บทที่ 1202 ในที่สุดก็สงบสุข(ตอนพิเศษ)

บทที่ 1202 ในที่สุดก็สงบสุข

ชมพูทวีป เมืองไป๋อวิ๋น

ลานกว้างตั้งตระหง่านอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง

ได้ยินว่าช่วงนี้เกิดสงครามขึ้นอีกครั้ง เพียงแต่ยังไม่ลุกลามมาถึงเมืองที่เงียบสงบแห่งนี้

ยามเช้าตรู่ ใต้ต้นไทรใหญ่หน้าลานกว้าง มีอาจารย์สอนหนังสือท่านหนึ่งกำลังนำเด็กน้อยกลุ่มหนึ่งอ่านหนังสือยามเช้า เพื่อที่จะคลายความง่วงเหงาหาวนอนให้เจ้าลิงน้อยเหล่านี้ อาจารย์เฒ่าก็หยิบหนังสืออ่านเล่นเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ

เขาเลือกตอนที่เมื่อวานยังเล่าไม่จบ ส่ายหัวไปมาพลางอ่าน "บำเพ็ญเพียรเช่นนี้สามพันสองร้อยด่านเคราะห์ ถึงได้สำเร็จเป็นเซียนทองคำ มีนามว่าพระพุทธะชิงจิ้งจื้อหรานเจวี๋ยหวัง สอนเหล่าพระโพธิสัตว์ ให้บรรลุธรรมมหายานโดยฉับพลัน ค่อยๆ เข้าสู่เต๋าอันลึกลับแห่งความว่างเปล่า บำเพ็ญเพียรเช่นนี้อีก ผ่านไปอีกหลายร้อยล้านด่านเคราะห์ ถึงได้สำเร็จเป็นจักรพรรดิหยก"

"ท่านอาจารย์ หนึ่งด่านเคราะห์นานเท่าไหร่หรือขอรับ?"

เด็กน้อยทั้งหลายพลันสนใจขึ้นมาทันที เบียดเสียดกันเข้ามา

"หนึ่งด่านเคราะห์นี้ มันก็คือหนึ่งแสนสองหมื่นเก้าพันหกร้อยปี" อาจารย์เฒ่าแสร้งทำเป็นลึกลับหลับตาลง

"หนึ่งแสนสองหมื่น... หลายร้อยล้านด่านเคราะห์..."

เจ้าลิงน้อยเหล่านี้งอนิ้วคำนวณ ดวงตาที่ใสกระจ่างค่อยๆ เลือนรางลง พึมพำ "ท่านอาจารย์ นี่มันกี่ปีกันแน่ขอรับ!"

"อันนี้ อันนี้" อาจารย์เฒ่าชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้ามีแววความลำบากใจ ข้างกายก็ไม่มีลูกคิด จะคำนวณออกมาได้อย่างไร ใช่ไหม?

"ก็แค่ยี่สิบกว่าปีเท่านั้นแหละ"

ในเวลานี้เอง ในลานก็มีชายหนุ่มที่แต่งกายไม่เรียบร้อย งัวเงียเดินออกมาอย่างรีบร้อน พลางหาวพลางขยี้ตา

"พูดจาเหลวไหล!"

อาจารย์เฒ่าหนวดเครากระดิกเบิกตาโตหันกลับไปมอง เมื่อเห็นผู้มาเยือน สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย พูดอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง "ที่แท้ก็คือใต้เท้าเสิน"

ชื่อเสียงของคนผู้นี้ในเมืองไป๋อวิ๋นนับว่าเป็นหนึ่งเดียว ทั้งวันไม่ทำอันใดเลย รู้แต่กินดื่มเที่ยวเล่น ลานกว้างขนาดใหญ่นี้บวกกับค่าใช้จ่ายในแต่ละวัน ทั้งหมดล้วนอาศัยโรงทอผ้าไหมที่ฮูหยินหลินดูแลอยู่คนเดียวมาค้ำจุน

กินข้าวบ้านเมียจนถึงขั้นนี้ ยังไม่รู้จักอายอันใดอีก! ทั่วทั้งโลกหล้านับว่ายากที่จะหาคนที่สองได้

"พี่ชายเสินคงจะยังไม่ตื่นดี แม้แต่เสี่ยวโต้วจื่อก็ยังรู้ว่าผิด"

เจ้าลิงน้อยทั้งหลายหัวเราะจนน้ำตาไหล จากนั้นก็กรูกันเข้ามา ดึงเสื้อผ้าที่เดิมทีก็ยุ่งเหยิงอยู่แล้วของชายหนุ่มให้ยิ่งยุ่งเหยิงมากขึ้น เพียงเพื่อที่จะหาลูกอมสักสองสามเม็ด

"ไปๆๆ วันนี้ไม่ได้พกมา รอครั้งหน้านะ" เสินอี้โบกมืออย่างรังเกียจ

แต่เด็กน้อยเหล่านี้กลับไม่กลัวสักนิด เพราะเป็นที่ทราบกันดีว่า พี่ชายเสินผู้นี้ไม่เคยโกรธจริงๆ นับเป็นคนดีอย่างยิ่ง ไม่เหมือนกับจางถูหู(คนฆ่าหมูแซ่จาง คงไม่ลืมสหายเสินอี้ผู้นี้นะ) ที่ถนนทิศตะวันตก ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อร้าย ทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

พวกเขาหัวเราะหยอกล้อกันแล้วก็แยกย้ายกันไป จากนั้นกลับไปอยู่ข้างกายอาจารย์

"อย่าไปสนใจเขาเลย เดี๋ยวจะเรียนรู้สิ่งไม่ดีจากเขา พวกเจ้าต่อไปต้องเป็นคนที่มีอนาคต" อาจารย์เฒ่ากดเสียงต่ำลง แอบพูดว่าร้ายชายหนุ่ม

หากเปลี่ยนเป็นเศรษฐีคนอื่น เขาย่อมไม่กล้าที่จะล่วงเกิน แต่ใต้เท้าเสินมีนิสัยที่สบายๆ เช่นนี้ คงจะไม่มาถือสาหาความอันใดกับตนเองอยู่แล้ว ถูกต้องไหม?

"ท่านอาจารย์ ในเมื่อมีจักรพรรดิหยก งั้นก็ต้องมีเซียนจริงๆ สิขอรับ!" เด็กน้อยทั้งหลายนั่งล้อมวงอย่างตื่นเต้น

"นั่นย่อมแน่นอน..."

อาจารย์เฒ่าชูหนังสือ "คัมภีร์รวบรวมเรื่องราวการบำเพ็ญเพียรแต่เดิมขององค์จักรพรรดิหยกผู้สูงส่ง" ในมือขึ้นสูง ยิ้มแย้ม "ในหนังสือเขียนไว้ จะเป็นของปลอมได้อย่างไร ใช่ไหม?"

แม้ว่าไม่ต้องพูดถึงเขา หรือแม้แต่บรรพบุรุษของเขาย้อนกลับไปสามรุ่น ก็ไม่เคยเห็นสิ่งที่เรียกว่าเซียนและพุทธะ แต่เดิมทีก็เป็นของเล่นสำหรับเด็ก การพูดจาโอ้อวดก็นับเป็นความสุขอย่างหนึ่งในวัยชรา

"ใช่ มีอยู่จริง"

เสินอี้ที่เดินไปไกลแล้วหันกลับมา พูดอย่างจริงจัง "ให้อาจารย์หาให้พวกเจ้าดูสักคนสิ"

"เจ้า!"

อาจารย์เฒ่าหน้าแดงก่ำ คาดการณ์ไว้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น

แน่นอนว่า ในพริบตาต่อมา ร่างที่ผอมแห้งของเขาก็ถูกเด็กน้อยทั้งหลายกลืนกิน บนมือและเอวล้วนมีคนเกาะอยู่ เสียงจอแจที่น่ารำคาญเกือบจะทำให้ศีรษะเขาแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

ก่อนที่ชายชราจะถูกกดลงโดยสิ้นเชิง หางตาเหลือบเห็นชายหนุ่มจัดเสื้อผ้าอย่างใจเย็น เดินจากไปอย่างภาคภูมิใจ

ใครว่าใต้เท้าเสินเป็นคนสบายๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น!

ถึงถนนยาว

เสินอี้เดินมาถึงหน้าร้านขายเจียนปิ่ง(ขนมแป้งทอด) อย่างคุ้นเคย

"ใต้เท้าท่านนี้ สายตาท่านช่างยอดเยี่ยมจริงๆ"

พ่อค้าหนุ่มที่โพกผ้าขนหนูบนศีรษะยุ่งอยู่จนหัวหมุน ไม่เงยหน้าขึ้นพูด "ขนมแป้งทอดของร้านข้า ย้อนกลับไปหลายสิบรุ่น แม้แต่ท่านจักรพรรดิหยกที่ได้ชิมด้วยตนเอง ท่านจักรพรรดิยังบอกว่าดีเลย!"

"ร้านของเจ้าสืบทอดมาหลายสิบรุ่นแล้วงั้นหรือ?" เสินอี้พิงอยู่กับร้านเล็กๆ อย่างเกียจคร้าน

"ไม่หลอกลวงทั้งเด็กและผู้ใหญ่! ไม่หลอกลวงทั้งเด็กและผู้ใหญ่เลยขอรับ!"

พ่อค้าตอบกลับโดยสัญชาตญาณ จากนั้นก็ฟังออกว่าเป็นเสียงของใคร รีบเงยหน้าขึ้นยิ้มแหยๆ "ที่แท้ก็คือใต้เท้าเสิน ข้าน้อยหาเช้ากินค่ำ โปรดเห็นใจด้วย... วันนี้ยังคงเป็นสองชุดหรือขอรับ?"

นี่คือลูกค้ารายใหญ่!

ใต้เท้าเสินกับฮูหยินหลินดูแลโรงทอผ้าไหมขนาดใหญ่นี้ ทรัพย์สินมากมาย คนทั้งสองกลับชอบเจียนปิ่งของร้านตนเอง หรือแม้แต่ตอนที่เลี้ยงแขกก็จะให้คนมาส่งไปบ้าง

"สองชุด"

เสินอี้พยักหน้า แต่กลับเห็นสีหน้าของพ่อค้าเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด พยายามอย่างเต็มที่เพื่อส่งสายตาให้ตนเอง

เขาเหลือบมองไปยังถนนอย่างไม่ใส่ใจ

เห็นเพียงหญิงสาวที่เย็นชาคนหนึ่งคาดดาบเดินมา เส้นผมดำขลับอ่อนนุ่ม ชุดเสวียนซางทั้งตัว ด้านหลังยืนอยู่ด้วยมือปราบตัวเล็กๆ สองคนที่ขยิบตาให้กัน

เสินอี้กลอกตา "สามชุด"

"ได้เลยขอรับ เฮะๆ!" พ่อค้าทำท่าทีเหมือนกับคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว เมืองไป๋อวิ๋นใครบ้างจะไม่รู้ว่าใต้เท้าเสินมีเสน่ห์เพียงใด แม้แต่มือปราบเจียงที่ท่าทางสง่างาม วิชาการต่อสู้สูงส่ง ก็ยังหลงรักเขาตั้งแต่แรกพบ

เพียงแต่สายตาที่หวานซึ้งกลับส่งให้คนตาบอด หัวใจที่จริงใจกลับไม่สามารถละลายน้ำแข็งก้อนนี้ได้

"ผู้นำนิกายหลายท่านบอกว่าอยากจะมาพบท่าน"

เจียงชิวหลานเดินเข้ามาใกล้ รับขนมเจียนปิ่งที่เสินอี้โยนมาให้ กัดคำเล็กๆ

"ไม่พบ ไม่พบ" เสินอี้เคี้ยวขนมแป้งทอดผลไม้ พูดจาไม่ชัดเจน

จีจิ้งซีก็แล้วไป ไอ้สารเลวเย่จิ่วนั่น นับเป็นพวกบ้าวิชาการต่อสู้จริงๆ ไม่มีวิชาเซียนก็ยังคงครุ่นคิดถึงวิชาดาบทั้งวัน ใครจะไปอยากเล่นกับแผ่นเหล็กแตกๆ นั่นกับเขาเล่า?

"ท่านผู้เฒ่าเฉินเฉียนคุนกับผู้อาวุโสจู้เจวี๋ยก็ส่งจดหมายมาเช่นกัน" เจียงชิวหลานเม้มริมฝีปากเล็กน้อย

"อันนี้ยังพอไหว"

เสินอี้เอาเจียนปิ่งที่เหลือทั้งหมดใส่ปาก ไม่ได้เจอกันนาน เขาก็คิดถึงคนทั้งสองนี้อยู่บ้าง "สาวน้อยนั่น ให้เจ้าหลังเลิกงานมาทานข้าวที่บ้าน นางตุ๋นขาแกะรอไว้"

"ดี"

เจียงชิวหลานยิ้มออกมา นางเห็นด้วยตาตนเองว่าศิษย์น้องเล็กใช้น้ำซุปแกะหม้อแล้วหม้อเล่ากับใต้เท้าเสิน ไม่นาน เขาก็เปลี่ยนคำเรียกของนางจากหลินไป๋เวยเป็นสาวน้อยจนได้

บางทีตนเองก็ควรจะเรียนรู้สิ่งเหล่านี้บ้างแล้วกระมัง?

มิฉะนั้นตามไป๋เวยไม่ทันก็แล้วไป ยังจะถูกผู้อาวุโสเย่หลานที่คอยคิดถึงเมืองไป๋อวิ๋นอยู่ตลอดเวลาแย่งไปก่อน

"เอาล่ะ ข้ายังต้องไปนอนต่ออีกสักงีบ"

เสินอี้ยืดเส้นยืดสาย ไม่รู้สึกว่าตนเองกำลังเสียเวลา ชีวิตที่เคยเสี่ยงมา ไม่ใช่เพื่อที่จะได้เพลิดเพลินกับชีวิตหรอกหรือ?

เจียงชิวหลานดวงตาราวกับเส้นไหมมองส่งอีกฝ่ายจากไป

ตลอดเส้นทางนี้ ทุกคนที่เสินอี้รู้จักต่างก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะวิ่งไปข้างหน้า หวังว่าจะสามารถไล่ตามความเร็วในการสูงขึ้นของยอดเขานี้ได้

แต่อีกฝ่ายกลับใช้การกระทำที่แท้จริงบอกทุกคน

ไม่จำเป็นต้องไล่ตาม!

เขาย่อมจะเปลี่ยนจากภูเขาสูงกลายเป็นท้องฟ้า ให้ทุกท่านมองเห็นได้ในพริบตา อยู่ข้างกายตลอดเวลา

"ไปเถอะ"

เจียงชิวหลานหันหลังกลับจากบันไดยาว เดินไปยังริมแม่น้ำ โบกมือแยกชาวบ้านที่โกรธแค้น มองดูหลวงจีนสองคนที่ถูกแช่อยู่ในน้ำ ถูกน้ำในแม่น้ำกรอกจนตาเหลือก

"มือปราบเจียง ก็คือเจ้าหัวโล้นสองคนนี้ที่พูดจาเหลวไหล!"

"ฮัดเช้ย!"

เมื่อเห็นว่าหลวงจีนทั้งสองจะถูกแช่จนตัวบวมแล้ว เจียงชิวหลานก็ขมวดคิ้วอย่างจนใจ สั่งให้ลูกน้องดึงคนทั้งสองขึ้นมา

นางขับไล่ฝูงชนที่มาดูความสนุก พูดอย่างแผ่วเบา "พระโพธิสัตว์ทั้งสองท่าน ชมพูทวีปไม่ใช่ที่ที่พวกท่านควรจะมา ระวังจะเสียชีวิตเอานะ"

"พวกอาตมา..." ผู้สูงส่งทั้งสองที่สามารถพลิกภูเขาคว่ำทะเลได้ในอมรโคยานทวีป ตอนนี้กลับไม่สามารถแก้เชือกป่านบนร่างได้

"ทั้งสองมาตามข้าน่ะ"

จินฉานจื่อใบหน้าขมขื่นเดินออกมาจากที่ซ่อน "เจ้าเฒ่านั่น เกิดความคิดอื่นขึ้นมาอีกแล้ว อาตมากับเขาโต้เถียงกันหลายครั้ง... เขาก็เอาแต่หาเรื่อง แล้วยังบอกว่าอาตมาชอบหลับในขณะที่ฟังธรรม"

"อาตมาเลยหนีออกมา และยังมาที่นี่เพื่อไขข้อสงสัย"

"จินฉานจุนเจ่อ" เจียงชิวหลานพยักหน้าเล็กน้อย

"ท่านเรียกอาตมาหลวงจีนจื้อคงเถอะ ฟังแล้วสบายหูกว่า" จินฉานจื่อกางมือออก "ใต้เท้าเสินเขา..."

"เขากลับไปนอนต่อแล้ว"

เจียงชิวหลานเพียงแค่ประโยคเดียวก็ปิดกั้นคำขอของจินฉานจื่อ

ด้วยสถานะของเสินอี้ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายมาถึงเมืองไป๋อวิ๋นแล้ว แต่การที่หลีกเลี่ยงไม่พบ ย่อมแสดงให้เห็นถึงความคิดออกมา

"..."

จินฉานจื่อเงียบไปนาน หัวเราะอย่างจนใจ "อาตมาเข้าใจแล้ว"

ใต้เท้าเสินเคยพูดไว้ว่า เรื่องราวในโลกมนุษย์ย่อมมีคนในโลกมนุษย์จัดการเอง เทพเซียนและพุทธะไม่สามารถแทรกแซงโลกหล้าได้

อีกฝ่ายสูงส่งถึงขั้นเป็นมหาเต๋า...

แต่กลับยังคงเชื่อมั่นในโลกมนุษย์แห่งนี้

—-------------------------------------------------

ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ติดตามข้าพเจ้าผู้แปลมาถึงตรงนี้ รู้สึกทั้งลุ้นและใจหายเหมือนกัน ตรงจุดไหนที่ผิดพลาด ข้าพเจ้าผู้แปลขอน้อมรับไปแก้ไข และยังคงคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ทุกท่านจะยังคงสนับสนุนงานแปลของข้าพเจ้าอีกต่อไปเรื่อยๆ

ด้วยโอกาสนี้ ข้าพเจ้าขอแนะนำผลงานที่ตัวข้าพเจ้าและทีมงานข้าพเจ้าแปล

***

นามปากกา NonameNovel

โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ (แปลชนจีน)

ข้าจะถล่มสวรรค์ด้วยระบบเลี้ยงสัตว์ขั้นเทพ

ระบบช่างเย็บศพแห่งตงฉ่าง

ข้ามีทหารถั่วในยุคสามก๊ก

ไอแอมฉู่เฉิน(เขยขยะตระกูลซ่ง)

ข้าจะสร้าง ตระกูลมหาเซียน! (แปลจบแล้ว)

ฉันมีเซฟเฮาส์ในยุคน้ำแข็ง(แนะนำโคตรมันส์)

สุดยอดอาจารย์มหาจักรพรรดิยุทธ์

วิถีอมตะ ข้าก้าวมาจากหลอมโอสถ(สนุกมาก แต่ดำเนินเรื่องค่อนข้างเรื่อยๆ ฉากบู๊น้อย)

***

นามปากกา Umingtranslate

บิดาข้าคือปรมาจารย์เต๋าแกะสลัก (แปลจบแล้ว)

จ้าวแห่งยุทธภพ เริ่มต้นด้วยระบบจอมวายร้าย (สนุกมาก เหมาะกับคนชอบแนวยุทธภพกำลังภายใน + แฟนตาซี)

หนึ่งกระบี่ครองสวรรรค์

ฉันคือจ้าวแห่งแมลงภัยพิบัติ

จะบ่มเพาะไปทำไม? ในเมื่อแค่มีลูกหลานก็เป็นเซียนได้! (สนุกมาก สายฮาเร็มไม่ควรพลาด แนวสร้างตระกูล มีเมียเป็นร้อย ลูกหลานเป็นหมื่น!)

เซียนเต๋าจ้าวศาสตรา (สนุกมาก คนแต่งคนเดียวกับเรื่องจ้าวศัสตราเทวะ)

***

นามปากกา Littlecat420

ข้ามีสวรรค์อยู่ในกำมือ (คนแต่งคนเดียวกับเรื่องข้าจะสร้าง ตระกูลมหาเซียน)

ตำนานเทพนักพรต เริ่มต้นด้วยระบบอัพค่าสถานะ (บู๊แหลก เน้นสู้อย่างเดียว มองยังไงๆ ก็หมัดเทพเจ้าดาวเหนือเวอร์ชั่นจีน!)

มหาจักรพรรดิจ้าวดินแดน (เรื่องนี้ติดอันดับหนึ่งในสิบเรื่องแนวสร้างเมืองปี 2020)

วายร้ายโลกาวินาศ:เกิดใหม่รอบนี้ ฉันจะขยี้ตัวเอก! (จบแล้ว ชื่อเรื่องเหมือนนิยายวาย แต่เนื้อแท้คือนิยายฆ่าล้างโลก!)

วันสิ้นโลก ฉันมีร่างโคลนนับอนันต์! (เรื่องที่กำลังติดอันดับในปีนี้ ปี2025)

—-

สนใจเรื่องไหน Search ในช่องค้นหาในเวป thainovel ได้เลยนะครับ ☺☺☺