บทที่ 26 : เจิ้นหยวนตัน

หลังจากที่กลับมาจากสุสานจักรพรรดิไท่ซู่ วันเวลาของเขาก็กลับเข้าสู่ความจืดชืดตามปกติ

กวาดพื้น ผ่าฟืน ตักน้ำ ลงชื่อเช็คอิน วันแล้ววันเล่า

ชั่วพริบตาหนึ่งปีผ่านไป

"ร่างกายของข้าได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว"

ในวันนี้ เซี่ยเฉิน ตื่นขึ้นจากการฝึกฝนของเขา

เขาถอนหายใจเล็กน้อย รู้สึกถึงพลังปราณแท้จริงอันแข็งแกร่งภายในร่างกายของเขา ซึ่งทรงพลังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

หลังจากฝึกฝนมาหนึ่งปี รวมกับยาครอบจักรวาลและสมบัติบางอย่างที่ได้รับจากการลงชื่อเช็คอิน ในที่สุดเขาก็บ่มเพาะพลังปราณแท้จริงของเขาใกล้เข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แล้ว

พลังปราณแท้จริงในปัจจุบันของเขาใกล้เข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ และอยู่ห่างจากการทะลวงผ่านขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เพียงก้าวเดียว

แต่การบ่มเพาะร่างกายนั้นไม่สามารถก้าวหน้าได้แม้แต่นิ้วเดียว เพราะเขาบ่มเพาะจนถึงขีดสุดแล้ว

ด้วยความช่วยเหลือของทักษะมังกรคชสารปราบปีศาจขั้นสมบูรณ์แบบและทักษะการเปลี่ยนแปลงทั้งสิบสองขั้นสมบูรณ์แบบ ซึ่งเป็นทักษะขัดเกลาร่างกายที่แข็งแกร่ง จึงทำให้ความก้าวหน้าของร่างกายของเขาไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้อีกแม้แต่นิ้วเดียว

ในหนึ่งปีที่ผ่านมาร่างกายของเขาไม่ได้มีความก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อย

ตรงกันข้าม จิตวิญญาณและจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขามีความก้าวหน้าเป็นอย่างมาก และกำลังเข้าใกล้ขอบเขตนิพพานมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าเขาจะสามารถก้าวเข้าไปสู่ขอบเขตที่สูงขึ้นและสามารถทะลวงผ่านขอบเขตนิพพานได้อย่างสมบูรณ์

ตั้งแต่ที่เขาได้ทำการปรับแต่งจิตวิญญาณชั่วร้ายในสุสานบรรพบุรุษเมื่อปีที่แล้ว เซี่ยเฉิน รู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขาหรือแม้กระทั่งจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นตลอดเวลา

ผลของการฝึกฝนทักษะลับขัดเกลาจิตวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของจักรพรรดิดำทุกวันนั้นดีมาก เขารู้สึกว่าจิตวิญญาณและจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน และในวันนี้จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาได้มาถึงระดับที่น่าอัศจรรย์แล้ว

พรึบ!

ใบไม้บริเวรโดยรอบปลิวลอยขึ้นไปรอบๆ ตัวของเซี่ยเฉิน อย่างต่อเนื่อง และอากาศโดยรอบก็ส่งเสียงแตกราว

ใบไม้เหล่านี้ถูกควบคุมโดยจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเซี่ยเฉิน เขาได้ใช้จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาบังคับให้ใบไม้ร่วง

เนื่องจากจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน เซี่ยเฉิน จึงมีความคิดว่าเขาจะสามารถบินด้วยดาบเหมือนกับในนิยายที่เขาเคยอ่านในชีวิตที่แล้วได้หรือไม่?

แต่ความพยายามของเขาก็ล้มเหลว ความคิดนั้นดี แต่ความจริงนั้นโหดร้าย

ครั้งหนึ่งเขาเคยลองในตอนเริ่มต้น แต่ในตอนนั้นจิตวิญญาณของเขาไม่สามารถยกก้อนหินได้ เขาพยายามครั้งแล้วครั้งเล่า

ในท้ายที่สุด เขาแทบจะไม่สามารถใช้จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ยกกิ่งไม้ขึ้นไปในอากาศได้

การบังคับกิ่งไม้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขารู้สึกเหนื่อยหล้า นับประสาอะไรกับบังคับดาบให้บิน?

ดังนั้น เซี่ยเฉิน จึงพยายามอย่างต่อเนื่อง ฝึกฝนทุกวัน และฝึกฝนจิตวิญญาณของเขาให้แข็งแกร่งขึ้นทีละขั้น และในที่สุดเขาก็สามารถควบคุมใบไม้ได้อย่างง่ายดาย

อย่ามองว่ามันเป็นเพียงแค่ใบไม้ ถ้าหากว่าเขาใช้เจตนาดาบลงไปข้างในใบไม้เหล่านี้ มันสามารถเจาะหินให้ทะลุได้ในทันที

นี่เป็นการพัฒนาจิตวิญญาณและจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเซี่ยเฉิน ครั้งใหญ่ที่สุดในหนึ่งปีที่ผ่านมา ในตอนนี้เขาสามารถควบคุมใบไม้ได้หลายสิบใบและควบคุมให้ใบไม้เหล่านี้บินวนไปรอบๆ ในเวลาเดียวกันเพื่อเป็นอาวุธในการโจมตีศัตรู

แน่นอนว่าถ้าเขาสามารถควบคุมได้มากกว่านี้เล็กน้อย มันจะทำให้จิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาเสียการควบคุมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และง่ายที่จะสูญเสียการควบคุมไป

ด้วยความแข็งแกร่งทางจิตวิญญาณในปัจจุบันของ เซี่ยเฉิน เขาไม่สามารถควบคุมใบไม้หลายสิบใบเพื่อโจมตีในเวลาเดียวกันได้ และระยะการสังหารที่มีประสิทธิภาพนั้นอยู่เพียงแค่สี่ร้อยจั้ง (1 จั้ง = 2.5 เมตร 400 จั้งประมาณ 1000 เมตร หรือ 1 กิโลเมตร)

ถ้าหากว่าเกิน สี่ร้อยจั้ง ไปแล้วพลังของมันก็จะไม่เพียงพอและเจตนาดาบก็จะสลายตัวและหายไปในทันที พลังโจมตีลดลงอย่างรวดเร็ว และไม่มีแม้แต่พลังโจมตี

ถ้าเขาเพียงแค่ควบคุมใบไม้ที่ร่วงหล่นและห่อหุ้มใบไม้เหล่านี้เอาไว้ด้วยเจตนาดาบ เซี่ยเฉิน จะสามารถสังหารศัตรูจากระยะสี่ร้อยจั้งและเจาะภูเขาหินได้อย่างง่ายดาย

จุ๊ๆ...

ใบไม้ที่บินอยู่รอบๆ ส่งเสียงกรีดอากาศออกมาเหมือนใบมีดที่แหลมคม และในที่สุดก็แตกสลายกลายเป็นผงทีละใบ และเจตนาดาบก็กลับคืนสู่ร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว

เซี่ยเฉิน ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ความก้าวหน้าในการบ่มเพาะของเขาในหนึ่งปีที่ผ่านมายังคงยอดเยี่ยม

แม้ว่าการพัฒนาความแข็งแกร่งของร่างกายจะไม่สามารถพัฒนาไปได้อีก แต่ว่าจิตวิญญาณและจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ยังสามารถและปรับปรุงต่อไปได้ และพื้นฐานการบ่มเพาะ ของเขานั้นนั้นเกือบจะสามารถทะลวงผ่านไปยังขอบเขตของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ได้

“ไม่รีบร้อน ข้ายังมีเวลาอีกมาก ค่อยๆบ่มเพาะไปทีล่ะขั้น”

เซี่ยเฉิน พึมพำกับตัวเอง ปลอบใจตัวเองอย่างเงียบๆ

อายุขัยของเขาตอนนี้เกินกว่าปรมาจารย์ทั่วไปมาก

ในโลกนี้ ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุด จะมีอายุขัยเพียงแค่สองร้อยปีเพียงเท่านั้น และไม่ใช่ทุกคนที่จะมีชีวิตอยู่ได้ถึงสองร้อยปี

อายุขัยในปัจจุบันของเขานั้นได้เกินขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุด ไปมากแล้วและเขามีอายุขัยได้ถึงห้าร้อยปี เนื่องจากทักษะที่เขาฝึกฝนเช่น ร่างกายและจิตวิญญาณของเขา

ห้าร้อยปีนั้นเป็นอายุขัยของขอบเขตนิพพาน แต่ว่าตอนนี้เขายังไปไม่ถึงขอบเขตนิพพานแต่เขากลับมีอายุขัยถึงห้าร้อยปีแล้ว

เขาไม่เชื่อว่าเวลาห้าร้อยปีเขาจะไม่สามารถทะลวงผ่านไปยังขอบเขตนิพพานไปไม่ได้

"หนทางยังอีกยาวไกล ก่อนที่ข้าจะบินด้วยดาบได้อย่างแท้จริง"

เซี่ยเฉินครุ่นคิดอย่างเงียบๆ ถือไม้กวาดและออกไปทำงานของวันนี้ให้เสร็จก่อน

ในไม่ช้าเขาก็มาถึงลานปรุงยาทางทิศตะวันออกและ ลงชื่อเช็คในวันนี้

"ระบบ ลงชื่อเช็คอินที่นี่"

เขาพึมพำกับตัวเองในขณะที่กำลังกวาดพื้น

ติ๊ง!

"เช็คอินสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ด้วย ท่านได้รับ : เม็ดยาเจิ้นหยวน 10 เม็ด"

ทันใดนั้นดวงตาของเซี่ยเฉิน ก็สว่างขึ้นเมื่อได้ยินเสียงการแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น

เม็ดยาเจิ้นหยวน!

"สิ่งที่ดี."

เซี่ยเฉิน มีความสุขมาก เม็ดยาเจิ้นหยวน เป็นยาเม็ดยาระดับสูง เป็นยาเม็ดที่ช่วยเพิ่มพลังปราณแท้จริง

พลังปราณแท้จริง คืออะไร มันคือพลังปราณที่มีระดับสูงกว่า พลังปราณทั่วไป หรือก็คือรูปแบบของการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพและปริมาณของพลังปราณ ควบแน่นให้กลายเป็นของเหลว ซึ่งเรียกว่าแก่นแท้ลมปราณหรือปราณแท้จริงนั้นเอง

เขาเคยได้ยินมาว่าตราบใดที่สามารถบ่มเพาะพลังปราณจนถึงขีดสุดและควบแน่นพลังปราณเป็นพลังปราณแท้จริงได้ ก็จะสามารถทำให้บรรลุขอบเขตนิพพานได้ก็จะหลุดพ้นจากการเป็นมนุษย์ได้สำเร็จ และเป็นการเริ่มตัวเดินบนเส้นทางแห่งการฝึกตนได้อย่างแท้จริง

ดังนั้นกุญแจที่นำไปสู่ขอบเขตนิพพานจึงอยู่ขึ้นอยู่กลับพลังปราณแท้จริงที่ถูกควบแน่นจนกลายเป็นของเหลวอย่างต่อเนื่องเท่านั้นจึงจะถือว่าประสบความสำเร็จได้

เมื่อถึงเวลานั้นแก่นแท้ของการบ่มเพาะทั้งสาม ปราณแท้จริง แก่นแท้โลหิต และจิตวิญญาณ รวบรวมทั้งสามเป็นหนึ่งเดี่ยวกันจะสามารถทำให้การเปลี่ยนแปลงเสร็จสมบูรณ์ และก้าวไปสู่ขอบเขตนิพพานได้สำเร็จ

"เม็ดยาเจิ้นหยวน การที่จะกินมันในตอนนี้ดูค่อนข้างที่จะสิ้นเปลือง แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม กินไปก่อนก็แล้วกัน"

หลังจากนั้เขาก็ได้เก็บเม็ดยาเจิ้นหยวน เอาไว้อย่างมีความสุข มีทั้งหมดสิบเม็ด ซึ่งควรจะสามารถทำให้เขาทะลวงขอบเขตไปยังขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ หรือแม้แต่ ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุด ได้สำเร็จ

แน่นอนว่าในตอนนี้พลังปราณของเขานั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก แต่เนื่องจากว่าร่างกายที่แข็งแกร่งของเขา จึงทำให้เขาไม่ได้รับผลกระทบอะไร ถ้าหากว่าเป็นปรมาจารย์ทั่วไปร่างของพวกเขาอาจระเบิดไปแล้วก็ได้เนื่องจากแบกรับพลังที่แข็งแกร่งเกินกว่าความแข็งแกร่งของร่างกาย

หลังจากเสร็จสิ้นการทำงานของวันนี้แล้ว เซี่ยเฉิน ก็ได้กลับไปที่ที่พักของเขาหลังจากรับประทานอาหารเสร้จแล้วเขาก็ลงไปที่ห้องลับใต้ดิน

ภายในห้องลับ เซี่ยเฉิน  นั่งไขว่ห้างและเทเม็ดยาเจิ้นหยวนออกมา

อึก อึก!

เขาเงยหน้าขึ้นและกลืนเม็ดยาเจิ้นหยวนลงไปในทันที เม็ดยาละลายในปากของเขา

บูม!

พลังยาที่รุนแรงและโกรธเกรี้ยว เกือบจะทำให้ร่างกายของเซี่ยเฉิน ถูกเผาไหม้ ก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ก็แผ่กระจายออกไปทั่วทั้งร่างกาย

พลังของเม็ดยาเจิ้นหยวน นั้นทรงพลังและผลกระทบนั้นน่ากลัวมาก

แทบไม่มีสิ่งใดสามารถกีดขวางพลังปราณที่กำลังเดิอดพล่านในร่างกายของเขาได้ มันได้ทะลวงผ่านสิ่งกีดขวางในทันที และก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่

หลังจากที่ทะลวงผ่านขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ได้สำเร็จแล้ว ปริมาณของพลังยาที่รุนแรงและโกรธเกรี้ยว ได้เพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมสองเท่า และพลังปราณที่โกรธเกรี้ยวก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายในตอนนี้

"มาลองอีกครั้ง!"

เซี่ยเฉิน นั่งทำสมาธิและกลืน เม็ดยาเจิ้นหยวน เม็ดที่สองอีกครั้ง

บูม!

พลังยาที่รุนแรงและโกรธเกรี้ยวกระจายไปทั่วทั้งร่างกายอย่างสมบูรณ์ และพลังยาที่รุนแรงนั้นก็ได้ถูกดูดซับอย่างต่อเนื่อง ขัดเกลา และในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นพลังปราณแท้จริงที่บริสุทธิ์เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเขา

พลังปราณแท้จริงภายในร่างกายของ เซี่ยเฉิน ค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ราวกับแม่น้ำสายใหญ่ที่ควบแน่นและไหลผ่านเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปดเส้นภายในร่างกายของเขา

หลังจากที่เขากิน เม็ดยาเจิ้นหยวน ไปทั้งหมดสิบเม็ดแล้ว ในที่สุด เซี่ยเฉิน ก็ได้มาถึงขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูง แต่ก็น่าเสียดายที่เขาล้มเหลวในการก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสูงสุด

เม็ดยาเจิ้นหยวนสิบเม็ด ไม่สามารถช่วยให้เขาทะลวงขอบเขตสูงสุดของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ได้ แต่ว่าก็ไม่ได้อยู่ห่างไกลมากนักแต่ก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว

“ใกล้ถึงขั้นสูงสุดของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แล้ว แน่นอนว่ารากฐานของเขาแข็งแกร่งเกินไป และข้อกำหนดในการฝึกฝนและบ่มเพาะของเขานั้นก็สูงกว่าคนทั่วไปมาก”

เซี่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา เมื่อเขาออกจากสถานะของการบ่มเพาะ

รากฐานของตัวเขานั้นแข็งแกร่งเกินไป ทรัพยากรที่ต้องการในการทะลวงผ่านขอบเขตนั้นมากกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปมาก และต้องใช้เวลานานมากในการที่จะทะลวงผ่านขอบเขตไปได้

แต่ว่าเขาก็ไม่ได้เป็นกังวลมากนัก เพราะว่าเขาสามารถมาที่ลานปรุงยาทางทิศตะวันออก ลงชื่อเช็คอิน เพื่อรับเม็ดยาเจิ้นหยวน เขาเชื่อว่าเขาสามารถที่จะได้รับเม็ดยาเจิ้นหยวน ได้อีกในอนาคต สิงที่เขาต้องทำมีแค่มาลงชื่อเช็คอินที่นี้บ่อยๆ

หลังจากยืดเส้นยืดสายเสร็จแล้ว เซี่ยเฉิน ก็พร้อมที่จะออกไปเริ่มทำงานของวันนี้

"อืม?"

ทันทีที่เขาก้าวออกมาจากบ้าน ใบหน้าของ เซี่ยเฉิน ก็จริงจังขึ้นมา หลังจากนั้นเขาก็ปลดปล่อยจิตสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ ของเขาออกไปหลังจากที่เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แข็งแกร่งและอันทรงกำลังตรงมาที่ดินแดนบรรพบุรุษ

ปรมาจารย์มาที่มาที่ดินแดนบรรพบุรุษคนนั่นคือใคร?

“ลืมมันไปซะ มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับข้า”

เซี่ยเฉิน ส่ายหัวและถือถังน้ำออกไปตักน้ำ

ไม่สำคัญว่าใครมา มันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา