บทที่ 78 เจ้าเป็นอัจฉริยะงั้นหรือ?
บทที่ 78 เจ้าเป็นอัจฉริยะงั้นหรือ?
เมื่อกลุ่มคนทั้งห้าเห็นว่าโม่หยางไม่ตอบคำเรียก หญิงสาวยังไม่ได้เอ่ยอะไร แต่สี่ผู้ติดตามที่อยู่ข้างหลังก็เริ่มแสดงความไม่พอใจเสียก่อน
หนึ่งในนั้นแค่นเสียงเยาะ
“เจ้าหนู! หูหนวกหรือไง? ไม่ได้ยินนางถามเจ้าหรือ?”
โม่หยางขมวดคิ้ว หันไปมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“เจ้าเป็นตัวอะไรถึงคิดว่าข้าต้องตอบ? คิดว่าเจ้าเป็นใครกัน?”
“หึ เจ้านี่มันอวดดีนัก เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกข้าเป็นใคร?” ผู้ติดตามอีกคนเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา แววตาเย็นเยียบจับจ้องโม่หยาง
“ข้าจะไปรู้ทำไมกัน? และข้าก็ไม่อยากรู้ด้วย!” โม่หยางพูดจบก็หันหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ
“เจ้าศิษย์กระจอก! หาที่ตาย!” ชายคนนั้นตะโกนอย่างเดือดดาล ก่อนจะชักกระบี่ในมือฟาดออกไปทันที!
ปราณกระบี่แผ่กระจายออกมาพร้อมแรงกดดันอันดุดันพุ่งตรงเข้าใส่โม่หยาง
“ขั้นราชันยุทธ์…” โม่หยางสัมผัสถึงคลื่นพลัง ก็ตระหนักทันทีว่าไม่อาจปะทะตรงได้ รีบใช้ม้วนอักษรแห่งการเคลื่อนไหว พุ่งออกทางหน้าต่าง ลอยกลางอากาศหลายจั้ง ก่อนจะร่อนลงพื้นเบื้องล่าง
ตูม!!
ทันทีที่เขาพ้นจากตัวอาคาร กระบี่ของศัตรูก็ฟันเข้าที่กลางหอพัก หั่นหอพักทั้งหลังเป็นสองท่อน เศษไม้ปลิวว่อน
แม้ผู้ลงมือเองยังมีสีหน้าแปลกใจ “เจ้าเด็กนี่เป็นขั้นราชันยุทธ์ด้วยหรือ?”
เพราะดูจากอายุ เขาอายุน่าจะไล่เลี่ยกับคุณหนูที่ตนรับใช้ ถ้าเป็นขั้นราชันยุทธ์จริง แสดงว่าเป็นอัจฉริยะโดยแท้!
นั่นจึงอธิบายได้ ว่าทำไมเขาถึงไม่เกรงใจพวกตนแม้แต่น้อย
หญิงสาวก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ รีบเอ่ยขึ้น
“ช้าก่อน!”
โม่หยางยืนอยู่เบื้องล่าง มองผู้ติดตามที่เพิ่งลงมือ ใบหน้าเริ่มแสดงความไม่พอใจขึ้นมาแล้ว เขาซ่อนตัวอยู่ดีๆ ยังจะมีพวกหาเรื่องมาถึงที่อีก แบบนี้ก็เกินไปหน่อยแล้ว!
ชายที่ลงมือรีบเปลี่ยนท่าที
“ขออภัย! ไม่รู้ว่าท่านคืออัจฉริยะของแดนศักดิ์สิทธิ์ หากล่วงเกิน ขออภัยอย่างสุดซึ้ง!”
เพราะโม่หยางมีตราประทับปิดบังระดับพลังอยู่ จึงมองไม่ออกถึงระดับที่แท้จริง และเพราะโม่หยางเคลื่อนไหวกลางอากาศได้รวดเร็ว อีกฝ่ายจึงเข้าใจผิดว่าเขาคือขั้นราชันยุทธ์แน่ๆ
โม่หยางเหลือบมองเรือนที่ถูกทำลาย แล้วถามเสียงเย็น
“แค่นี้ แล้วจบเหรอ?”
เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายขอโทษเพราะเข้าใจผิดว่าตนแข็งแกร่ง
ก่อนผู้ติดตามจะตอบ หญิงสาวกลับเป็นฝ่ายโยนกล่องไม้มาให้โม่หยาง
“นี่ของขวัญไถ่โทษ เดิมทีข้าจะมอบให้ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้าอยู่แล้ว” นางกล่าว
“คุณหนู นั่นมัน…” ผู้ติดตามตกใจพยายามห้าม เพราะนั่นคือของขวัญที่เตรียมมามอบ!
“ก็เจ้าก่อเรื่องนี่! ดีที่ข้าแอบหยิบมาอีกชิ้น…” หญิงสาวพูดเสียงเบา แต่โม่หยางก็ยังได้ยินชัดเจน
โม่หยางรับกล่อง เปิดดูพลางใจเต้นรัว เป็นสมุนไพรวิญญาณ!
เป็นโสมวิญญาณอายุกว่าพันปี! มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีค่ายิ่งนัก
“ช่างเถอะ ไม่รู้ก็ไม่ผิด ข้าไม่ติดใจแล้วกัน!” เขาทำหน้าสงบ แต่กลับรีบเก็บโสมใส่แหวนตนในทันที
จะว่าไป หอพักนั่นก็ไม่ใช่ของข้าเองอยู่แล้ว…อีกไม่นานก็ต้องไปจากที่นี่แล้ว ของดีแบบนี้ก็คือกำไรล้วนๆ!
“น้องชาย…เจ้าดูน่าสนใจดีนะ พี่สาวชอบ! ไปบอกข่าวให้พี่สาวหน่อยสิ เดี๋ยวให้ขนมกิน~” หญิงสาวพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส
โม่หยางแทบกระอักเลือด
‘เด็กสาวนี่มันใครกันแน่ ดูๆ แล้วน่าจะมาจากตระกูลใหญ่”
เขากล่าวเสียงห้วน
“ธิดาศักดิ์สิทธิ์อยู่บนเขานั่น พวกท่านไปกันเองเถอะ”
แม้ผู้ติดตามจะไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร เพราะยังไม่แน่ใจว่าโม่หยางเป็นใคร
“ดีมาก! เจ้าช่างเชื่อฟัง~ พี่สาวจะกลับมาหาเจ้าแน่ๆ~” หญิงสาวยังทิ้งท้ายไว้
โม่หยางอยากจะกระโดดกัดลิ้นตาย
เมื่อพวกเขาไปไกลแล้ว โม่หยางรีบกวาดตามองซ้ายขวา จากนั้นหายวับเข้าสู่หอจักรพรรดิดารา
ทันทีที่เข้าสู่ชั้นสาม เขาก็นำโสมวิญญาณออกมาพินิจพิจารณา
“ของดีแท้ๆ! ช่วยเพิ่มพลังได้มากแน่ ถ้าพวกนั้นรู้ตัวว่าข้าไม่ใช่ใคร ก็ต้องกลับมาแย่งคืนแน่ ต้องรีบกลืนเลย!”
เขายัดใส่ปากไปทันที เคี้ยวสองสามคำก็กลืนลงไป จากนั้นก็นั่งลงทันที เริ่มหลอมกลืนพลังวิญญาณ
ไม่กี่ชั่วยามต่อมา พลังกดดันทะลักออกมาจากตัวเขา!
ผ่านไปหนึ่งก้านธูป พลังนั้นก็หายไป โม่หยางลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น
“ยอดเยี่ยม! โสมนี้เพิ่มพลังให้ร่างกายได้จริง ร่างข้าแข็งแกร่งขึ้นอย่างชัดเจน!”
เมื่อก่อนเขาเคยกินผลวิญญาณโลหิตที่อวี้เหยามอบให้ ตอนนั้นยังไม่รู้ผลชัดเจน แต่ช่วงที่ผ่านมา เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของตน…แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน
และตอนนี้ พอได้โสมพันปี ร่างกายก็เปลี่ยนแปลงทันที พลังลมปราณในร่างก็ทะลวงผ่านขั้นจ้าวยุทธ์ระดับสองไปแล้ว
เขาย้อนคิดถึงตนเองตั้งแต่มาอยู่ที่แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน แล้วถึงกับรู้สึกเหมือนฝัน
ช่วงเวลานั้นไม่ยาวนาน แต่เขากลับ…ข้ามพลังระดับใหญ่ไปหนึ่งขั้น!
โม่หยางยังไม่ออกจากหอจักรพรรดิดารา เขายังคงหวั่นว่าหญิงสาวกลุ่มนั้นอาจกลับมาอีก
เขาจึงเก็บตัวฝึกบนชั้นสามต่อ
ขณะเดียวกัน ในแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนเทียน
ดั่งที่ผู้อาวุโสสูงสุดคาดไว้ ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ที่นี่กลายเป็นศูนย์รวมของผู้ฝึกยุทธ์จากทุกทิศ
บรรดาผู้แข็งแกร่งจาก ดินแดนตอนกลางต่างพากันมาเยือน
บรรดาผู้อาวุโสแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์จำต้องเปิดค่ายกลของยอดเขาธิดาศักดิ์สิทธิ์ชั่วคราว พาผู้มาเยือนขึ้นไปชม ต้นไม้จักรพรรดิที่ฟื้นคืนชีพ
แท้จริงแล้ว…วันที่ต้นไม้ฟื้นคืนชีพ ภาพเงาของต้นไม้มหึมานั้น แพร่กระจายไปทั่ว เหล่าผู้แข็งแกร่งระดับสูงในแผ่นดินก็สัมผัสได้เช่นกัน
เพราะต้นไม้จักรพรรดินั้นไม่ใช่เรื่องลับ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงในยุทธภพต่างรู้ถึงตำนานของมัน
บัดนี้ เมื่อขึ้นยอดเขาและเห็นต้นไม้สีเขียวชอุ่มนี้กับตา สีหน้าของผู้แข็งแกร่งจากทุกฝ่ายต่างเปลี่ยนไป…
เพราะต้นไม้ที่จักรพรรดิทิ้งไว้ ได้ฟื้นกลับมาแล้ว และมัน…อาจนำมาซึ่งเคล็ดวิชาจักรพรรดิ!