสถานะสูงส่งเหมือนที่คนภายนอกคิด

พอไม่โดดเด่นนัก ก็ไม่น่าจะมีใครอยากเล่นงานเธอ

แล้วใครล่ะที่มีความแค้นกับจี้หว่านเว่ยมากขนาดนั้น?

ถ้ามองจากสิ่งที่หลิงอวี่รู้ ซ่งมี่นี่แหละดูจะเป็นผู้ต้องสงสัยที่สุด…

“ใช่แล้วจะทำไม ไม่ใช่แล้วจะทำไม?”

ฮวาหวู่ตอบแบบกึ่งยอมรับกึ่งกวน

ในหูของหลิงอวี่ ฟังยังไงก็คือ “ใช่” แบบไม่ต้องคิดต่อ

“คุณซ่งยังชอบฉู่เจียงชิวอยู่เหรอ?”

ฮวาหวู่ทำหน้าประหลาดใจแบบสุด ๆ

“พวก CEO นี่สมองมีแค่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ใช่ไหมเนี่ย? คิดเรื่องงานให้เยอะกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอคะ?”

“……”

ก็เรื่องจี้หว่านเว่ยน่ะ คนทั่วไปคิดว่าก็แค่แย่งผู้ชายไง

หรือจะบอกว่าเพื่ออนาคตการงาน?

หลิงอวี่อยากรู้จริง ๆ เลยลองถามแบบจริงจัง

“แล้วคุณซ่งทำไปเพราะอะไรล่ะ?”

ฮวาหวู่ลุกขึ้น มือขวาตบเบา ๆ ลงบนไหล่ของหลิงอวี่

ทำท่าแบบโคตรลึกลับแล้วพูดว่า

“ฉันคือแสงสว่างแห่งความถูกต้องบนโลกมนุษย์ค่ะ”

หลิงอวี่: “???”

เขานึกว่าเธอจะไปทักทายคนอื่น เลยนั่งอยู่ที่เดิม ครุ่นคิดถึงประโยคสุดท้ายที่ฟังดูเหมือนหลุดออกมาจากมังงะวัยรุ่น

แต่ปรากฏว่าเธอไม่ได้ไปคุยกับใครเลย

แต่หันซ้ายหันขวา เช็กว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง แล้วแอบย่องหนีออกจากงานไปทันที!

งานแบบนี้ใคร ๆ ก็อยากสร้างคอนเนกชัน หาคนรู้จัก

แต่เธอกลับหนีหน้าดื้อ ๆ …

ยังอยากจะดังอยู่ไหมเนี่ย?

หลิงอวี่ขำออกมา รู้สึกว่ายิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่

เลยลุกตามเธอออกมา

“คุณซ่ง” เขาเรียกไว้ “จะกลับเลยเหรอ?”

เขามองเห็นชัดเลยว่า สีหน้าของเธอเหมือนเจอผี

แต่ก็เปลี่ยนเป็นนิ่งเร็วมาก

“แค่ออกมาสูดอากาศน่ะค่ะ”

หลิงอวี่ไม่พูดมาก แต่เข้าใจ

“ข้างในน่าเบื่อจริง ๆ งั้นให้ผมไปส่งไหม?”

ฮวาหวู่มองเขาด้วยสายตาระแวง

“ยังไม่เลิกล้มความพยายามอีกเหรอคะ?”

ไม่รู้ทำไม หลิงอวี่เข้าใจได้ทันทีว่าเธอไม่ได้หมายถึงว่าเขาจีบเธอ

แต่เธอเข้าใจว่าเขา “ยังอยากจะได้อะไรจากเธออยู่อีกเหรอ”

“คุณซ่ง เราเป็นเพื่อนกันก็ได้” หลิงอวี่พูด

ฮวาหวู่กวาดตามองเขาขึ้น ๆ ลง ๆ

เหมือนกำลังประเมินว่าเขาพอจะคู่ควรกับการเป็น ‘เพื่อน’ ของเธอไหม

หลิงอวี่ไม่ค่อยเจอคนมองเขาแบบนี้บ่อย ๆ เลยรู้สึกว่ามันแปลกดี และเธอก็ไม่กลัวเขาเลยสักนิด

ผ่านไปสักพัก เขาก็ได้ยินเธอพูดอย่างจริงใจว่า

“ฉันไม่ค่อยชอบคบเพื่อนเท่าไหร่”

(จบบท)