บทที่ 26 : ลูกรักของสวรรค์

ฉินยี่ยิ้มแห้งๆ ออกมา แล้วศึกษา "เคล็ดวิชาเจิ้นหวู่ฟู่โม่เจวี๋ย" ส่วนที่ 2 ขัดเกลากระดูก ทั้ง 36 กระบวนท่าต่อไป

อันที่จริงแล้ว เวลาฝึกฝนของเขานั้นสั้นมาก ใช้เวลาเพียงแค่สิบวันในการฝึกฝนส่วนแรกของ "เคล็ดวิชาเจิ้นหวู่ฟู่โม่เจวี๋ย" ส่วนที่ 2 ขัดเกลากระดูก

และการก้าวข้ามระดับจากนักรบขั้นที่สอง ไปยังระดับนักรบขั้นที่สาม นั้นยกมาก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ฉินยี่ก็สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาได้มาก

เพราะว่าตอนนี้ "เคล็ดวิชาเจิ้นหวู่ฟู่โม่เจวี๋ย" ได้รับการอัพเกรดแล้ว เขาสามารถพัฒนาความแข็งแกร่งของเขาต่อไปได้ ดังนั้นฉินยี่จึงต้องการที่จะเชี่ยวชาญ "เคล็ดวิชาเจิ้นหวู่ฟู่โม่เจวี๋ย" ส่วนที่ 2 ขัดเกลากระดูก ทั้ง 36 กระบวนท่า!

ในระหว่างที่ ฉินยี่กำลังฝึกฝน "เคล็ดวิชาเจิ้นหวู่ฟู่โม่เจวี๋ย" ส่วนที่ 2 ขัดเกลากระดูก จางไห่ที่กำลังเดินเล่นอยู่บนถนน บังเอิญพบเห็นฉินยี่ ดวงตาของเขาเปล่งประกายก้มหัวลง และครุ่นคิดอะไรบ้างอย่างอยู่ภายในใจ หลังจากนั้นก็เดินออกไปนอกหมู่บ้านอย่างเงียบๆ

หลังจากนั้นไม่นาน จางไห่ก็เดินมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำต้าชิง

ซึ่งมีศาลาเล็กๆ ที่มีต้นไม้ขึ้นอยู่ในบริเวณใกล้เคียงอย่างหนาแน่น เพราะว่าไร้คนดูแล ศาลาแห่งนี้ค่อนข้างเงียบสงบ และมีคนมายังสถานที่แห่งนี้ไม่มากนัก จางไห่มักจะมาพบกับหลี่ชุ่ยที่นี่

ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเขาได้ถูกพ่อกักตัวให้อยู่แต่ที่บ้าน และก่อนที่เขาจะถูกกักตัวใหม่อีกครั้ง เขาได้ถูกปล่อยตัวไปแล้วรอบหนึ่ง ต่อมาเขาได้ทะเลาะกับฉินหยวน และพ่ายแพ้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว นอกจากนี้ เขายังเสียเหรียญหยวนไปอีก 20 เหรียญหยวน ซึ่งทำให้ผู้อาวุโสของหมู่บ้านโกรธเป็นอย่างมาก จากนั้นเขาก็ยึดเงินเดือนของ จางไห่เป็นเวลาครึ่งปีเพื่อดัดนิสัยของเขา

นี้ก็ผ่านไปเกือบห้าเดือนแล้ว จางฟู่กุ้ยเห็นว่าระดับการฝึกฝนของลูกชายของเขาพัฒนาไปมากแล้ว เมื่อไม่นานนี้จางไห่ได้กินผลไม้บำรุงร่างกาย และทะลวงเข้าสู่ระดับนักรบขั้นที่สามได้สำเร็จ ซึ่งทำให้เขารู้สึกโล่งใจมากในที่สุดเขาก็ตัดสิ้นใจปล่อยตัวจางไห่ให้ออกมา

จางไห่ที่ไม่ได้กินเนื้อมาครึ่งปีกำลังรู้สึกหงุดหงิดมากในตอนนี้ เขาขอให้หลี่ชุ่ย มาพบเขาเป็นการส่วนตัวที่ศาลาริมสะพานอย่างลับๆ และเขาไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับฉินยี่ระหว่างทาง

เขาต้องการอวดฉินยี่ ว่าเขาสามารถก้าวเข้าสู่ระดับนักรบขั้นที่สามแล้ว  และต้องการที่จะทวงคืนศักดิ์ศรีที่เคยเสียไปก่อนหน้านี้กลับคืนมา แต่เมื่อเขาคิดถึงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของหลี่ชุ่ย เขาก็ใจเย็นลง และปล่อยฉินยี่ไปก่อน

เมื่อจางไห่มาถึงศาลาเล็ก เขาก็พบหญิงสาวที่มีรูปร่างงดงาม นั่งอยู่บนศาลา

“ชุ่ยชุ่ย ชุ่ยชุ่ย! ที่รักของข้า ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน!” เมื่อจางไห่มาเห็นร่างของหลี่ชุ่ย เขาก็รีบวิ่งเข้าไปกอดเธอ

“ไอ้สารเลว... อ๋อ เจ้านั่นเอง! ข้าก็กลัวแทบตาย นึกว่าผี!” หลี่ชุ่ยร้องออกมาด้วยความตกใจ และกำลังจะด่าออกมา แต่เมื่อเธอเห็นว่าเป็นจางไห่ เธอก็ล้มตัวลงในอ้อมแขนของเขาด้วยท่าทางที่น่ารักน่าชัง และหัวเราะออกมา

“คนดี ชุ่ยชุ่ย มาให้ข้าชื่นชมให้หายคิดถึงหน่อย!” จางไห่พูดออกมาพร้อมกับก้มหน้าเขาหาหลี่ชุ่ย...

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น……….

“ทำไมเจ้าถึงไม่มาหาข้าเลย ตอนนั้นข้าได้ยินว่าพ่อของเจ้าปล่อยตัวเจ้าออกมาจากบ้านแล้วไม่ใช่เหรอ หลังจากเกิดเรื่องที่แปลงสมุนไพร ทำไมเจ้าถึงไม่ยอมมาหาข้าบ้างเลย เจ้าหายไปไหนมาครึ่ง” หลี่ชุ่ยสวมเสื้อผ้าของเธอก่อนที่จะบ่อนออกมาเล็กน้อย

“ฮ่าๆ เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวอะไรกับแปลงสมุนไพรในตอนนั้นเลย!” จางไห่อธิบายออกมา หลังจากที่เขาได้ยินคำถามของหลี่ชุ่ย

เขาไม่กล้าเล่าทุกอย่างออกมา เพราะว่าเขาถูกเด็กน้อยอายุเพียงแค่ 14 ปีทุบตีจนพ่ายแพ้ และพ่อของเขารู้สึกอับอาย จึงไม่ยอมให้เขาออกไปข้างนอก

“โอ้ เจ้าคิดว่าผลไม้บำรุงร่างกายที่เพิ่งปลูกใหม่นี้ ยังมีประโยชน์อยู่อีกหรือไม่” หลี่ชุ่ยรู้ว่าจางไห่ไม่ได้บอกความจริงออกมาทั้งหมดตั้งแต่แรก แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรเขาอีกต่อไป แต่กลับถามเรื่องอื่นแทน

จางไห่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย และพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม "มันจะมีประสิทธิภาพได้ยังไง!"

“อ๋อ ถ้าอย่างนั้น มันก็เสียเปล่าแล้วสิ เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าสามารถใช้มันได้ ข้าจึงหยิบมันติดมือมาด้วย!” หลี่ชุ่ยหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าของเธอ และรู้สึกเสียใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของจางไห่

“เธอนำอะไรมาให้ข้าอย่างนั้นเหรอ?” จางไห่ยิ้มออกมา ก่อนที่จะสัมผัสใบหน้าที่สวยงามของหลี่ชุ่ย

“ไม่มีอะไร มันเป็นแค่ผลไม้บำรุงร่างกายเพียงเท่านั้น ข้าหยิบมาตอนที่ทุกคนจากไปแล้วในตอนที่มิเรื่องที่แปลงสมุนไพร แต่เจ้าบอกว่าเจ้าไม่สามารถใช้มันได้ไม่ใช่เหรอ” หลี่ชุ่ยนำผลไม้ลูกเล็กๆ ออกมา ซึ่งมีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง และค่อนข้างแห้งเหี่ยว

“ตอนแรกข้านำมันติดตัวมาด้วย เพราะคิดว่าเจ้าสามารถใช่มันได้ แต่หลังจากที่ไม่ได้เจอกับเจ้ามาครึ่งปีแล้ว ใครจะไปรู้ว่ามันจะไร้ประโยชน์!” หลี่ชุ่ยเหลือบมองผลไม้ในมือของเธอด้วยความดูถูก ยกมือขึ้นแล้วต้องการที่จะโยนมันทิ้งไป

“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน!” จางไห่เบิกตากว้าง ตะโกนออกมาเสียงดัง

หลี่ชุ่ยรู้สึกตกใจมากกับเสียงร้องตะโกนของจางไห่ จู่ๆ เธอก็ศอกใส่เขาด้วยความโกรธ "ก้มลงหน่อย!"

จางไห่ยังคงไม่สะทกสะท้าน จ้องมองไปยังผลไม้เล็กๆ ในมือของหลี่ชุ่ย “เจ้าบอกว่าผลไม้นี้คือผลไม้ที่เจ้าต้องการมอบให้ข้าใช่หรือไม่”

"ใช่ๆ!"

“เธอแน่ใจนะ?” น้ำเสียงของจางไห่เริ่มจริงจังมากขึ้นเรื่อยๆ

หลี่ชุ่ยรู้สึกตกใจกับท่าทางหม่นหมองของจางไห่ และรู้สึกกลัวเล็กน้อย

“ฮึ~” จางไห่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าของเขากลับมาสงบอีกครั้ง แต่ประกายในดวงตาของเขาสั่นไหว และแสดงให้เห็นว่าหัวใจของเขาไม่มั่นคงอย่างมาก

“เอาล่ะ เอาผลไม้มาให้ข้า!” จางไห่ยิ้มออกมา ยืนมือของเขาออกไปเพื่อรับผลไม้ที่อยู่ในมือของหลี่ชุ่ย

“อืม!” จางไห่รับผลไม้มาแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วแล้วเดินกลับไปทันที

ระหว่างทางภายในหัวของจางไห่ เขาพยายามนึกว่า “ตอนนั้น ข้าค่อนข้างแน่ใจว่าผลไม้บำรุงร่างกายนี้ได้รับความเสียหายจากฝีมือของข้า และข้าเองก็ได้ยืนยันเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่ว่างแผนใส่ร้ายไอ้สารเลวฉินยี่!”

"แต่พอข้ากลับไปอีกครั้ง ผลไม้นี้ก็งอกออกมา ข้ามั่นใจว่าข้าไม่ได้ดูผิดอย่างแน่นอนในตอนนั้น! หากว่าข้ากินผลไม้ลูกนี้เข้าไปก็คงไม่เป็นอะไรใช่ไหม เพราะว่าตอนนี้ข้าได้ทะลวงเข้าสู่ระดับนักรบขั้นที่ 3 แล้ว คงไม่เป็นไรหรอกใช่ไหม!"

“เนื่องจากผลไม้ในมือของข้าเป็นของจริง ก็คงไม่มีปัญหา ดังนั้น ปัญหาเดียวคือ...!”

“ฉินยี่!”

“เป็นเขาเอง!” จางไห่ค่อยๆ คาดเดาความจริงได้ทีละเล็กทีละน้อย

“ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะมีความลับซ่อนอยู่! ความลับ! ความลับอะไรกันนะ!” จางไห่มั่นใจอย่างมากในตอนนี้!

“เขาสามารถเร่งการเติบโตของสมุนไพรได้ใช่หรือไม่ หรือว่าเขาสามารถซ่อมแซมสิ่งที่เสียหายได้?” จางไห่คาดเดา

แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรมันก็ต้องเป็นสมบัติล้ำค่า!

หากเขาสามารถได้มาไว้ในครอบครอง คงจะดีมากแน่ๆ

จางไห่หยุดเดินทันที และดวงตาของเขากำลังเปล่งประกาย

เขาเริ่มสงสัยว่าจะแย่งชิงสมบัติของฉินยี่มาได้อย่างไร!

เมื่อจางไห่หยุดเดิน เขาก็มองไปทางบ้านของฉินยี่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโลภ

“เฮ้ เด็กน้อยตระกูลฉิน วิ่งเข้าไปในภูเขาด้านหลังหมู่บ้านตลอดห้าเดือนที่ผ่านมา ปรากฏว่าเขามีสมบัติล้ำค่าอยู่ในครอบครองนี้เอง! นอกจากนี้ยังมีไอ้สารเลวฉินหยวนที่อ่อนแอ่กว่าข้า แต่สามารถเอาชนะข้าได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว มันจะต้องเป็นฝีมือของฉินยี่อย่างแน่นอน”

“น่าเสียดายที่ข้ารู้ความลับของมันแล้ว!”

“ฮึ่ม!” จางไห่หัวเราะออกมาเสียงดัง และเดินกลับไปที่บ้านของเขา

“ตอนนี้ข้าเป็นนักรบขั้นที่สามแล้ว และตอนนี้ไอ้สารเลวฉินหยวนก็เดินทางไปที่เมืองหลวงเทศมณฑลแล้ว!” จางไห่รู้สึกภูมิใจอย่างมาก และเกือบที่จะหัวเราะออกมา

อย่าหยิ่งเกินไป และสร้างโชคลาภอย่างเงียบๆ!

ฮ่าๆๆๆ! สมแล้วที่ข้าเป็นลูกรักของสวรรค์