บทที่ 20 : ถ้ำ!

“เสียงอะไร” ฉินยี่ที่กำลังขุดสมุนไพรอยู่ ก็ได้ยินเสียงคำรามดังสนั่นของสัตว์ร้าย ซึ่งทำให้เขารู้สึกตกใจมาก

เสียงนั้นดังขึ้นมาไม่ไกลจากตัวเขามากนัก เขารีบนำสมุนไพรที่เขาพึ่งขุดขึ้นมาได้ใส่ลงไปในตะกร้ายา แล้วหยิบหอกที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา

“หืม... เสียงดังมาจากทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ฟังจากเสียงแล้ว ระยะทางไม่น่าจะเกินสองลี้!” ฉินยี่ ประมาณระยะทางอยู่ภายในใจของเขา

“ข้าไม่รู้ว่ามันเป็นสัตว์ร้ายชนิดใดเสียงของมันดังมาก เหมือนกับเสียงฟ้าร้อง! หรือว่าอาจจะเป็นเสียงของหมีตัวนั้นก็ได้”

“โฮกกกก!” เสียงคำรามดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าจะมีความเจ็บปวดเล็กน้อยอยู่ในน้ำเสียงนั้น

"หืม...!"

“มีสองตัว?” ฉินยี่รู้สึกตกใจ หันหลังและต้องการที่จะหลบหนีไป แต่ว่าจู่ๆ เขาก็ยืนนิ่งเฉยอยู่ที่เดิม

“ดูเหมือนว่าพวกมันทั้งสองกำลังต่อสู้กันอยู่! และดุเหมือนว่าพวกมันทั้งคู่จะได้รับบาดเจ็บอีกด้วย!”

ดวงตาของเขาสว่างขึ้นมาทันใด

ดูเหมือนว่าการเดินทางครั้งนี้เขาจะได้กำไร!

สัตว์ร้ายทั้งสองตัวนั้นมีพลังแข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็อยู่ในระดับเดียวกับสัตว์ร้ายกลายพันธุ์ระดับสอง นั่นก็คือราชาหมาป่าสายลมทมิฬ แก่นสัตว์ร้ายระดับสอง สองอันอย่างงั้นเหรอ?

ฉินยี่ ดิ้นรนอยู่ภายในใจ จากนั้นดวงตาของเขาก็มั่นคงมากนัก

“การต่อสู้จบแล้ว! หากว่าเขาไม่เข้าไปในถ้ำเสือ เขาก็จะไม่ได้ลูกเสืออย่างแน่นอน!” ฉินยี่ ค้นหากิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ และแขวนมันเอาไว้ที่เอวของเขา หลังจากนั้นเขาก็ถือหอกกับขวาน ก่อนที่จะเดินก้าวไปข้างหน้า

ไม่ไกลจากจุดที่ฉินยี่ยื่นอยู่มากนัก ต้นไม้หนาทึบหายไป และมีหุบเขาลึกปรากฏขึ้นตรงหน้าของฉินยี่

เสียงคำรามของสัตว์ร้ายนั้นดังมาจากใต้หุบเขา

ฉินยี่นอนราบไปบนพื้น โผล่หัวขึ้นมองลงไป และสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

หืม... ดีมาก!

หุบเขานี้ค่อนข้างกว้าง มีสัตว์ร้ายตัวใหญ่ 2 ตัวต่อสู้กันอยู่ที่นี่ ซึ่งทำให้ดูเหมือนว่าหุบเขานี้จะเล็กไปสักหน่อย

ข้างล่างหุบเขามีหมียักษ์ขนสีดำแผงคอสีเงิน กำลังต่อสู้กับหมูป่าที่มีขนาดตัวใกล้เคียงกับกับมัน

ร่างกายของหมียักษ์นั้นใหญ่โตมาก กรงเล็บทั้งสองข้างแหลมคม ซึ่งซ่อนอยู่ในอุ้งมือทั้งสองข้างของมัน ทำให้มันดูดุร้ายมาก

หมียักษ์ส่งเสียงร้องคำรามขึ้นไปบนฟ้า ฉินยี่เดินเข้าไปใกล้มากขึ้น เขาก็ได้ยินเสียงร้องคำรามดังก้องในหู หัวใจของเขาบีบรัด และสีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด

หมูป่าที่อยู่ตรงข้ามกับหมียักษ์นั้นไม่ได้สูงมากนัก แต่กลับมีรูปร่างใหญ่โตมาก ผิวหนังของมันหนามาก เมื่อเทียบกับหมูที่เลี้ยงทั่วไปแล้ว มันดูสูงใหญ่และมีกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งมากมีหางที่เหมือนแส้ฟาดไปมาในอากาศ

หมูป่าตัวนี้ร่างกายของมันเต็มไปด้วยโคลน เมื่อดูจากขนที่โผล่ออกมาจากตัวของมัน ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่ขนสีดำ แต่เป็นสีเหลืองอ่อนๆ

เขี้ยวหมูป่าที่โค้งงอ 2 อันในปากของหมูป่านั้นโดดเด่นมาก เปล่งประกายแสงสีขาวเมื่อมันกระทบกับแสงแดด เขี้ยวของมันแทงเข้าไปที่ตัวของหมียักษ์ และเมื่อเขี้ยวถูกดึงออกมันก็มีสีแดงติดออกมา และมีเลือดไหลออกมาจากตัวของหมียักษ์

หมียักษ์ส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าเวทนา อุ้งเท้าขนาดใหญ่ของมันตบไปที่หน้าผากของหมูป่าอย่างรุนแรง ทำให้การเคลื่อนไหวของหมูป่าหยุดลงทันที และส่วนหัวของมันก็กระแทกลงไปกับพื้นจมลงไปในหลุมลึก

หมียักษ์รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก อุ้งเท้าของมันเต็มไปด้วยพลัง มันโจมตีหมูป่าอย่างต่อเนื่อง จนหมูป่ายากที่จะต้านทานการโจมตีของมันได้ หลังจากนั้นมันก็ถอยหลังกลับไป ก้มหัวลงไปข้างหน้า และพุ่งเข้าชนหมียักษ์จนมันล้มลงไปกับพื้นทันที

หมียักษ์ไม่สามารถหยุดการพุ่งชนของมันได้เลย ร่างกายของมันกระแทกลงไปกับพื้นเสียงดัง "ปัง" พร้อมกับมีฝุ่นฟรุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ

ฉินยี่นอนอยู่บนหน้าผาข้างหุบเขา รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินใบหน้าของเขาเต็มด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"สัตว์ร้ายสองตัวนี้โหดร้ายเกินไป ดูเหมือนว่าพวกมันจะสามารถทำลายหุบเขาแห่งนี้ได้ตลอดเวลา!"

การต่อสู้ของทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป สัตว์ร้ายทั้งสองตัวมีดวงตาสีแดงก่ำ ซึ่งไม่มีใครยอมใครเลย พวกมันต้องการที่จะฆ่าอีกฝ่าย หลังจากนั้นไม่นาน หมูป่าและหมียักษ์ก็ได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ เลือดไหลออกมาไม่หยุด

สัตว์ร้ายทั้งสองตัวนั้นมีผิวหนังที่หยาบและหนา หลังจากที่นอนดูต่อสู้ของมันอยู่เป็นเวลานาน ฉินยี่รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยในขณะที่เขานอนอยู่บนหน้าผา และเปลี่ยนท่าทางของเขาอย่างเงียบๆ อย่างไรก็ตามสัตว์ร้ายทั้งสองยังคงเต็มไปด้วยพลังภายใต้หุบเขาเต็มไปด้วยเลือด

“เกือบจะมืดแล้ว ทำไมถึงยังต่อสู้กันไม่เสร็จอีก!” ฉินยี่รู้สึกหมดหนทาง

การได้นั่งอยู่บนหน้าผา ดูเสือต่อสู้กันถือว่าเป็นโชคดี!

และนับว่าเป็นการเก็บเกี่ยวที่ดี ปล่อยให้สัตว์ร้ายทั้งสองตัวต่อสู้กัน และรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์

“ดูจากสถานการณ์แล้ว คงไม่สามารถบอกผลลัพธ์ได้ในเร็วๆนี้ ข้าควรที่จะรอต่อไปหรือไม่” ฉินยี่ครุ่นคิดสักครู่ ตัดสินใจได้ยากเล็กน้อย

ถ้าปล่อยไปเขาก็จะปลอดภัย แต่ถ้าหากว่าเขารอต่อไปสัตว์ร้ายทั้งสองก็อาจจะไม่ตาย และถึงแม้ว่าพวกมันทั้งสองจะตาย แต่เขาก็ไม่รู้ว่าต้องรอจนถึงเมื่อไร

จากไปอย่างนั้นเหรอ?

ฉินยี่รู้สึกไม่เต็มใจเล็กน้อย

เขากำลังคิดว่าทำไมพวกมันทั้งสองถึงได้ต่อสู้กัน แย่งอนาเขตหรือว่าแย่งชิงสมบัติกัน

ความคิดของฉินยี่ในตอนนี้กำลังตีกันอยู่ภายในหัว และทันใดนั้นเขาก็มีความคิดหนึงพุดขึ้นมา

เมื่อสัตว์ร้ายทั้งสองต่อสู้กัน นั่นหมายความว่าถ้ำของพวกมันก็จะไม่มีคนเฝ้าใช่หรือไม่?

ดวงตาของฉินยี่เปล่งประกายสดใสขึ้นมาทันที

เขาลุกขึ้นแล้วมองหาถ้ำของสัตว์ร้ายทั้งสองทันที

หุบเขาแห่งนี้ทอดยาวตั้งแต่ทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก โดยเขตพื้นที่ทิศตะวันออกเป็นพื้นที่ราบต่ำ และเขตพื้นที่ทิศตะวันตกเป็นพื้นที่ราบสูง ฉินยี่ไล่ค้นหาตั้งแต่ทิศตะวันออกไปทางทิศตะวันตก หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ค้นพบว่าถ้ำของสัตว์ร้ายทั้งสองตัวนั้นตั้งอยู่ในทิศตะวันตก

เพื่อที่จะได้ค้นหาถ้ำของสัตว์ร้ายทั้งสอง หลังจากที่ตัดสิ้นใจได้แล้วฉินยี่ก็ถือหอกเอาไว้ในมือแล้วค่อยๆ เดินสำรวจหาถ้ำของสัตว์ร้ายทั้งสองทันที

เขาเดินตามรอยของสัตว์ร้าย เดินไปตามหุบเขาทางทิศตะวันตก เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเย่อหยิ่งของสัตว์ร้ายทั้งสองหรือไม่ การต่อสู้ของพวกมันดูเหมือนจะทำให้สัตว์ร้ายจำนวนมากถอยหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ แม้แต่เสียงนกร้องก็ยังไม่มี

เขาเดินค้นหาตั้งแต่ทิศตะวันตกไปจนถึงทิศตะวันตกพื้นด้านล่างของหุบเขาและเดินสูงขึ้นไปเรื่อยๆ มองสำรวจทั้งสองฝั่ง

มีร่องรอยของสัตว์ร้ายต่างๆ มากมายอยู่ที่นี่ เขาสามารถมองเห็นรอยเท้าของสัตว์ร้ายอยู่เต็มพื้นดินไปหมดทุกที่

หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ได้กลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของสัตว์ร้ายทั้งสองลอยอยู่ในอากาศ ฉินยี่รู้ว่าสถานที่แห่งนี้น่าจะเป็นอาณาเขตของหมียักษ์

หลังจากนั้นไม่นานฉินยี่ก็ค้นพบถ้ำขนาดใหญ่ พื้นดินบริเวณปากถ้ำนั้นราบแบนและแน่นมาก

“จะเก็บเกี่ยวอะไรได้หรือไม่ก็ต้องลองเข้าไปค้นหาดูก่อน!” ฉินยี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สังเกตทางซ้ายและขวา หลังจากที่เห็นว่าไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อยู่ในบริเวณใกล้เคียงเลย

แต่ว่าเขาก็ยังคงรู้สึกกังวล เขากังวลว่าจะมีหมียักษ์ตัวอื่นอาศัยอยู่ภายในถ้ำ เขาจึงหยิบหินก้อนเล็กๆ ขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็ออกแรงปามันเข้าไปข้างในถ้ำ

“พ...ดา...ดา ดา...” ก้อนหินกระแทกเข้ากับกำแพงถ้ำ จากนั้นก็ตกลงสู่พื้นดิน ส่งเสียงดังสะท้อนไปทั่วทั้งถ้ำ

ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

ฉินยี่รออยู่สักพัก จากนั้นเขาก็ปาหินเข้าไปอีกสองสามก้อน ยังคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในที่สุดเขาก็มั่นใจแล้วว่า ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดซ่อนอยู่ภายในถ้ำ

“ไม่รู้ว่าภายในถ้ำของหมียักษ์จะมีสมบัติอะไรเก็บเอาไว้บ้าง” ฉินยี่ถือหอก และเดินเข้าไปข้างในถ้ำอย่างระมัดระวัง