บทที่ 14 : กลับไปที่หมู่บ้าน

ราชาหมาป่าสีเงินเหยียบกับดักด้วยเท้าเพียงข้างเดียว และถูกกับดักเหล็กแหลมคมแทงทะลุเข้าที่ขาของมัน และเลือดจำนวนมากก็ไหลลออกมาเปื้อนขาสีขาวเงินของราชาหมาป่า

ราชาหมาป่าส่งเสียงหอนออกมาอย่างบ้าคลั่ง และดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก

มันพยายามดิ้นรนอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้หลุดออกไปจากกับดักที่มันเหยียบอยู่ในขณะนี้ อย่างไรก็ตามไม่สามารถหลุดออกไปได้เลย และมันยังได้รับบาดเจ็บสาหัสเลือดไหลออกมาไม่หยุด

ปลายด้านหนึ่งของกับดักผูกไว้กับโคนต้นไม้ใหญ่ และปลายอีกด้านหนึ่งผูกไว้กับกับดัก และเชือกที่มัดกับดักก็แข็งแรงมาก

ราชาหมาป่าสีเงิน ต้องการที่จะพุ่งไปข้างหน้า แต่ก็ถูกเชือกเส้นนี้รั้งเอาไว้

ตอนนี้ดวงตาของมันแดงราวก่ำราวกับเลือด และดูเหมือนว่ามันกำลังจะบ้าคลั่ง

ฉินยี่ถือขวานอยู่ในมือ จ้องมองไปยังราชาหมาป่าสีเงินที่พยายามดิ้นรนเขากำลังคิดว่าจะใช้โอกาสนี้ในการสังหารราชาหมาป่าสีเงินดีหรือไม่

แต่เขาก็ไม่ได้ลงมืออย่างหุนหันพลันแล่น

ตอนนี้ความแข็งแกร่งของราชาหมาป่ายังคงปกติ ถึงแม้ว่าขาของมันถูกกับดักหนีบเอาไว้ และฉินยี่เป็นเพียงนักรบระดับหนึ่งเท่านั้น เขายังคงได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการลอบโจมตีของหมาป่า และยังไม่กล้าทำอะไรอย่างหุนหันพลันแล่น

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เขาเห็นว่าความแข็งแกร่งของราชาหมาป่าสีเงินค่อยๆ อ่อนแอ่ลง เขาก็คว้าโอกาส และอาศัยช่วงเวลาที่ราชาหมาป่าสีเงินหันไปกัดเชือก ฉินยี่ยกขวานขึ้นสูง และฟันลงไปทันที

ลำแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมา ฟันเข้าไปที่ด้านหลังศีรษะของราชาหมาป่าสีเงิน ทำให้ราชาหมาป่าที่กำลังดิ้นรนอยู่ก็อ่อนแรงและล้มลงไปนอนกับพื้นทันที

ฉินยี่ชักขวานขึ้นมาเลือดของราชาหมาป่าสีเงินก็ค่อยๆ ไหลออกมา

ราชาหมาป่าสีเงินถูกทำให้กลายเป็นอัมพาตนอนอยู่บนพื้น ร่างกายของกระตุกเป็นระยะๆ แต่มันก็ยังไม่ยอมแพ้ และต้องการที่จะต่อสู้กลับ เมื่อเห็นดังนั้นฉินยี่จึงไม่ลังเลอีกต่อไป เขายกขวานขึ้นฟันไปยังราชาหมาป่าสีเงินอีกสองสามครั้ง จนกระทั่งราชาหมาป่าสีเงินตายสนิท

“ท่านลุง ราชาหมาป่าตายไปแบบนี้เลยอย่างนั้น...” ฉินหยวนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขากำลังเห็น

เขารู้ดีว่าราชาหมาป่าสีเงินตัวนี้นั้นแข็งแกร่งมากแค่ไหน! เพราะว่าเพียงแค่มันตบเขาเบาๆ เขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว และไม่สามารถต่อต้านมันได้เลย

แล้วแต่ตอนนี้ละ?

ราชาหมาป่าคุ้มคลั่งวิ่งไปกินหญ้า แต่ดันติดกับดัก และถูกลุงของเขาสังหารอย่างง่ายดาย

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

“ราชาหมาป่าตายไปง่ายๆแบบนี้เลยอย่างนั้นเหรอ?” ฉินยี่กลอกตาไปมา

เพื่อที่จะฆ่าราชาหมาป่าสีเงินตัวนี้ เขถึงกับต้องใช้คะแนนแห่งความโกลาหลของเขาไปทั้งหมด นี่มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

เขาแทบจะไม่รู้สึกตกใจเลย!

“เจ้าเป็นยังไงบ้าง” ฉินยี่ตรวจดูอาการบาดเจ็บของฉินหยวนและถามออกมาด้วยความเป็นห่วง

“ข้าขอพักสักหน่อยก็แล้วกัน!” ฉินหยวนนั่งพิงลำต้นไม้ใหญ่ บาดแผลที่หน้าท้องของเขาตอนนี้เริ่มมีเลือดไหลออกมา แต่บาดแผลที่ถูกราชาหมาป่าสีเงินโจมตีนั้นเป็นบาดแผลที่สาหัสที่สุด เขาทนต่ออีกต่อไปไม่ไหวแล้ว และต้องการที่จะพักผ่อนสักเล็กน้อย

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็นั่งพักตรงนี้ไปก่อน ข้าขอไปจักการหมาป่าที่เหลือและศพของราชาหมาป่าก่อนก็แล้วกัน”

ฉินยี่ ถือขวานเดินออกไปสังหารหมาป่ายักษ์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส และไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้ จากนั้นก็เก็บสมุนไพรที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นขึ้นมา

เนื่องจากสมุนไพรเหล่านี้ถูกฉินยี่โยนทิ้งไปตอนที่เขา วิ่งหลบหนีราชาหมาป่าสีเงิน และโชคดีมากที่สมุนไพรเหล่านี้ไม่ได้ถูกเหยียบย่ำหรือเปื้อนเลือด

เมื่อเห็นหมาป่ายักษ์เหล่านั้น ฉินยี่ก็เริ่มตรวจสอบข้อมูลของพวกมันทีละตัว และพบว่ามันมีความคล้ายคลึงกันมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาดีใจมากก็คือเขาพบแกนสัตว์ร้ายในร่างของหมาป่ายักษ์

ชื่อ : แกนหมาป่าสายลมทมิฬระดับหนึ่ง

คำแนะนำ : แกนสัตว์ร้าย ที่เกิดขึ้นมาในหัวของหมาป่าสายลมทมิฬหลังจากที่มันกลายเป็นสัตว์ร้ายระดับหนึ่ง แกนสัตว์ร้ายนี้ไม่สามารถรับประทานได้ แต่ว่าสามารถใช้เป็นส่วนผสมในการปรุงยาได้ เพื่อหลอมกลั่นเม็ดยาจิตวิญญาณสัตว์ร้าย

สถานะ : ดูดซับได้

มอบคะแนนความโกลาหล : 20 คะแนน

คะแนนความโกลาหลที่เหลืออยู่ : 0 คะแนน

“อะไรกันแกนสัตว์ร้ายนี้มอบคะแนนความโกลาหล 20 คะแนน เลยอย่างนั้นเหรอ หมาป่าตัวอื่นจะมีแกนสัตว์ร้ายหรือไม่!”

ฉินยี่ถือแกนสัตว์ร้ายขนาดเท่าลูกแก้วอยู่ในมือ และรู้สึกได้ถึงพลังงานที่อัดแน่นอยู่ภายในแกนสัตว์ร้าย หลังจากที่เขาเริ่มดูดซับแกนสัตว์ร้ายระดับหนึ่ง เขาก็รู้สึกว่าอาการบาดเจ็บตามร่างกายของเขาหายไป และร่างกายของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง!

หลังจากนั้นฉินยี่ก็ผ่าหัวของหมาป่ายักษ์ทั้งหมดออก และพบว่ามีแกนสัตว์ร้ายทั้งหมดแปดอันเท่านั้น ส่วนซากศพของหมาป่ายักษ์อีกสี่ตัวเขาไม่พบแกนสัตว์ร้าย นี้แสดงให้เห็นว่าแกนสัตว์ร้ายไม่ได้มีอยู่ในสัตว์ร้ายทุกตัว

แต่ว่าแค่นี้ก็ดพียงพอแล้วสำหรับเขาในตอนนี้!

แกนสัตว์ร้ายระดับหนึ่ง 8 อัน รวมเป็น 160 คะแนนความโกลาหล นี่ยังไม่นับแก่นของราชาหมาป่าสีเงินระดับที่สอง!

เขารีบไปผ่าหัวของราชาหมาป่าสีเงินออก และเห็นว่ามีแกนสัตว์ร้ายอยู่ข้างในจริงๆ

แกนสัตว์ร้ายของราชาหมาป่านั้น แตกต่างจากแกนสัตว์ร้ายของหมาป่าระดับหนึ่งมาก ซึ่งมีขนาดเท่ากับผลลำไย

ชื่อ : แกนสัตว์ร้ายของราชาหมาป่าสายลมทมิฬกลายพันธุ์ระดับ 2

คำแนะนำ : แกนสัตว์ร้ายระดับสองกลายพันธุ์ ของราชาหมาป่าสายลมแกนสัตว์ร้ายนี้ไม่สามารถรับประทานได้ แต่ว่าสามารถใช้เป็นส่วนผสมในการปรุงยาได้ เพื่อหลอมกลั่นเม็ดยาจิตวิญญาณสัตว์ร้าย

สถานะ : ดูดซึมได้

มีคะแนนความโกลาหล : 60

คะแนนความโกลาหลที่เหลืออยู่ : 0

“นี่คือแกนสัตว์ร้ายใช่ไหม” ฉินหยวนถามออกมาด้วยความไม่แน่ใจ เมื่อเขามองเห็นแกนสัตว์ร้าย ที่ใส่ร้าวกับแก้วคริสตัลที่อยู่ในมือของฉินยี่

“ใช่แล้ว นี้คือเหตุผลว่าทำไมราชาหมาป่าสายลมทมิฬแข็งแกร่งกว่าหมาป่าตัวอื่นๆ จริงๆ แล้ว มันคือราชาหมาป่ากลายพันธุ์ต่างหาก!” ฉินยี่อธิบายออกมาอย่างช้าๆ

ดวงตาของฉินหยวนเบิกกว้างขึ้น จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "สัตว์ร้ายกลายพันธุ์? ถึงว่าทำไม มันถึงได้มีปัญญาสูงขนาดนี้!"

“เป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเราจะกำจัดซากศพหมาป่ายักษ์พวกนี้ทั้งหมดได้ พวกเราคงต้องนำซากศพของราชาหมาป่าสายลมทมิฬ ตัวนี้กลับไปยังหมู่บ้านก่อน แล้วค่อยกลับมาจัดการกับซากศพของหมาป่าที่เหลือ!”

ฉินยี่ หยิบแกนสัตว์ร้ายของราชาหมาป่าสายลมทมิฬ ออกมาแล้วเช็ดคราบเลือดออกจากแก่นสัตว์ร้าย

หลังจากนั้นก็ยกร่างของราชาหมาป่าขึ้นมาแบกเอาไว้บนหลัง เขารู้สึกว่ามันหนักนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการเดินทางของเขามากนัก

ซากศพของราชาหมาป่าตัวนี้มีน้ำหนักอย่างน้อยสองร้อยจิน ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตอนนี้ฉินยี่ กลายเป็นนักรบระดับหนึ่งแล้ว เขาก็คงไม่สามารถแบกร่างของราชาหมาป่าได้

ตอนนี้ฉินหยวนได้รับบาดเจ็บ เขาไม่สามารถช่วยฉินยี่แบกร่างของราชาหมาป่าได้ และยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะแบรร่างของหมาป่าตัวอื่นลงเขาไปด้วย

ส่วนเรื่องการลอกผิวหนังของหมาป่าลืมมันไปได้เลย เพราะว่ากลิ่นเลือดของสัตว์ร้ายนั้นแรงเกินไป ฉินยี่กลัวว่ามันจะดึงดูดความสนใจของสัตว์ร้ายตัวอื่นให้เข้ามา และอีกอย่างอาการบาดเจ็บของฉินหยวนก็ยังไม่หายดี

คนหนึ่งหยิบขวานและสมุนไพร ส่วนอีกคนแบกร่างของราชาหมาป่าเดินลงจากภูเขาทันที

โชคดีที่พวกเขาเดินไปได้ไม่ไกลมากนัก พวกเขาก็เจอกับตาน้ำพุ หลังจกนั้นไม่นาน พวกเขาก็เดินมาถึงด้านหลังหมู่บ้าน

เวลานี้ชาวบ้านบางคนก็ได้พบเห็นพวกเขาทั้งสองเช่นกัน

“ฉินยี่ พวกเจ้าเป็นอะไรรึเปล่า ทำไมถึงมีเลือดเต็มตัวไปหมด หืม... นี่มันราชาหมาป่าไม่ใช่เหรอ” มีคนร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อพวกเขาเห็นเด็กสองคนตัวเปื้อนเลือด พวกเขาจึงรีบคว้าร่างของราชาหมาป่า แล้วพยุงร่างของฉินหยวนที่กำลังจะล้มลงไปนอนกับพื้นอย่างรวดเร็ว

เขาจึงตะโกนขึ้นมา "เร็วเข้า! มีเด็กได้รับบาดเจ็บ! จ่าวหว่านเธอรีบกลับไปเอายาแก้ปวดของข้าที่บ้านมาเร็วเข้า!" คนๆ นี้ก็คือฉินซานนั้นเอง

“ตกลง!” จ่าวหว่าน ภรรยาของฉินซาน ไม่ได้ตื่นตระหนกเธอรีบกลับไปที่บ้านแล้วนำยาแก้ปวดออกมาให้ฉินซาน