ตอนที่ 50 ตะลึงงัน

ตอนที่ 50 ตะลึงงัน

"เป็นหันเยียนศิษย์น้องเอง มาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?" เสิ่นโหรวเสวี่ยไม่ได้ต้อนรับจี้หันเยียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ส่วนหนึ่งเป็นเพราะต่อหน้าคนภายนอก นางจะมีสีหน้าเฉยเมยแบบนี้เสมอ อีกส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนนี้

เมื่อคืนนี้แม้จะไม่ได้ออกแรง แต่ปฏิกิริยาที่ไวของนางก็ทำให้นางตื่นขึ้นมา หากไม่รู้ว่าดาบชิงหยุนไม่อาจจะพออยู่ที่ข้างนอกประตูได้ นางคงจะอดใจไม่ไหวแล้ว

แน่นอนว่ายังมีเหตุผลอีกด้านหนึ่ง นางกับจี้หันเยียนและหลิวเสี่ยวฝาน ทั้งสองคนเป็นคนสำนักเดียวกัน หากออกแรงจับขโมย ถึงตอนนั้นก็จะอึดอัดแน่นอน เมื่อดาบชิงหยุนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางก็ยังไม่ออกมือดีกว่า

เมื่อพบว่า คนที่มาหาคือจี้หันเยียน ซูอี้ก็อดขำไม่ได้ ตอนแรกเขายังคิดว่าจะให้เสิ่นโหรวเสวี่ยออกไปเดินเล่นข้างนอกอย่างไรดี เพื่อไปเจอจี้หันเยียนโดยบังเอิญ แต่ไม่คิดว่าจี้หันเยียนกลับใจร้อนวิ่งมาหาก่อน

คิดแล้วต้องเป็นเพราะจี้หันเยียน คิดว่าดาบชิงหยุนหายไปอย่างกะทันหัน ตอนนี้เสิ่นโหรวเสวี่ยต้องเศร้าใจมาก จึงแกล้งวิ่งมาหาเสิ่นโหรวเสวี่ยเล่นๆ เช่นนี้จะได้ปลอบใจเสิ่นโหรวเสวี่ยที่กำลังเศร้าโศกและกระวนกระวายได้อย่างราบรื่น ขณะเดียวกันก็ฉวยโอกาสเข้าไปใกล้ชิด

"อืม ความคิดนี้ไม่เลวเลยทีเดียว น่าเสียดายที่ฉันทำไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะต้องได้เรียนรู้อะไรดีๆแน่"

"แค่ไม่รู้ว่าคนๆนี้ เดี๋ยวเห็นดาบชิงหยุนแล้ว จะทำหน้าอย่างไร คิดแล้วต้องน่าดูแน่นอน"

คิดในใจเช่นนี้ ซูอี้จึงจับตาดูจี้หันเยียนที่เดินเข้ามาอย่างช้าๆ จากข้างนอกประตู อยากได้เห็นสีหน้าที่น่าขัน ของจี้หันเยียนในครั้งแรก

ตอนแรกจี้หันเยียนไม่ได้สังเกตดาบชิงหยุนเลย แค่จ้องมองใบหน้าของเสิ่นโหรวเสวี่ย เพิ่งเดินเข้าไปในห้อง นางก็พูดอย่างยิ้มแย้ม "เสิ่นศิษย์พี่ เจ้าเป็นอะไรไป? ไม่มีความสุขหรือ?"

พอพูดจบ ดวงตาสวยของนางก็เบิกกว้างทันที ปากเอ่ยอ้า พูดอย่างติดอ่าง

"นี่... นี่เป็นไปได้ยังไง! เมื่อวาน…ไม่ใช่ว่า..."

"ไม่ใช่อะไร?" เสิ่นโหรวเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้นางจะรู้ว่า เมื่อคืนนี้จี้หันเยียนกับหลิวเสี่ยวฝานทั้งสองคนวิ่งมายังยอดเขาเชียนเมี่ยวและขโมยดาบชิงหยุน แต่ก็ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น จึงรู้สึกแปลกใจกับการแสดงออกของจี้หันเยียน

ใบหน้าของจี้หันเยียนเต็มไปด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็พูดไม่ออกสักคำ ในสมองเป็นความว่างเปล่า เต็มไปด้วยภาพที่นางกับหลิวเสี่ยวฝานวิ่งไปยังยอดเขาเชียนเมี่ยว เพื่อขโมยดาบเมื่อคืนนี้

"เป็นไปไม่ได้ เมื่อคืนนี้ข้าโยนดาบชิงหยุนลงหน้าผาไปแล้ว ทำไมวันนี้ถึงกลับมาอยู่ในมือของเสิ่นศิษย์พี่? นี่มันแปลกเกินไป"

"เกิดปัญหา ที่ตรงไหนกันแน่? ถั่วเฟื่องที่อาจารย์ของข้าให้มา สามารถตัดการเชื่อมต่อทางจิตใจระหว่างเครื่องมือวิเศษกับเจ้าของได้หมดสิ้น เพราะฉนั้นไม่อาจเป็นไปได้ ที่เสิ่นศิษย์พี่ จะไปหาดาบชิงหยุนกลับมาเอง"

"มีถั่วเฟื่องนั่น วิญญาณของดาบชิงหยุนก็จะถูกปิดผนึก ดาบที่ไม่มีวิญญาณไม่อาจกลับมาหาเสิ่นศิษย์พี่เองได้"

คิดอยู่นานๆ นางก็คิดไม่ออกว่าเป็นอย่างไรกันแน่ แม้แต่นางยังอดใจไม่ไหวที่จะสงสัยว่า เรื่องที่วิ่งไปยังยอดเขาเชียนเมี่ยว แล้วขโมยดาบเมื่อคืนนี้ เป็นแค่ความฝัน

"จะเป็นแค่ความฝันจริงๆหรือเปล่า? ไม่ได้ ข้าต้องไปถามเสี่ยวฝานศิษย์น้อง..."

"ไม่ใช่ เมื่อคืนนี้ดาบชิงหยุนเป็นเสี่ยวฝานศิษย์น้องโยนลงหน้าผา จะเป็นไปได้มั้ยว่า เขาทำอะไรก่อนโยนดาบ?"

คิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ที่หน้าผาเมื่อคืนนี้ ยิ่งคิดนางก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้

"ฮึ! ข้ารู้แล้วว่าเป็นหลิวเสี่ยวฝาน เขาชอบเสิ่นศิษย์พี่หรือ? ต้องเป็นเขาที่ทำอะไรก่อนโยนดาบ ฉวยโอกาสที่ข้ากลับไปแล้ว ไปหาดาบชิงหยุนกลับมา แล้วก็วิ่งมาคืนให้เสิ่นศิษย์พี่ ขณะเดียวกันก็เอาใจเสิ่นศิษย์พี่ใหญ่โต"

"ดีนัก!!! หลิวเสี่ยวฝาน กล้าทำเรื่องแบบนี้โดยไม่บอกข้า โมโหจริงๆ! หากไม่ได้มาดูวันนี้ บางทีข้าอาจจะถูกปิดบังตลอดไป"

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางยังเลี้ยวตัวเตรียมจะออกไป

"หันเยียนศิษย์น้อง เจ้าเป็นอะไรไป?" เสิ่นโหรวเสวี่ยแม้จะมีความรู้สึกไม่ดีต่อจี้หันเยียนเพราะเรื่องเมื่อคืนนี้ แต่ก็ยังไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า ขณะนี้เห็นสีหน้าแปลกๆของจี้หันเยียน จึงสงสัยไม่น้อย

"โอ้ เสิ่นศิษย์พี่ ข้าเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระอีก เพราะฉนั้นไว้ข้ามาหาเจ้าครั้งหน้าดีกว่า" ใบหน้าของจี้หันเยียนแดงขึ้นอย่างหาได้ยาก แล้วก็หันหลังให้หนีไปอย่างผลีผลาม

"แปลก…นางเป็นอะไรไป?" เสิ่นโหรวเสวี่ยแม้จะเดาว่าการแสดงออกของจี้หันเยียนเกี่ยวข้องกับดาบชิงหยุน แต่ก็ไม่ได้ยินจี้หันเยียนพูดออกมาด้วยปากของตัวเอง จึงคิดไม่ออกว่าเป็นอย่างไรกันแน่ จนเงาของจี้หันเยียนหายไป

"จะเป็นยังไงได้? คาดว่าทำผิดแล้วสำนึกผิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพบว่าเจ้ารู้เรื่องเมื่อคืนนี้แล้ว หากนางยังสามารถยืนต่อหน้าเจ้าได้โดยไม่หน้าแดง ไม่ใจเต้น หน้าด้านๆของนางก็คงหนาเกินไป" ซูอี้ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

"เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หลังจากเห็นปฏิกิริยาของจี้หันเยียน เสิ่นโหรวเสวี่ยเกิดความสนใจขึ้นมาทันที

ซูอี้คิดแล้ว จึงซ่อนเรื่องที่แกล้งหลอกเป็นผีตอนแรกไว้ แล้วเล่าที่เหลือทั้งหมดอย่างละเอียด พูดเสร็จแล้วก็ยังไม่ลืมเล่าเรื่องที่พบฉู่อู๋ซวงกับหลิงยี่ ระหว่างทางกลับซ้ำอีกครั้ง

เสิ่นโหรวเสวี่ย เมื่อก่อนยังคิดว่าเรื่องฉู่อู๋ซวงกับหลิงยี่ที่ซูอี้พูดเป็นการแต่งขึ้นมาทั้งหมด แต่ตอนนี้ฟังคำบรรยายของซูอี้จากต้นจนจบ นางกลับขมวดคิ้ว อดใจไว้ไม่ได้

เหตุผลนี้บอกนางว่า เรื่องแบบนี้เป็นไปได้จริงๆ แค่ไม่มีหลักฐาน เพียงแค่คำพูดฝ่ายเดียวของซูอี้ นางก็ไม่ดีที่จะตัดสินใจเลื่อนลอย

"เสิ่นศิษย์พี่ หัวหน้าส่งคนมาส่งข่าวให้ท่านแล้ว"

เสียงของหงเอ๋อร์ดังขึ้นทันที

"โอ้" เสิ่นโหรวเสวี่ยจึงตื่นจากสภาวะครุ่นคิด รีบถามว่า "เรื่องอะไร?"

"ดูเหมือนเรื่องรับศิษย์ใหม่ ไม่ใช่ว่าวันนี้จะรับศิษย์ใหม่อย่างเป็นทางการหรือ? ข้าได้ยินว่าหลายคนแห่มาถึงเชิงเขา ของภูเขาโหลวหยุนของเราแล้ว รอให้ท่านออกหน้าอยู่"

"อย่างนั้นเอง" เสิ่นโหรวเสวี่ยตบหน้าผากของตัวเอง "หลายวันมานี้ ข้าศึกษาแต่คัมภีร์เต๋า จนเกือบจะลืมเรื่องนี้ไป"

นางพกดาบชิงหยุนไว้ เสิ่นโหรวเสวี่ยออกจากยอดเขาเชียนเมี่ยว ภายใต้การนำของคนส่งข่าวเดินไปยังเชิงเขาของภูเขาโหลวหยุน

เมื่อกำลังจะถึงจุดหมาย ข้างหลังก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น "เสิ่นศิษย์พี่ เหมาะจริงๆ ไม่คิดว่าจะได้เจอเจ้าที่นี่"

เสิ่นโหรวเสวี่ยหยุดก้าวเท้า หันหลังไปมองต้นเสียง พูดด้วยสีหน้าเย็นชา "เป็นเจ้าเอง ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่?"

คนที่มา เป็นหลิวเสี่ยวฝาน ตอนแรกเขายังคิดจะลงเขาเดินทางลัดไปหาดาบชิงหยุนที่ใต้หน้าผา แต่ไม่คิดว่าเดินๆไป ก็ได้เจอเสิ่นโหรวเสวี่ย

เห็นแผ่นหลังของเสิ่นโหรวเสวี่ย จึงตื่นเต้นตะโกนออกมา แต่ตอนที่เสิ่นโหรวเสวี่ยหันมา เขากลับงงไปทันที เพราะเขาเห็นดาบชิงหยุนในมือของเสิ่นโหรวเสวี่ยด้วย

"ดาบชิงหยุน! เป็นไปไม่ได้! ทำไมถึงอยู่ในมือของเสิ่นโหรวเสวี่ย? ผีหลอกหรือเปล่า?"

--------------------------------

ฝากติดตาม สนับสนุน และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

หากพบคำผิด แจ้งได้เลย