บทที่ 28 ความตายของแมวจร (ตอนที่1)

บทที่ 28 รหัส 035 – ความตายของแมวจร (ตอนที่1)

#สำนักงานรื้อถอน

เจ้าผอมพอได้ชื่อมาก็แทบกลั้นน้ำตาแห่งความปิติไว้ไม่อยู่

ส่วนเจ้าอ้วนก็ถอนหายใจยาวยิ้มกว้างอย่างสุดใจ

พวกเขารีบโทรหาเสี่ยวกู่ เจ้าผอมยังถึงขั้นโบกมืออย่างดีใจว่า

“ไม่ต้องหาเจ้าต้วน ซือซือแล้ว!”

แต่พอเสี่ยวกู่กรอกชื่อเข้าไปในฐานข้อมูล รายชื่อก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดหลายสิบหน้า

คนชื่อ “เย่ชิง” ในเมืองหมินชิ่งมี 938 คน ส่วน “หลิวเหมียว” มี 471 คน และพวกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนของสำนักงานลี้ลับชิงเย่เป็นคนในพื้นที่หรือเปล่า

ถ้าดูทั่วประเทศ ชื่อพวกนี้มีคนใช้เกินสองหมื่นคน แม้จะกรองตามอายุแล้ว จำนวนก็ยังเยอะอยู่ดี

เจ้าผอมที่เมื่อครู่ยังดีใจอยู่ก็เริ่มดึงผมตัวเองด้วยความเครียด เจ้าอ้วนก็หน้าตาบูดบึ้ง

ผมนึกถึงตอนคดี “วิญญาณรับปีใหม่” ที่สำนักงานลี้ลับชิงเย่ตรวจสอบรายชื่อกว่า 7,000 คน — ดูสิว่าคนของชิงเย่รักในงานมากแค่ไหน!

พอนึกถึงตรงนี้ ผมก็รู้สึกสมเพชเจ้าสองคนตรงหน้าจริงๆ

แล้วจู่ๆ ก็เกิดมีไอเดียพุ่งขึ้นมาเข้าหัว ผมตบหน้าผากตัวเองดังแปะ

โรงแรมจวิ้นหลี่!

คนของสำนักงานลี้ลับชิงเย่เคยไปลงทะเบียนเข้าพักที่โรงแรมจวิ้นหลี่ไม่ใช่เหรอ!

แถมยังจองห้อง 809 ไว้ตั้งหลายปี!

ผมรีบบอกเจ้าผอมกับเจ้าอ้วนเรื่องนี้ทันที

“โธ่!! พี่ฉี...ทำไมไม่บอกเร็วกว่านี้ล่ะ!” เจ้าผอมตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้น

“ก็ตอนนั้นมันนึกไม่ออกนี่นา” ผมยักไหล่

สองคนนั้นมีกำลังใจขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

ขณะที่ฝั่งเขาเริ่มมีแสงรำไรของความหวัง ฝั่งผมกับกั๋วอวี้เจี๋ยก็กลับติดอยู่กับปัญหาที่ยังหาทางออกไม่ได้ — คุณตาอ๋องไม่ยอม ดื้อดึง ไม่ว่าจะพูดดีหรือพูดแรง เขายืนกรานว่าจะไม่ย้ายออกหากยังไม่พบภรรยา

เรื่องนี้ทำให้เราลำบากใจสุดๆ กั๋วอวี้เจี๋ยเลยติดต่อไปหาลูกสาวของคุณตาอ๋อง ส่วนผมก็ไปขอคำปรึกษาจากผู้นำเก่า แล้วก็หานักจิตวิทยาสองคนที่เคยทำงานร่วมกับรัฐบาล

หนึ่งในนั้นเชี่ยวชาญด้านบำบัดหลังภัยพิบัติ ส่วนอีกคนดูแลด้านจิตวิทยาให้เจ้าหน้าที่ตำรวจและเหยื่อจากคดี

เมื่อผมอธิบายสถานการณ์ของคุณตาอ๋องให้พวกเขาฟัง พวกเขาก็พร้อมจะให้ความร่วมมือกับสำนักงานรื้อถอนของเรา แต่ถ้าจะให้ปลอมตัว ไม่ใช่การรักษาแบบทั่วไป พวกเขาบอกว่าต้องวางแผนอย่างละเอียด ซึ่งเรื่องเชิงเทคนิคแบบนี้ ผมเองก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก

ช่วงบ่ายผมว่าง ไม่มีงาน ก็เลยหยิบแฟ้มเอกสารของสำนักงานลี้ลับชิงเย่ขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง

#สำนักงานชิงเย่

หมายเลขคดี: 035

ชื่อเรียกคดี: ความตายของแมวจร

ผู้ว่าจ้าง: ซู่จั๋วฉิน, เฟ่ยเหวิน

เพศ: ชาย

อายุ: 27, 33 ปี

อาชีพ: พนักงานกินเงินเดือนทั่วไป

ความสัมพันธ์ทางครอบครัว: มีพ่อแม่

ที่อยู่: ห้อง XXX อาคาร X หมู่บ้านฝู่ชวนสาม เขตหมินชิ่ง

เบอร์ติดต่อ: 187XXXXXXXX, 188XXXXXXXX

เหตุการณ์โดยย่อ:

วันที่ 2 เมษายน 2006

ผู้ว่าจ้างเข้าพบเป็นครั้งแรก ไฟล์เสียง: 03520060402.wav

“พวกเราอยากขอให้คุณช่วยตามหาเพื่อนของเราคนหนึ่งครับ”

“เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องด้วย”

“ใช่ เราสามคนแชร์ห้องเช่ากัน เขาชื่อว่า ‘ข่งหรงเต๋อ’ นี่คือรูปถ่ายกับบัตรประชาชนของเขา”

“พวกคุณยังไม่ได้แจ้งตำรวจเหรอครับ?”

“แจ้งแล้วครับ แต่ตำรวจค้นหาอยู่พักหนึ่งก็ยังหาไม่เจอ แถม…แถมการหายตัวของเขาก็ประหลาดมาก”

“รบกวนเล่าเหตุการณ์ให้ละเอียดหน่อยครับ”

“ครับ ได้เลยครับ”

“งั้น ให้ฉันเล่าแล้วกันนะ พวกเราไม่ได้เจอเขาตั้งแต่เดือนที่แล้ว”

“วันที่ 11 เดือนที่แล้ว”

“ใช่ วันที่ 11 เขาทำงานเป็นแคชเชียร์อยู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต วันนั้นเขาต้องเข้ากะเช้า เริ่มงานตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงบ่ายสามหรือสี่โมงเย็น พวกเราสองคน คนหนึ่งเป็นเชฟ อีกคนเป็นพนักงานส่งของ เวลาทำงานของเราเร็วกว่าของเขา ตอนเช้าที่เราออกจากบ้านเขายังนอนอยู่ พอตอนเย็นพวกเรากลับมา เขาก็ยังไม่กลับ พอโทรหาก็พบว่าโทรศัพท์เขายังอยู่ที่บ้าน ซูเปอร์มาร์เก็ตโทรหาเขาหลายสาย บอกว่าเขาไม่ได้ไปทำงาน”

“พวกเรารออยู่อีกหลายวัน แต่เขาก็ยังไม่กลับมา เราก็เลยไปแจ้งความ”

“สรุปแล้ว คุณข่งหายตัวไปยังไม่ถึงหนึ่งเดือนใช่ไหมครับ?”

“ใช่ครับ แต่เรื่องนี้มันแปลกจริง ๆ”

“ใช่เลย เขาไม่มีเพื่อนมากนัก ที่บ้านเป็นชาวไร่ชาวนา พ่อแม่เขาอยากให้เขากลับไปทำเกษตร แต่เขาไม่อยากทำ ทะเลาะกันแล้วหนีออกมา ฉันคิดว่าเขาไม่ได้กลับไปบ้านแน่ ๆ”

“นอกจากเราสองคน เขาแทบไม่มีเพื่อนเลย เพื่อนร่วมงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตก็สนิทกันแบบผิวเผิน”

“ที่คุณสองคนว่า ‘แปลก’ หมายถึงตัวเหตุการณ์การหายตัวของคุณข่งใช่ไหมครับ? ขออภัยที่พูดตรง ๆ พวกเราเป็นสำนักงานด้านเรื่องลี้ลับ แต่สิ่งที่คุณเล่ามายังไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งลี้ลับเท่าไหร่เลยนะครับ”

“……”

“คุณซู่? คุณเฟ่ย?”

“อืม…ก็ไม่เชิงว่า…ไม่มีอะไรเกี่ยวกันหรอกนะ…”

“……”

“ถ้าอย่างนั้น ช่วยเล่าให้ละเอียดหน่อยได้ไหมครับ?”

“เอ่อ…เราสามคนเลี้ยงแมวจรไว้หลายตัว แล้วก็ให้อาหารแมวจรด้วย”

“อ้อ”

“หลังจากข่งหรงเต๋อหายตัวไป แมวพวกนั้นก็เริ่มมีพฤติกรรมแปลกๆ จะว่าไงดี…กลายเป็นก้าวร้าวมาก เริ่มกัดกัน ปกติเคยขังไว้ในกรง ตอนนี้หลุดออกมาได้ ทำบ้านเละเทะไปหมดเลย”

“แล้วยังมีอีกเรื่อง วันนั้น วันที่ 11ผมได้รับโทรศัพท์จากข่งหรงเต๋อ ตอนเที่ยงเขาโทรมา แต่ไม่ได้พูดอะไร ผมได้ยินแค่เสียงแมวเต็มไปหมด เหมือนแมวกำลังต่อสู้กัน เสียงมันรุนแรงมาก”

“ตอนพวกเรากลับบ้านตอนเย็น ก็เห็นเลือดกองใหญ่อยู่ในบ้าน แล้วแมวแต่ละตัวก็มีเลือดติดที่ปาก ติดที่ตัวเต็มไปหมด พวกเรา…”

“แล้วตอนแจ้งตำรวจ พวกคุณไม่ได้บอกเรื่องนี้เหรอครับ?”

“บอกแล้วครับ! ตำรวจก็ตรวจสอบแล้ว แต่เลือดพวกนั้นไม่ใช่ของข่งหรงเต๋อ เป็นเลือดแมว!”

“สู้กันขนาดนั้น คงต้องมีแมวตายบ้างใช่ไหมครับ?”

“อ่า…”

“อืม…เอ่อ…ใช่ มีแมวตาย พวกเรา…พวกเราก็แค่เอาไปทิ้ง ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรมาก”

“ไม่ได้คิดอะไรมาก? งั้นตอนนี้พวกคุณคิดอะไรได้หรือยัง?”

“หะ? เอ่อ…เรา…”

“เอ่อ…คือเรื่องนี้มัน…”

“พวกคุณกำลังปิดบังอะไรอยู่ใช่ไหมครับ? ถ้าพวกคุณไม่บอกความจริง เราก็ยากที่จะสืบสวนต่อได้”

“ปิดเครื่องอัดเสียงได้ไหม?”

“การอัดเสียงเป็นหนึ่งในกระบวนการสืบสวนของพวกเรา เพื่อปกป้องสิทธิ์ของทั้งสองฝ่าย หวังว่าพวกคุณจะเข้าใจ สำนักงานของเราทำงานในเรื่องพิเศษ บางทีก็เกี่ยวข้องกับหลายฝ่าย ถ้าไม่มีเสียงบันทึกไว้ พวกเราอาจต้องเผชิญกับปัญหาได้ในอนาคตนะครับ”

“แต่ว่า…”

“พวกคุณจะเจอปัญหาอะไรล่ะ? พวกเราแค่ให้ช่วยตามหาคนเท่านั้นเอง!”

“แต่คุณข่งหายตัวไปอย่างผิดปกติ และพวกคุณก็แจ้งตำรวจไปแล้ว ซึ่งหมายความว่าคดีนี้ทับซ้อนกับการสืบสวนของตำรวจ เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิด จึงควรมีการบันทึกเสียงไว้เป็นหลักฐาน จะไม่ดีกว่าหรือครับ?”

“นี่มันพูดจาแถชัด ๆ! เฟ่ยเหวิน ไปเถอะเรา!” ซู่จั๋วฉินโมโห

“อืม ไปกันเถอะ” เฟ่ยเหวินพูดเห็นด้วย

วันที่ 2 เมษายน 2006

บันทึกเสียงผู้ว่าจ้าง  ไฟล์: 03520060402G.wav

“พวกเราอยากให้คุณช่วยตามหาเพื่อนของเรา…เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องเช่าด้วย…”

            คลิก!

“ได้ยินอะไรไหม?”

“เสียงดังมากเลย เสียงแมวเต็มไปหมด”

“เสียงแมว?”

“ใช่ เสียงแมวหลายตัวเลย ดังจนปวดหัวไปหมด”

            คลิก!

“…ใช่ครับ พวกเราสามคนอยู่ห้องเช่าด้วยกัน เขาชื่อข่งหรงเต๋อ…”

“เสียงแมวร้องไม่หยุดเลย แค่ก…คราวนี้ยุ่งยากแน่”

“หัวหน้า คุณก็ได้ยินเหมือนกันใช่ไหม?”

“อืม มีแมวจำนวนมากติดตามพวกเขาสองคนมาด้วย”

“หรือว่า…”

“อะไร?”

“พวกมันคือ…โรคจิตที่ชอบทรมานแมว?”

“หืม?”

“ใช่แล้ว”

“หัวหน้า แมวพวกนั้น…โดนทำร้ายหนักเลยเหรอ?”

“อืม”

“แล้วคุณข่งหรงเต๋อ…เขาโดนวิญญาณแมวฆ่าเหรอ?”

“อันนั้นไม่แน่ใจ แต่ถ้ามีรายแรกแล้ว ก็อาจมีรายที่สองตามมาได้”

“คุณหมายถึง…สองคนนั้น?”

“อีกไม่นานก็คงกลับมาเองล่ะ”

“เจ้าเห็ด (ชื่อเล่นของผู้ฟังเสียง) ได้ยินอะไรเป็นพิเศษไหม? นอกจากเสียงแมว?”

(จบบทนี้)