บทที่ 3 ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น!
บทที่ 3 ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น!
"บิดา ท่านเคยออกไปนอกราชวงศ์จิ่วหยางหรือ?!"
ชินจื่อตกใจมาก
ความสามารถในการเดินทางไกลของคนคนหนึ่ง จะเป็นสัดส่วนโดยตรงกับพลังของเขา
ในด้านหนึ่ง เพราะยิ่งพลังแข็งแกร่ง ความเร็วก็จะยิ่งสูง สามารถเดินทางได้ไกลขึ้น
ในอีกด้านหนึ่ง เพราะยิ่งเดินทางไกลเท่าไร ก็จะยิ่งพบอันตรายมากขึ้น หากพลังไม่แข็งแกร่งพอ ก็ไม่กล้าเดินทางไกล!
"ฮึๆ ไม่ใช่แค่ราชวงศ์จิ่วหยาง... ในเมื่อข้าบอกเจ้าว่าราชวงศ์จิ่วหยางเป็นแค่ขี้ผง ย่อมหมายความว่าข้าเคยเห็นความกว้างใหญ่อันแท้จริงของโลกนี้"
ชินฉวนเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ จากนั้น ราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้ ในดวงตาวูบไหวด้วยความเยาะเย้ยตัวเอง
"บิดา ท่านเป็นอะไรไป?"
ชินจื่อเห็นความเยาะเย้ยตัวเองนั้น ในใจรู้สึกตึงทันที ถามอย่างเป็นห่วง
ชินฉวนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่ชินจื่อ บนใบหน้าเผยความเศร้า: "เจ้ารู้ไหม... มารดาของเจ้าตอนนี้อยู่ที่ไหน?"
"มารดา... ไม่ได้สิ้นไปนานแล้วหรือ?"
ชินจื่อคิดสักครู่ ตอบอย่างงงๆ
เขาจำได้ว่ามารดาตายจากการคลอดบุตรยาก อย่างน้อย ตั้งแต่เด็กจนโต ทุกคนรวมถึงบิดาก็พูดเช่นนั้น
"ไม่ มารดาของเจ้าที่จริงยังมีชีวิตอยู่ นางเพียงแค่... ถูกคนในตระกูลของนางพาตัวไป"
เสียงของชินฉวนทุ้มต่ำและแหบแห้ง มีความเจ็บปวดเล็กน้อย
ราวกับคนที่ดื่มเหล้าเพื่อหนีจากความจริง กลับมาสร่างขึ้นทันใด และนึกถึงเรื่องในอดีตที่ไม่อยากย้อนกลับไปอีก...
"ตระกูลของมารดา?!"
ดวงตาของชินจื่อเบิกกว้าง ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินว่า มารดาของเขาถูกบิดาพากลับมาจากการออกไปฝึกฝนภายนอก ไม่รู้ที่มาที่ไป
ว่ากันว่า เมื่อครั้งที่บิดามารดาแต่งงานกัน ยังถูกผู้อาวุโสในตระกูลหลายคนคัดค้าน แม้แต่งานแต่งงานก็ไม่มีใครมาร่วม
"ใช่ ตระกูลของมารดาเจ้า... นั่นเป็นกลุ่มอำนาจมหาศาลอย่างแท้จริง ราชวงศ์จิ่วหยางในสายตาพวกเขา เพียงขยับนิ้วก็ทำลายได้"
ชินฉวนพูดเสียงต่ำ
"ฮืออ!!"
ชินจื่อสูดหายใจเฮือกหนึ่ง ทำลายราชวงศ์จิ่วหยางภายในพริบตา นั่นต้องเป็นพลังในระดับไหนกัน?
ต้องรู้ว่า ราชวงศ์จิ่วหยางมีผู้แข็งแกร่งระดับทงเทียนนะ!
การฝึกวรยุทธ์แบ่งเป็นเก้าขั้นใหญ่: ชุ่ยถี่, เจินหยวน, หยวนต้าน, ชุนหยาง, เนี่ยพัน, ทงเทียน, จื้อเซิง, เจี้ยหวง, อู่ตี้
ทงเทียน ในฐานะขั้นที่หกของการฝึกวรยุทธ์ ก็นับว่าแข็งแกร่งมากแล้ว
ผ่านไปนาน ชินจื่อจึงได้สติกลับมา ถามด้วยความรู้สึกไม่สงบ: "บิดา ตระกูลของมารดาเป็นพลังระดับไหนกันแน่?"
"อย่าถาม!"
ชินฉวนสีหน้าเข้มขึ้นทันที พูดเสียงหนักแน่น: "ตอนนี้รู้มากเกินไป ไม่เป็นผลดีกับเจ้า อย่าทะเยอทะยานเกินตัว"
"โอ้..."
ชินจื่อพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ในใจรู้สึกดีใจ - อย่างน้อย มารดาของเขายังมีชีวิตอยู่!
ชินจื่อคิดสักครู่ แล้วถามอีก: "บิดา แต่ก่อนท่านคงแข็งแกร่งมากสินะ? ทำไมตอนนี้ถึงได้..."
ความหมายของเขาคือ
ทำไมบารมีของท่านในตอนนี้ กับเรื่องในอดีตที่ท่านเล่า แตกต่างกันมากขนาดนี้? ยากที่จะเชื่อ!
"ข้าถูกผนึกพลัง"
ชินฉวนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พูด: "เมื่อครั้งที่พวกเขาพามารดาของเจ้าไป พวกเขาตั้งใจจะฆ่าพ่อลูกเรา"
"ด้วยเหตุผลที่ว่า มารดาของเจ้าเป็นนางเซียนของพวกเขา การมีอยู่ของพ่อลูกเรา เท่ากับเป็นตำหนิของตระกูลพวกเขา"
"สุดท้ายมารดาของเจ้าขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย พวกเขาจึงไม่ฆ่าเรา แต่เพื่อป้องกันไม่ให้ข้าแก้แค้นในภายหลัง พวกเขาจึงผนึกพลังของข้า"
"หยวนต้านที่อยู่ในร่างข้าก่อนหน้านี้ ที่แท้ก็คือการผนึกพลัง!"
"มันไม่เพียงผนึกพลังเดิมของข้า แต่ยังทำให้ข้าไม่สามารถฝึกฝนใหม่ได้ หลายปีมานี้จึงติดอยู่แค่ระดับหยวนต้าน"
พูดถึงตรงนี้ เขาเงยหน้าขึ้นทันใด ยิ้ม
ยิ้มพร้อมกัดฟันกรอด แม้กระทั่งดูบูดเบี้ยว!
"แต่ฟ้าไม่ทิ้งคนดี! ครั้งนี้ข้าไปหาสมุนไพรให้เจ้าในเขตอันตราย กลับไปกระตุ้นกับดักโบราณโดยบังเอิญ ทำลายการผนึกพลัง!"
ชินจื่อได้ยินดังนั้น หายใจเร็วขึ้นทันที!
เขามองบิดาด้วยสายตาเป็นประกาย ตื่นเต้น: "บิดา ท่านหมายความว่า... พลังของท่าน..."
"อืม การผนึกพลังถูกทำลายแล้ว พลังของข้าจะกลับคืนสู่ระดับเดิมอย่างรวดเร็ว แม้กระทั่งสามารถก้าวหน้าต่อไปได้!"
เขาเชิดหน้าอย่างภาคภูมิ ทันใดนั้น กระแสความห้าวหาญพลันพุ่งสูง เส้นผมยาวสะบัดโดยไร้สายลม!
กระฉับกระเฉง
ชี้นำทิศทาง!
ราวกับว่า... อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยท่องไปในโลกกว้าง ทำให้ผู้คนตะลึงในยุคนั้น ได้กลับมาแล้ว!
ชินจื่อมองบิดาอย่างเหม่อลอย ถามอย่างตื่นเต้น: "บิดา แต่ก่อนท่านอยู่ในระดับไหนกันแน่?"
ชินฉวนก้มมองลูกชายของตน ยิ้มอย่างลึกลับ: "บอกไปเจ้าก็ไม่เข้าใจหรอก ข้าบอกได้เพียงว่า... การฝึกวรยุทธ์ไม่ได้มีเพียงเก้าขั้น"
แกล้งทำลึกลับ!
ชินฉวนในชาติก่อนเป็นพ่อค้า เขาเข้าใจดีว่า บางสิ่งไม่ควรพูดให้ชัดเจนนัก
หนึ่ง เพื่อป้องกันการแสดงพิรุธ
สอง เพราะทุกสิ่ง เมื่อพูดให้ชัดแล้ว มักจะลดค่าลง เพียงรักษาความลึกลับเอาไว้ จึงจะดูสูงส่ง!
"ฮืออ—"
ตามคาด เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ ชินจื่อสูดหายใจเฮือกเดียวจนสุด เกือบจะตายคาที่
เขาเชื่อใจบิดาอย่างสมบูรณ์
ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อแค่ไหน ตราบใดที่ออกจากปากบิดา เขาก็เชื่ออย่างน้อยเจ็ดส่วน!
และในตอนนี้ ชินฉวนไล่ต่อ
เขามองแหวนสีดำบนมือของลูกชายหนึ่งที พูดพลางยิ้ม: "แหวนวงนี้ไม่เลว เป็นสิ่งที่ได้มาจากการออกไปข้างนอกครั้งนี้ใช่ไหม?"
"อืม... ใช่... ครับ..."
ชินจื่อรีบก้มหน้า สายตาหลบๆ ซ่อนๆ แม้กระทั่งมีความรู้สึกขัดแย้งและรู้สึกผิด
ชินฉวนเห็นดังนั้น ในใจเข้าใจทันที
แหวนวงนี้ต้องมีคุณปู่อยู่แน่ๆ!
คงเป็นคุณปู่ที่สั่งให้ลูกชายไม่บอกความลับของแหวน ลูกชายจึงรู้สึกผิดที่โกหกเขา
ในทันใดนั้น เขาฉวยโอกาสที่ลูกชายก้มหน้าไม่ทันสังเกต มองแหวนวงนั้นอย่างมีความหมาย
สีหน้านั้นลึกซึ้ง ราวกับกำลังพูดว่า - คุณปู่ เลิกซ่อนได้แล้ว ข้าเห็นท่านแล้ว
เขาเชื่อว่า หากในแหวนมีคุณปู่อยู่จริง ต้องตกใจไม่น้อยกับสายตา "มองทะลุทุกสิ่ง" ของเขา
ด้วยวิธีนี้
หากคุณปู่มาบอกลูกชายในภายหลัง ภาพลักษณ์ของเขาในฐานะผู้แข็งแกร่งในใจลูกชาย ก็จะตั้งมั่นขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ!
แน่นอน อาจเป็นไปได้ว่า ในแหวนไม่มีคุณปู่ แค่มีความลับอื่น
แต่นั่นก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครเห็น แม้จะส่งสายตาให้อากาศว่างเปล่า ก็ไม่มีอะไรน่าอาย...
"บิดา ที่จริง..."
ผ่านไปนาน ชินจื่อกัดฟัน เงยหน้าขึ้นทันที ราวกับต้องการสารภาพความจริงกับชินฉวน
อย่างไรเสีย อาจารย์จะสำคัญไปกว่าบิดาได้อย่างไร?
อย่างที่พูดกันว่า เป็นอาจารย์หนึ่งวัน เป็นบิดาตลอดชีวิต เขายัง... ไม่ได้เป็นศิษย์ด้วยซ้ำ
"พอเถอะ!"
ชินฉวนตบศีรษะเขาทันที ยิ้มพูด: "ทุกคนต่างมีความลับของตัวเอง พ่อไม่ได้ถือสาหรอก"
ชินจื่อตัวสั่นเทา แล้วพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง มีเพียงบิดาเท่านั้นที่เข้าใจเขาเสมอ
"คนไร้ความสัตย์ย่อมตั้งตัวไม่ได้ เจ้าต้องจำไว้ สิ่งใดก็ตามที่สัญญากับผู้อื่น ต้องพยายามอย่างสุดความสามารถให้สำเร็จ"
"หากเจ้าทำไม่ไหวจริงๆ... ก็ยังมีพ่ออยู่"
ชินฉวนพูดอย่างอ่อนโยน แล้วมองแหวนวงนั้นอีกครั้ง
ประโยคนี้มีความหมายสองทาง!
ทั้งพูดกับ "คุณปู่ในแหวน" ที่อาจมีอยู่ และพูดกับชินจื่อ
หากคุณปู่ในแหวนมีอยู่จริง เมื่อได้ยินประโยคนี้ ก็จะยิ่งเชื่อว่าชินฉวนรู้ตัวว่าเขาอยู่ที่นี่
ด้วยเหตุนี้ ภาพลักษณ์ของผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุด ก็จะตั้งมั่นอย่างสมบูรณ์ในใจคุณปู่ในแหวน
เพียงคุณปู่ในแหวนเชื่อ ช่วยเสริมอีกนิด ลูกชายก็จะเชื่ออย่างสิ้นเชิงว่า บิดาของเขาคือผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุด!
แน่นอน ยังคงเป็นประโยคเดิม
นี่เป็นเพียงความเป็นไปได้
บางทีอาจไม่มีคุณปู่
แต่ถึงแม้ไม่มีคุณปู่ ประโยคสองประโยคของเขาก็ไม่มีอะไรน่าอาย พ่อสอนลูกเรื่องหลักการใหญ่ มีปัญหาอะไรหรือ?
ไม่มีปัญหาใดๆ ทั้งสิ้น!!
พี่เหล็ก ไม่มีปัญหา!
ขอคะแนนดีๆ ขอโหวต จุ๊บๆ
(จบบทที่ 3)