บทที่ 116  หลุมน้ำแข็ง (อ่านฟรี)

ก่อนวันปีใหม่ หมูลอตสุดท้ายถูกส่งไปยังโรงฆ่าสัตว์ของเมืองปิง แล้วส่งหมูไปขายให้บริษัทเครื่องจักรกล ส่วนที่เหลือถูกนำไปขายในเขตชุมชน

เฝิงหยู่ได้นำใบคะแนนสอบปลายภาคกลับมาด้วย คราวนี้เขาสอบได้คะแนนดี ได้อันดับที่ 7 ของชั้นเรียน ส่วนในอันดับที่ 1ยังคงเป็นหลิวคุน เกรดของเขาดีอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร ยัยอ้วนได้ที่สองของห้อง และหลี่น่าได้ที่สาม

ส่วนที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือการที่เหวินตงจุนได้ที่ 6! เหอะ เจ้าบ้านี้โชคดีมากที่ได้รับความช่วยเหลือจากนักเรียนมอปลายปี3 กลายเป็นว่าวิชาที่อ่อนแอที่สุดของเหวินตงจุน กลับกลายเป็นวิชาที่ดีที่สุดของเขา แม้แต่ครูประจำชั้นยังไม่เชื่อสายตาของตัวเอง

หลังจากที่พวกเขาได้รับใบคะแนนแล้ว เหวินตงจุนก็ยังคุยโวโอ้อวด และได้บอกพ่อแม่ว่าเขาตั้งใจเรียนเพียรศึกษาอย่างหนักเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ก้าวหน้านี้

เหวินเต๋อกวางยิ้มแย้มแก้มปริ แล้วเปิดขวดป๋ายจิ่ว (ไวน์ขาวจีน) ในที่สุดลูกชายของเขาก็มีแววขึ้นมาบ้าง

เช้าวันรุ่งขึ้น เฝิงหยู่ยังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง เเต่ถูกเสียงเคาะประตูปลุกให้ตื่นขึ้นมา

"นอนอะไรนักหนา บอกไปแล้วนี่ว่าวันนี้เราจะไปขุดหลุมน้ำแข็ง? ลุกขึ้นเดี่ยวนี้ ออกมา ออกมา! " เหวินตงจุนโบกมือขวานเหล็กไว้ด้วยมือขวาของเขา ส่วนมือซ้ายไขว้อยู่ข้างหลังเขา ร่างกายใส่เสื้อผ้าหนาทึบ และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"ลูกพี่จุน ตอนนี้พึ่งจะแปดโมงเอง ท้องฟ้าพึ่งสว่างก็จะไปขุดหลุมน้ำแข็งแล้ว ไปช่วงบ่ายได้ไหม " เฝิงหยู่กล่าวอย่างไม่มีทางเลือก

เหวินตงจุนหัวเราะฮ่าฮ่า: "ดูเหมือนว่าชั้นจะต้องใช้ท่าพิเศษ!"

มือซ้ายของเขายื่นเข้าไปใต้ผ้าห่มของเฝิงหยู่ เฝิงหยู่ตกใจร้องเสียงหลงและพลิกผ้าห่ม มีก้อนหิมะขนาดขเท่ากำปั้นบนเตียงของเขา

เฝิงหยู่คว้าก้อนหิมะแล้วปาใบหน้าของเหวินตงจุน แต่เหวินตงจุนกลับมีท่าทางไม่สนใจและพูดว่า: "นายตื่นแล้วใช่ไหม? ลุกขึ้นมาเดี่ยวนี้ ฉันพร้อมแล้ว!"

เฝิงหยู่จึงต้องลุกขึ้นจากเตียง แล้วไปรับประทานอาหารเช้า หลังจากเตรียมของเสร็จแล้วพวกเขาก็เดินไปยังรถLand Roverคันที่สอง เอากระเป๋าถักที่เต็มไปด้วยข้าวของ ฆ้อนเหล็กและถังสองถังไปท้ายรถ จากนั้น ทั้งสองก็ออกเดินทาง

เมื่อวานนี้เฝิงหยู่ได้แนะนำให้ไปตกปลาในหลุมน้ำแข็ง เดิมทีเขาต้องการนัดหลี่นาให้ออกไปเที่ยวเล่น แต่น่าเสียดายที่หลี่นาไม่ได้สนใจ ส่วนหลิวคุนก็ไม่มีเวลา ดังนั้น จึงมีแค่เขาและเหวินตงจุนสองคน

ทั้งสองคนไม่ได้เลือกจะไปที่แม่น้ำ เพราะการเดินบนแม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งเป็นสิ่งที่อันตรายมาก พวกเขาได้ตัดสินใจที่จะไปบ่อน้ำที่พวกเขาเคยไปละเล่น

ก่อนอื่นพวกเขาต้องใช้พลั่วตักเกร็ดหิมะบนน้ำแข็งออก เพื่อให้ได้พื้นที่ราบเรียบบนน้ำแข็ง

เหวินตงจุนยืดเส้นยืดสายของเขาแล้วเริ่มออกแรงใช้ค้อนเหล็กทุบทำลายน้ำแข็ง หลังจากกระแทกน้ำแข็งหลายครั้งจนเกิดเป็นรอยร้าว เขาก็จะล้างน้ำเกร็ดแข็งเล็กๆที่ถูกทุบ แล้วเฝิงหยู่ก็ใช้พลั่วเจาะตรงจุดเดียวกันนั้น

ทั้งคู่ผลัดกันขุดในจุดเดียวกัน หลังจากนั้นประมาณ 10 นาทีพวกเขาก็หยุดพักสักครู่ พื้นผิวน้ำแข็งได้ใสโปร่งจนมองทะลุ ขุดเจาะอีกสักหน่อยก็ได้แล้ว เหวินตงจุนแย่งพลั่วมาจากเฝิงหยู่แล้วเจาะน้ำแข็งอีกหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็เจาะพื้นน้ำแข็งได้

เขาใช้พลั่วแทงหลุมอีกสองสามครั้ง จนมีเส้นผ่านศูนย์กลางของรูประมาณ 1 เมตร พร้อมทั้งใช้ตาข่ายตักน้ำแข็งโยนไปด้านข้างจนพวกเขาสามารถเห็นเงาปลาว่ายไปมา

ในฤดูหนาว บ่อน้ำล้วนเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง ใต้น้ำจึงมีออกซิเจนน้อย เมื่อมีหลุมน้ำแข็ง ปลาต่างๆจะว่ายไปยังทิศทางนั้น มันคงจะดีกว่าถ้าพวกเขามาที่นี่ตอนกลางคืนแล้วใช้ไฟฉายส่องดู จะเห็นปลาจะกระโดดออกจากรู!

"1, 2, 3, ยก!"

เหวินตงจุนและเฝิงหยู่ยกไม้ที่คล้องตาข่ายและยกขึ้นพร้อมกัน มีปลาตัวเล็กๆดิ้นอยู่ในตาข่าย

เฝิงหยู่นำถังมาใส่ปลาเหล่านี้ แล้วเฝิงหยู่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่านอกเหนือจากปลาหมึกที่พบเห็นได้ทั่วไปกับปลาทองจีน ก็ยังมีปลาคาร์พ 2 ตัวที่มีขนาดประมาณ 0.5 กิโลกรัม โชคดีเลยทีเดียว

หย่อนตาข่ายลงในหลุมอีกครั้ง ทั้งสองคนออกแรงขยับไม้ให้ตาข่ายเลี้ยวซ้ายและขวา จากนั้นพวกเขาก็นับ 1, 2, 3 และยกตาข่ายขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้จับปลาได้ดีดีทั้งนั้น แม้ว่าจะได้ปลาตัวเล็กๆจำนวนหนึ่ง แต่ก็มีปลาดุกขนาดใหญ่ 1 กิโลกรัมอีกหนึ่งตัว

พอพวกเขายกตาข่ายหลายครั้งแล้วได้แค่ปลาตัวเล็กตัวน้อย ก็หมายความว่าไม่มีปลาใหญ่รอบหลุมน้ำแข็งนี้ พวกเขาจำเป็นต้องขุดหลุมที่อื่น

"นายอยู่ที่นี่แล้วก็จับปลาเล็กๆนี้ไป ฉันจะข้ามไปขุดหลุมน้ำแข็งใหม่ พอฉันเหนื่อยแล้วเราค่อยสลับกัน "

ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือโดยเฉพาะมณฑลหลงเจียง เมื่อขุดหลุมน้ำแข็งได้ก็จะต้องกวนน้ำเอาไว้ ถ้าไม่อย่างนั่น น้ำจะแช่แข็งอีกภายในเวลาไม่ถึง 10 นาที แม้ว่าน้ำแข็งจะไม่หนามาก แต่การจะขุดมันอีกครั้งก็สิ้นเปลืองแรง

เฝิงหยู่ช้อนปลาต่อไปอย่างอ้อยอิ่ง เพราะจับปลาได้น้อยลงเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เขายกตาข่ายจะมีเพียงปลาตัวเล็กๆไม่กี่ตัวเท่านั้น ในพื้นที่ชุมชนปลาเล็กเหล่านี้ถูกใช้ในการเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ ไม่มีใครจะกินปลาเหล่านี้

แม้ว่าช่วงเวลานี้มีปลาอุดมสมบูรณ์ แต่ยุคสมัยนี้ไม่เลวร้ายเท่าในอนาคตที่ใช้แหจับปลา ดังนั้นผู้คนจึงกินปลามากกว่า 0.5 กิโลกรัม

หลังจากนั้นไม่นาน เหวินตงจุนก็กระฟัดกระเฟียดเข้ามาเรียกเฝิงหยู่ให้ไปขุดต่อ เฝิงหยู่ไปที่จุดใหม่เพื่อขุดหลุมน้ำแข็งหนา เขาใช้พลั่วเจาะ เมื่อเขาเหนื่อยก็ใช้ฆ้อนเหล็กทุบ ขุดได้ไม่นานเหวินตงจุนก็วิ่งเข้ามา

"ให้ฉันทำเอง นายมันอืดอาด ไม่มีปลาอยู่ตรงโน้นแล้ว ตรงจุดนั้นนายเป็นคนสั่งให้ขุด ได้ปลาที่มีน้ำหนักมากกว่า 0.5 กิโลกรัมเพียง 3 ตัว อีกเดี๋ยวฉันจะแสดงให้นายเห็นว่าจุดนี้ที่ฉันเลือก เมื่อเราหย่อนตาข่ายแล้วยกขึ้นมา มันจะเต็มไปด้วยปลาตัวโต! " เหวินตงจุนแทงน้ำแข็งด้วยพลั่วเหล็กในขณะที่คุยโว

เฝิงหยู่เป็นผู้มีภูมิคุ้มกันต่อความขี้โม้โอ้อวดเหวินตงจุน เขาย้ายปลาขนาดใหญ่จำนวน 3 ตัวไปใส่ในถังอื่น จากนั้นก็หิ้วถังที่ใส่ปลาจนเต็มกลับไปที่แลนด์โรเว่อ

เขาเทปลาตัวเล็ก ๆ ลงในกระสอบ แล้วเดินกลับไปหาเหวินตงจุนพร้อมกับถัง

เหวินตงจุนเจาะพื้นผิวน้ำแข็งออกจนเป็นรู และกำลังตักเกร็ดน้ำแข็งที่ถูกกะเทาะออกจากผิวน้ำ  พอเขาเห็นเฝิงหยู่เดินทอดน่องอย่างช้า ๆ เขาก็เร่งเฝิงหยู่ให้รีบเดิน เดินเอ้อระเหยแบบนั้น ปลาคงว่ายหนีหายไปหมดพอดี

"1, 2, 3, ยก! ฮ่าฮ่า ~~~ เมื้อกี้ฉันพูดไปแล้วใช่ไหม? ฉันบอกแล้วว่าจุดที่ฉันเลือกดีที่สุด ดูซะ ดูให้เต็มตา เรายกตาข่ายเพียงครั้งเดียวก็ได้ปลาขนาดใหญ่ 4 ตัว แต่ละตัวมีขนาดใหญ่กว่าปลาดุก  การจะหาจุดที่เหมาะสมสำหรับการตกปลาใต้น้ำแข็งต้องให้เป็นหน้าที่ฉัน เพราะฉันมีประสบการณ์ และโชคดีกว่านาย! "

เฝิงหยู่ไม่คาดคิดว่าหลุมน้ำแข็งที่เหวินตงจุนเลือกจะเป็นทำเลที่ดีมาก เพียงยกตาข่ายครั้งที่สอง พวกเขายกได้ปลาขนาดใหญ่อีก 2 ตัว คาดว่าคงมีรังปลาอยู่ใต้น้ำแข็ง

พวกเขายกตาข่ายติดต่อกัน7ครั้ง 5ครั้งแรกได้ปลาตัวใหญ่ แต่2ครั้งสุดท้ายได้ปลาขนาดเล็กทั้งหมด แต่การยกตาข่ายเพียงแค่ 5 ครั้งแรกพวกเขาก็จับปลาขนาดใหญ่ 11 ตัว ในจำนวนนั้นมีปลา 2 ตัวที่มีขนาดอย่างน้อย 1.5 กิโลกรัม เหวินตงที่อยู่ข้างเฝิงหยู่เอาแต่โม้ข้างๆหูอย่างไม่หยุดหย่อน

โม้คำแรก เฝิงหยู่ยังทนไหว โม้คำที่สอง เฝิงหยู่ยังพอทนได้ พอโม้คำที่สาม คำที่ห้า คำที่สิบต่อไปเรื่อยๆ เฝิงหยู่ก็ไม่สามารถทนมันได้อีกต่อไป เขาจะต้องหาจุดไหม่ที่ดีกว่า ถ้าเขาสามารถตกปลาที่มีขนาดใหญ่กว่า 2 กิโลกรัมได้ คงทำให้ความโอหังของเหวินตงจุนลดลงบ้าง!

คราวนี้ถึงคราวที่เฝิงหยู่ต้องมองหาจุดที่จะขุดหลุมน้ำแข็ง ส่วนเหวินตงจุนก็นำปลากลับไปที่รถ แถมยังร้องเพลงดังลั่นอย่างอารมณ์ดี

………