ตอนที่ 17 ไอ้คนหน้าหนา

ตอนที่ 17 ไอ้คนหน้าหนา

เสิ่นโหรวเสวี่ยไม่ชอบหน้าหลิวเสี่ยวฝานตั้งแต่แรก ถึงตอนนี้หลิวเสี่ยวฝานจะพูดจาหวานล้อมแค่ไหน ภาพลักษณ์ที่สร้างไว้แล้ว ก็ไม่อาจเปลี่ยนได้ง่ายๆ

นางไม่แม้แต่จะมองถ้วยยาบนโต๊ะ พลางเอ่ยทันที

"แม้ข้าจะบาดเจ็บ แต่เรื่องต้มยามีหงเอ๋อร์กับหลานเอ๋อร์คอยดูแล ไม่ต้องให้น้องชายหลิวมาห่วง ยิ่งกว่านั้นน้องชายหลิวเป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ถานแล้ว ปกติควรรีบใช้เวลาฝึกตน อย่ามาเสียเวลากับข้า ทำแบบนี้จะไม่ดีทั้งต่อเจ้าและข้า"

"พี่สาวเสิ่นพูดแบบนี้ไม่ถูกแล้ว"

หลิวเสี่ยวฝานรีบแก้ต่าง

"ข้าต้มยาให้พี่สาวเสิ่น นี่เป็นสิ่งที่น้องชายอย่างข้าควรทำ จะเรียกว่าเสียเวลาได้อย่างไร? อีกอย่างยาที่ต้มนั้นพิเศษ พี่สาวเสิ่นต้องชอบแน่ๆ"

"ยาก็คือยา จะมีอะไรพิเศษหรือไม่พิเศษ?"

เสิ่นโหรวเสวี่ยส่ายหน้า

"อีกอย่างหนึ่ง ยอดเขาเชียนเมี่ยวของข้าไม่อนุญาตให้ศิษย์ชายเข้ามาอยู่ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นคนที่ท่านอาจารย์ถานสั่งให้มาเรียนรู้ หรือท่านประมุขให้เจ้าย้ายมา ยังไงนี่ก็เป็นกฎของยอดเขาเชียนเมี่ยวของข้า ดังนั้นข้าหวังว่าตั้งแต่นี้ไปเจ้าอย่ามาย่างกรายยอดเขาเชียนเมี่ยวอีก ไม่อย่างนั้น..."

"ไม่อย่างนั้นยังไง?"

หลิวเสี่ยวฝานไม่ได้โกรธ กลับยิ้มมองเสิ่นโหรวเสวี่ย

"ข้าตั้งใจจริงอยากติดตามพี่สาวเสิ่นเพื่อเรียนรู้ ไม่ว่าพี่สาวเสิ่นจะพูดอะไร ข้าก็จะไม่ไป นอกจากจะฆ่าข้า ส่วนยาที่ข้าต้มมีอะไรพิเศษหรือไม่ พี่สาวเสิ่นลองดื่มแล้วจะรู้เอง"

"ไอ้หมอนี่ ยังเรียนรู้การตื๊อ จนติดเป็นนิสัยแล้ว หน้าหนาไม่ธรรมดาจริงๆ!" ซูอี้อดด่าในใจไม่ได้ ว่ากันว่าการไล่ตามผู้หญิงสิ่งที่ควรมีที่สุดคือหน้าหนา ซึ่งหน้าของหลิวเสี่ยวฝานนี่ หนาไม่ธรรมดาเลย

"ไม่ได้! ต้องหาทางไล่ไอ้หมอนี้ออกจากยอดเขาเชียนเมี่ยวให้ได้!" ซูอี้รีบคิดหาทาง

เสิ่นโหรวเสวี่ยเห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าหลิวเสี่ยวฝานจะหน้าหนาถึงขนาดนี้ แต่จะให้นางฆ่าหลิวเสี่ยวฝาน นี่เป็นไปไม่ได้อย่างชัดเจน

นางเป็นศิษย์สายตรงของจี้เฟิงหยุน ท่านประมุขสำนักเหลียนหยุน เป็นพี่สาวคนโตของศิษย์สำนักเหลียนหยุนทั้งหมด จะไปลงมือกับหลิวเสี่ยวฝานเพราะเรื่องเล็กน้อยได้อย่างไร?

หลิวเสี่ยวฝานนี่ก็เห็นจุดนี้เช่นกัน จึงตัดสินใจตื๊อ!

แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ เสิ่นโหรวเสวี่ยก็ยิ่งรำคาญ ชั่วชีวิตนางเกลียดคนประเภทแมลงวันยุงแบบนี้ที่สุด หลิวเสี่ยวฝานกลับดันทุรังจะเข้ามาในวงนี้

"ช่างเถอะ ตอนนี้บาดเจ็บยังไม่หาย ให้ไอ้คนน่ารำคาญนี่ได้ใจไปสักสองสามวันก่อน พออาการบาดเจ็บข้าหายดี ต่อให้เขาไม่เต็มใจแค่ไหน ข้าก็ต้องหาทางไล่เขาออกจากยอดเขาเชียนเมี่ยวให้ได้"

เสิ่นโหรวเสวี่ยตั้งใจในใจ แต่ปากกลับพูดว่า

"เจ้าไปเถอะ สภาพข้าตอนนี้ก็ไม่มีอะไรให้เจ้าเรียนรู้ ให้เจ้ามายอดเขาเฉียนเมี่ยวก็เป็นขีดจำกัดของการยอมรับแล้ว หลังจากนี้เจ้าห้ามเข้ามาในลานบ้านข้าอีก ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่เกรงใจจริงๆ!"

หลิวเสี่ยวฝานยังคงยิ้มเล็กน้อย มองถ้วยยาบนโต๊ะอีกครั้ง พูดช้าๆ "ให้ข้าออกไป ก็ไม่มีปัญหา แต่ข้าอยากเห็นพี่สาวเสิ่นดื่มยาจนหมด อาการบาดเจ็บของพี่สาวเสิ่นหนักขนาดนั้น ไม่ดื่มยาคงหายไม่ง่าย"

"คนนี้จะไม่จบ?" เสิ่นโหรวเสวี่ยในใจรำคาญทันที นางจะดื่มหรือไม่ดื่มยาเป็นเรื่องของนางเอง เกี่ยวอะไรกับไอ้คนนี้?

ในพริบตา นางจัดหลิวเสี่ยวฝานเข้าไว้ในแถวคนที่นางเกลียดชังอย่างมากแล้ว

คิดแล้ว นางลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าไม่พอใจ น้ำเสียงเย็นเฉียบ "ข้าเตือนเจ้าครั้งสุดท้าย หายตัวไปจากหน้าข้าทันที ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่เกรงใจจริงๆ ส่วนยาที่เจ้าต้ม ข้าไม่ได้ป่วย แค่บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น อีกสองสามวันก็หายเอง ใครบอกเจ้าว่าข้าต้องกินยา? คราวหน้าเจ้าทำอะไรเองอีก ข้าก็จะไม่เกรงใจเช่นกัน!"

เห็นเสิ่นโหรวเสวี่ยโกรธจริงๆ หลิวเสี่ยวฝานก็ไม่ดีจะหน้าทนอยู่ต่อ ได้แต่ยิ้มฝืนๆ "ถ้าเช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน พี่เสิ่นอย่าลืมดื่มยาด้วย" พูดจบก็ลุกขึ้นค่อยๆจากไป

หงเอ๋อร์ที่เตรียมจะรับใช้เสิ่นโหรวเสวี่ยดื่มยา เห็นเสิ่นโหรวเสวี่ยโกรธขนาดนี้ ในใจแอบหวาดกลัว

แต่นางก็ไม่กล้าลืมหน้าที่ของตน รอจนร่างของหลิวเสี่ยวฝานหายไปจริงๆ นางจึงพูดอย่างระมัดระวัง

"พี่สาวเสิ่น ยานี้ยังไงก็เป็นน้ำใจของพี่ชายเสี่ยวฝาน รีบดื่มยาเสียเถอะ ไม่อย่างนั้นอีกหน่อยจะเย็นแล้ว"

"ไม่!"

เสิ่นโหรวเสวี่ยฮึดฮัด นางไม่คิดเลยว่าหงเอ๋อร์จะพูดแทนหลิวเสี่ยวฝาน ทำให้นางอดสงสัยไม่ได้ว่าหลิวเสี่ยวฝานซื้อใจสาวใช้ข้างกายนางหมดแล้วหรือไม่

ก่อนหน้านี้สาวใช้ที่นางไว้ใจที่สุด คือหงเอ๋อร์กับหลานเอ๋อร์ แต่ตอนนี้ หลังเกิดเรื่องหลิวเสี่ยวฝาน นางรู้สึกว่าแม้แต่สาวใช้ของตัวเองก็ไม่อาจเชื่อใจได้เต็มที่แล้ว

ที่เชื่อใจได้จริงๆ คงมีแค่...

พอคิดถึงตรงนี้ นางอดมองดาบชิงหยุนในมือไม่ได้ ดูเหมือนที่สามารถเชื่อใจได้เต็มที่จริงๆ คงมีแค่ดาบชิงหยุนเล่มนี้เท่านั้น

หงเอ๋อร์ก็ไม่คิดว่าตัวเองพูดแทนหลิวเสี่ยวฝานคำเดียวจะทำให้เสิ่นโหรวเสวี่ยโกรธ เห็นได้ว่าเสิ่นโหรวเสวี่ยไม่ชอบหน้าหลิวเสี่ยวฝานจริงๆ

"แย่จัง! พี่ชายเสี่ยวฝานเป็นคนดีขนาดนั้น แต่พี่สาวเสิ่นดูเหมือนจะมีอคติกับเขามาก จะทำอย่างไรดี?"

"ถ้าข้าช่วยพูดแทนเขาอีก อาจจะมีวันที่พี่สาวเสิ่นไล่ข้าออกจากยอดเขาเชียนเมี่ยวก็ได้"

"แต่ถ้าไม่ช่วย ก็ไม่ยุติธรรมกับพี่ชายเสี่ยวฝานเกินไป เขาทำเพื่อพี่เสิ่นดีมากขนาดนั้น จึงไม่ควรได้รับการปฏิบัติแบบนี้"

หงเอ๋อร์ คิดไปคิดมา ในใจลังเลยิ่งนัก

"เจ้าไปก่อนเถอะ ไม่มีอะไรอย่ามารบกวนข้า ข้าอยากอยู่คนเดียวสักหน่อย!" เสิ่นโหรวเสวี่ยเห็นท่าทางหงเอ๋อร์แบบนี้ ก็รู้ว่าหงเอ๋อร์ยังอยากพูดแทนหลิวเสี่ยวฝาน เลยไล่หงเอ๋อร์ไปเสีย เพื่อความสงบ

หงเอ๋อร์จนปัญญา ได้แต่พยักหน้ารับคำ ค่อยๆถอยออกไป

จนกระทั่งรอบข้างไม่มีคนที่สองแล้ว เสิ่นโหรวเสวี่ยจึงค่อยๆผ่อนลมหายใจ มองถ้วยยาบนโต๊ะ ก็นึกถึงหลิวเสี่ยวฝานที่น่ารังเกียจอีก สีหน้าจึงเย็นชา ฮึดฮัดเสียงหนึ่งที เตรียมจะผลักถ้วยยานั้นลงพื้นเลย

ซูอี้เห็นดังนั้น รีบควบคุมดาบชิงหยุนส่งเสียง

"อู้" หลุดจากมือเสิ่นโหรวเสวี่ย

"หืม? เป็นอะไร? หรือเจ้าอยากบอกอะไรข้า?" เสิ่นโหรวเสวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับอ่อนโยนขึ้นมาก

ซูอี้ควบคุมดาบชิงหยุนแกว่งเล็กน้อย จากนั้นเขียนบนพื้นช้าๆ "หลิวเสี่ยวฝานนั่นมีเจตนาร้าย ไม่ควรโกรธคนแบบนี้ แต่เจ้าบาดเจ็บ ยาที่ควรดื่มก็ต้องดื่ม จะได้หายเร็วๆ"

"อย่างนั้นเอง..." เสิ่นโหรวเสวี่ยจ้องดาบชิงหยุนอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็ยิ้มน่ารัก "ถ้าเจ้าพูดแบบนี้แล้ว งั้นข้าก็ฟังเจ้า ดื่มยาดีกว่า"

พูดจบนางก็ยกถ้วยยาบนโต๊ะ เปิดปากเรียวเล็กอย่างกับผลเชอร์รี่ แล้วดื่มเข้าไป

--------------------------------

ฝากติดตาม สนับสนุน และเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ

หากพบคำผิด แจ้งได้เลย